Soms heb je van die momenten dat je plots iemand mist. Je maakt iets mee, je hoort iets of je ziet iets, waardoor je plots herinnerd wordt aan iemand. Een liedje, een mop, iets grappigs, een ‘insider’ van jullie twee. Je wenste dat de desbetreffende persoon op dat moment naast je stond om het moment met hem/haar te kunnen delen. Accuut missen noem ik dit. Zo’n missen doe je bij je vrienden.
Dan heb je het latente missen. Je denkt niet constant aan de persoon in kwestie, maar als hij (zij) er niet is, mis je iets. Het gevoel dat er iets niet klopt. De legpuzzel is bijna compleet, behalve dat ene cruciale stukje dat het geheel compleet moet maken. Je voelt je gelukkig zonder hem (haar), maar nog gelukkiger met hem (haar). Zo’n missen doe je bij je vriend(in), de persoon op wie je verliefd bent, of zoals men het zo mooi in het engels zegt: the significant other.
En ten slotte is er het chronische missen. Stel: je leert iemand kennen met wie je heel goed kan opschieten. Je trekt heel erg veel met elkaar op en je wordt echte hechte vrienden, met wie je vreugdes kan delen, maar ook verdrietige momenten. En dan volgt er een afscheid. Omdat het moet. En je weet dat de kans dat je elkaar nooit meer terug zal zien heel erg reëel is, ook al zou je het zelf anders willen zien. En zelfs als je elkaar terug zult zien, weet je dat er opnieuw zo’n zelfde afscheid zal volgen. En na dat afscheid gaat het leven gewoon verder, maar af en toe voel je een soort steek in je buikstreek. Eerst vraag je je af wat er scheelt, maar dan besef je dat je je vrienden zo erg mist dat het denken aan hen je zowel met grote vreugde als met een diep verdriet vervult.
Ik mis mijn vrienden in Florida chronisch.
