Jij en ik, 22.00, bar del sol.

Niets fijner dan vrij onverwacht aan de toog belanden van een fijn cafeetje en een babbeltje slaan met iemand die je eigenlijk van haar noch pluimen kent. In eerste instantie denk je een beleefdheidsbabbeltje te slaan, en na een uurtje vriendelijk gedag te zeggen. Maar voor je’t weet verlaten alle andere cafégangers één voor één het café om de barkruk te verruilen voor hun bed, en geeft de barman je gratis chips en huisgemaakte dipsaus. Je babbelt over Fos expressie en over Toon Tellegen. Over spleetjes en betaalde liefde. Als de barman alle theelichtjes van het café rond jullie komt zetten, als de gordijnen dicht gaan en de laatste van het huis is, ja, dan weet je dat het gezellig was.

Het moet mij weer overkomen.

Gisteren waren een vriendin en ik uitgenodigd om bij een bevriend koppel iets te gaan eten. Hans, de mannelijke wederhelft, staat erom bekend af en toe een loef af te steken met mensen.

Ik wist niet meer juist waar ze woonden, dus ik belde Annelies, de vrouwelijke wederhelft, even op. Ik kreeg echter haar zus aan de lijn. Ze hadden hun telefoons omgewisseld en Annelies had dus tegenwoordig haar gsm-nummer. Geen probleem, ze dicteerde Annelies’ nummer, ik noteerde het en zei haar gedag.

Ik belde Annelies. Een man neemt op. En dan  volgt er volgende conversatie:

“Ah. Dag Hans, ‘t Is Kato hier. Zeg, we staan bij u in de buurt maar weten het niet juist zijn. Wat was jullie huisnummer ook al weer?”
- ‘Sorry, ik ben Hans niet, ik weet niet wat U bedoelt.”
“Hans jongen, ‘t is koud buiten. We staan hier al wel even, dus zeg nu maar gewoon waar juist je woont.”
-”Sorry mevrouw, ik weet niet wie U bedoelt, ik ken Hans niet.”
“Hàns! Stop het! Even geen mopjes. ‘t Is koud en we willen binnen komen. Waar. Wonen. Jullie.”
-”Mevrouw, U bent ècht verkeerd verbonden denk ik. Ik. Ben. Hans. Niet.”

          
stilte (van mijnentwege)

                  
“Oei. Sorry. Mijn excuses mijnheer, ik dacht even dat U Hans was.”
- “Ja, dat dacht ik al. Het is niet erg.”
“Nog een prettige avond verder.”

Na nog eens Annelies’ zus opgebeld te hebben bleek dat ze het verkeerde nummer gedicteerd had. Haar eerste reacties was wel. “Zijn jullie zeker dat Hans niet heeft opgenomen?”

Het moet mij weer overkomen.

Over mensen

Vaak kom je mensen tegen die je niet kent. Soms kom je mensen tegen die je niet kent en die je bijblijven, al is het maar voor even.

Zoals de verlegen dokter bij het medisch onderzoek dat ik verplicht moest ondergaan gisteren. Het merendeel van de tijd keek hij naar de grond en na alles wat hij zei volgde een verlegen grinnikje. Onhandig friemelde hij met zijn stethoscoop onder mijn Tshirt met hoge hals. Durfde duidelijk niet te vragen of ik het ding niet even wou uittrekken. “Je hartje klopt nog goed hoor.” wist hij me te vertellen toen hij de strijd had opgegeven.

Zoals de sympathieke non die de deur van de bank vandaag niet openkreeg. Ik sloeg haar gade vanaf de overkant van de straat, waar ik stond te wachten op mijn vader. Tevergeefs probeerde ze keer op keer haar bankkaart door de gleuf te halen om de deur open te duwen. Na de 7de keer keek ze me uiterst hulpeloos aan. Ik stak de straat over, nam haar bankkaart, schoof hem door de gleuf en duwde de deur open. “Dankjewel! Dankjewel!” zei ze, me lachend aankijkend. Ik zei dat het niets was en ging terug naar mijn vader die ondertussen terug was. Nieuwsgierig keek hij me aan. “Nonnekes moet je altijd helpen”, zei ik, “dan word je later beloond door Jezeke.”

Over doodslag en irritante beesten

De eerste avond dacht ik “Verdomme! ‘t Is oktober! Zijn die dingen hier nu nog?!”, ik deed het licht aan, stapte uit mijn bed, zocht hem haar en ik mepte haar dood.

De tweede avond dacht ik “Dat méén je niet. Heb ik gisteren niet hard genoeg gemept misschien?”, deed het licht aan, stapte uit bed, zocht het onding en mepte het dood.

De derde avond was ik net -bijna- in slaap gevallen, toen ik plots iets voelde prikken tussen mijn twee ogen. Midden op mijn neusbrug. Midden. Op. Mijn. Neus. Dat is durven, denk ik dan. Woedend gaf ik een mep op de lichtschakelaar, gooide mezelf uit bed, nam mijn lichtblauwe slof, en mepte het ding niet één, niet twee, maar drie keer dood.

De vierde avond lag ik wakker. Te wachten. Met mijn hand op de lichtknop. Toen ik wederom het zachte maar o zo irritante gezoem hoorde deed ik het licht aan, ging op zoek naar het onding, mepte het dood en wierp vervolgens toch een blik naar alle hoeken van mijn kamer, om me ervan te gewissen dat die dingen ècht geen korven maken.

De vijfde avond was het eindelijk stil.

Ik zweer het je, als er vanavond weer zo’n mug mij uit mijn slaap houdt, dan sta ik niet in voor de gevolgen.

Soms…

…is het tijd om jezelf even een spiegel voor te houden en eventjes een overzicht maken van hoe alles nu juist in elkaar zit. Geen spelletjes meer spelen met jezelf, maar durven kijken hoe het werkelijk ineen zit. Jezelf niets meer voorhouden, maar durven toegeven dat er iets goed fout zit. En de wil hebben om daar iets aan te veranderen.

Soms is het tijd om mensen te vergeten. Ook al heb je daar veel moed en vastberadenheid voor nodig.

Nog veel vaker is het tijd om nieuwe mensen te leren kennen. Maar ook daarvoor is een grote dosis lef nodig. En een olifantenhuid. Je weet maar nooit hoe ze reageren.

Over onzichtbaarheid en nevel

Er zijn zo van die dagen dat het lijkt alsof je niet van deze wereld bent. In je mailbox vind je enkel een onpersoonlijke mail van Ebay ‘Doe Uw aankopen van bij U thuis!!’ en van Mister Braham die vraagt of je een langere penis wilt. De GSM blijft akelig stil, niemand die je een snel SMSje stuurt om te vragen of je iets mee gaat drinken. De zon schijnt, maar als je buiten komt lijkt het alsof niemand je ziet, iedereen loopt je voorbij zonder je aan te kijken. Even overweeg je om als test tégen iemand aan te lopen, om te testen of ze je dan wel opmerken. Wie weet ìs alles wel een droom en verdwijn je als een nevel door diens lichaam, om erachter weer samengesteld te worden en verder te wandelen alsof er niets gebeurd is.

 ”Nijp eens even in mijn arm, ik wil weten of ik wel besta.”

Een vreselijke ambetant gevoel, vind ik dat.

Over engelen

Er werken naast mij nog twee andere meisjes in het labo. Eentje die minstens even blond is als mij en eentje van Iran, een bloedmooi meisje met zwarte krullen en donkere ogen. Deze middag moesten we samen iets gaan vragen aan een prof op het verdiep onder ons. Toen we gezwind en al lachend en met stevige tred langs elkaar terug naar boven gingen namen we zowat de hele gang in beslag. Boven kwamen we twee mannen van ons labo tegen. Kwam het door de drie knappe dames, kwam het door onze stoere tred, geen idee, maar eentje dook spontaan in elkaar, de ander keek bloedserieus naar ons en zei, wijzend naar de gesloten deur waar onze prof zijn bureau heeft, “Charlie is not here.”

Kijk se, zo’n dingen maken mij nu eens aan het lachen.

Over GB’s en woordenschatoefeningen

Je kent ze wel, die oefeningen die je in de lagere school voor woordenschat moest maken. Je krijgt een woordje en je moet er een korte uitleg bij schrijven, evenwel zonder het woord in kwestie te gebruiken. Aan de uitleg moest de leerkracht kunnen zien dat je de betekenis van het woord begrijpt.

 Wel, ik heb zo’n oefening voor jullie, maar dan andersom. Ik geef een situatie, en jullie zoeken het woord.

Lime staat in de GB, neemt een zak sla, een pak jonge kaas en een klein bruin broodje. Aan de kassa schuift ze braaf aan, een stuk of 6 mensen staan voor haar. Ze wilt haar portefeuille nemen om te betalen. En die portefeuille, die blijkt er niet te zijn. Vergeten. In het labo. Met een rood hoofd en vooral heel erg naar haar schoenen kijkend verlaat Lime zo onopvallend mogelijk de wachtrij en loopt ze terug te winkel in. Na de sla, het brood en de kaas teruggelegd te hebben glipt ze vlug naar buiten, doend alsof er niets aan de hand is.

  

En ja, gênant was het juist woord.

Dingen die grappig zijn

- Diegenen die regelmatig in ‘t stad komen (ja, Antwerpen, en neen, ik duld geen opmerkingen over het feit dat ik dat ‘t stad noem) zullen al wel gemerkt hebben dat het aantal mannenbeelden dat tegen de O.L.V.-kathedraal staat vier is, met een standaarddeviatie van één. Heel regelmatig staat er immers een man tussen, je kent ze wel, mannen die zo’n beeld uitbeelden en daar dan geld voor hopen te krijgen. Nu is de man die daar staat wel héél goed: je ziet het verschil echt niet tussen hem en de andere beelden. Tenzij het waait.

Maar wat nog hilarischer is is om die man tijdens zijn pauze doodstil te zien zitten op een terrasje met een cola voor zijn fake gebeeldhouwde neus. Ik heb nog nooit zo’n spijt gehad dat ik mijn camera niet bij had.

- De lunatics gisterenavond, die wederom schitterende impro wisten te brengen. Koen als lunatic en Geert als MC, een mens heeft niet meer nodig voor een geslaagde avond.

- Neveneffecten, die de lunatics opvolgden. Het was de tweede keer dat ik dit optreden zag, en het was de tweede keer dat ik er met tranen in de ogen zat. Van het lachen wel te verstaan. ‘Het wereldkampioenschap Doen Alsof Er Niets Aan De Hand is.’ ‘Het Wereldkampioenschhap Niet Deelnemen Aan Wereldkampioenschappen.’ Inspecteur De Cock met een streepje lingo er door, … fantastisch. Een avondje goed doorlachen, dat was net wat ik kon gebruiken.

- Terwijl ik een link voor Geert De Wael aan het zoeken ben kom ik op zijn pagina bij bone bookings terecht en daar krijg ik bij ‘bijzonderheden’ te lezen dat er ‘voor Geert De Wael geen SABAM hoeft betaald te worden.’ Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn, nietwaar. ;)

Daar stond hij te blinken. En te wachten. Op mij.

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik vrijdag rond vier uur een telefoontje kreeg op het labo. “Hij is er. Kom je even naar beneden?”. Ik holde opgewonden naar het verdiep onder mij. Daar stond hij te blinken. En te wachten. Op mij. Helemaal van mij is ie. Ik kan het nog steeds niet geloven. Na even een korte uitleg gekregen te hebben en een paar instellingen te veranderen mocht ik hem eindelijk in mijn handen houden. 13.3″ groot, 2.31 kg zwaar en heel erg knap. Mijne macbook. Mijne.