Le Terminateur

Ik was al een tijdje bezig mijn tijd te doden met dit spelletje toen mijn zus mij wees op het volgende hilarische spel. Gieren van het lachen heb ik gedaan.

heimwee

Daarnet een accute aanval van heimwee naar Florida gehad. In golven kwam het opzetten terwijl ik naar de film Mean Girls aan het kijken was die op vt4 gedraaid werd. Die high-school groepjes! Die malls! Sears! Taco Bell! Ik wil terug!

Over onbestaande oriëntatiegevoelens en broodkruimels

Deze morgen was heel erg spannend voor mij. Zou ik er op tijd geraken? Zou ik er überhaupt geraken? Zou ik, ervan uitgaand dat ik er geraakt zou zijn, ook terùg geraken? Zou ik ooit terug thuis aankomen?

Ik moest deze voormiddag ergens in een lokaal op’t tiende zijn in het ‘onderwijs en navorsing’-gebouw, waar de labo’s van Gasthuisberg gevestigd zijn. Gasthuisberg, u weet wel, het universiteit ziekenhuis van Leuven. En gasthuisberg is een doolhof. Een kleine ramp voor de meesten. Een grote ramp voor iemand wiens oriëntatiegevoel nihil is. Een gigantische ramp voor mij dus.

De meesten vinden het in eerste instantie grappig, dat onbestaande oriëntatiegevoel van mij. Maar iedereen, stuk voor stuk, komen ze telkens op een punt waarbij ze zegen “Dìt meen je niet, nietwaar?”. Maar ik meen het wel. Ik kan verloren lopen als ik van mijn bed naar de lavabo ga.

Maar dus. Daarstraks. Na een half uur rondgelopen te hebben en drie keer de weg gevraagd te hebben vond ik het lokaal en de bijhorende prof. Ik zei al lachend dat ik het weer zo moeilijk had om te vinden. De prof, man zijnde, reageerde “Huh? You’ve been here before, you know your way, right?”.  Ik had een ganse uitleg in mijn hoofd klaarzitten over mannen, oriëntatiegevoel, evolutie, vroeger, jagen, weg terug naar huis vinden indien gevaar, vrouwen niet, veilig in grot en dergelijke maar heb afgezien van dat plan. Heb hem maar duidelijk gemaakt dat ik de weg nog minstens 100 keer zal moeten afleggen eer ik hem vanbuiten ken. Misschien dat ik de volgende keer stiekem wel een spoor van broodkruimels achterlaat.

Peer Pressure

Peer pressure, ik zou eens moeten leren eraan te weerstaan.

Over Amerikaanse en zwangere buiken

Gisteren ben ik er persoonlijk op gaan toezien dat Idril haar bloeddruk onder controle houdt. Wat me wel gelukt is, vermoed ik, de bloeddrukcijfertjes ziend op haar bloeddrukmeter op het einde van de dag. Al kon het feit dat de batterijen zo goed als plat waren er misschien ook iets mee te maken hebben. 

Ik heb Knolleke zelfs voelen stampen! Misschien kwam dat wel door wat waarschijnlijk zijn eerste indigestie ooit geweest is: de aanstaande mama en ik hebben ons een ganse dag voor de TV genesteld met afleveringen van Friends en chips, koekjes, snoep en nog eens chips. Als je zondigt moet je goed zondigen, nietwaar?

Ik had het lumineuze idee om een foto te trekken van onze twee blote buiken. Het zou heel mooi zijn: een zwart-witte foto met mijn platte niet-zwangere buik op de voorgrond terwijl je op de achtergrond de dikke zwangere buik ziet.  De foto bleek in mijn hoofd beter gelukt te zijn dan de echte. Mijn Amerika-buik en Idril’s zwangere buik bleken minder in omvang te verschillen dan ik gedacht (en gehoopt) had. U snapt dus wel dat deze foto absoluut ongeschikt is voor publicatie.

 Misschien toch maar eens beginnen denken aan een klein dieetje hier en daar.

Over GSM’s en onbereikbaarheid

Toen ik maandagmorgen de trein in stapte voelde ik al dat er iets niet klopte. Ik ging zitten en voelde aan mijn water dat er iets niet pluis was. Het eerste wat ik doe als ik een trein instap is kijken hoe laat het is om te zien hoe lang het nog duurt voor de trein vertrekt. En dat doe ik al jarenlang op mijn GSM wegens geen horloge hebbend. Zelfs nu ik een zeer hip en mooi horloge heb heb ik nog de gewoonte op mijn GSM te kijken als ik het uur wil weten. Maar dus, die GSM. Die was er niet. Vergeten. Een zachte “Oh.” uitbrengend voelde ik me plots heel erg alleen en heel erg onbereikbaar. De keren dat ik telefoon krijg per week zijn op twee handen te tellen en ik ben nu niet echt een persoon die men in noodgevallen opbelt, maar toch. De mogelijkheid dat je elk moment telefoon kan krijgen en het feit dat je elk moment bereikbaar bent voor eendert wie, dat stemt me altijd gerust. Met de GSM in de hand voel ik mij verbonden met het ganse land. Of zoiets.

Heel erg raar hoe naakt je je kan voelen zonder GSM.

Het is zo ver…

Verwijder al die http://lime.skynetblogs.be’s uit jullie lijsten, zelfs http://limeblogt.wordpress.com mag je laten vallen.

Met enige trots kan ik jullie vertellen dat www.limeblogt.be een feit is!

Over verhuizen en volwassen worden

Kom binnen en doe je schoenen uit. Laat me je hand nemen en je voorzichtig doorheen deze gloednieuwe blog leiden. Vrees niet, ik ben nog steeds dezelfde. L-I-M-E, inderdaad. De .be domeinnaam is nog niet helemaal klaar, maar de blog zelf al wel, en waarom zouden we langer wachten met een eerste berichtje?

Rechts zie je “pagina’s” staan. Daar vind je wat meer uitleg over mezelf. Als je regelmatig kwam lezen op mijn skynetblog zal je het meeste al wel weten. Bij contact kan je me – de logica zelve – contacteren. Als je terug op de header ° klikt kom je weer op de pagina terecht waar mijn postjes staan.

Ik hoop dat alle lezertjes mee verhuizen, en het niet al te vervelend vinden dat ze voorlopig even http://limeblogt.wordpress.com moeten intypen vooraleer ze mijn schrijfsels onder ogen krijgen. Ook voor mij is het even wennen. Maar samen maken we er weer een gezellig plekje van, nietwaar? En om duidelijk te zijn: een nieuwe start is het niet, we gaan gewoon verder! Maar dan op een ander plekje.

Vertel me vooral wat je vindt van deze nieuwe plek. Ik ben razend benieuwd naar wat jullie denken. Persoonlijk vind ik hem er ietwat ‘volwassener’ en ‘opgeruimder’ uitzien, net wat ik wou bereiken.

° Ik ben zelf enorm trots op de header. Met wat hulp van mozal is hij precies geworden zoals ik hem wou. Dankjewel daarvoor, mozal!