Als stieren in Pamplona

Na gisterenavond een extra bord spinazie gegeten te hebben – het kan maar helpen – en een goede nachtrust deze morgen fris en gezond naar het station van Leuven getrokken om aldaar mijn beste beentje voor te zetten op de eindejaarscorrida. We gingen voor de 8 km.

Als stieren in Pamplona vertrok iedereen richting centrum. De Bondgenotenlaan, de Naamsestraat, de Parkstraat, alle straten die normaal gezien gedomineerd worden door fietsende studenten en bijhorende vloekende automobilisten werden nu overgenomen door hordes lopers. Eén grote meute die zich verplaatste onder handengeklap en aanmoedigende kreten van toeschouwers. Lopen een eenzame sport? Ik dacht het niet.

Op 44:57 liep ik mijn 8 km uit. Kon beter, kon slechter ook. Ik ben tevreden. Daarna nog even staan kijken naar de 12 kilometerders. En waarachtig, Bart de Pauw kwam ook – als één van de laatsten – aangewandeld gelopen. En zelfs na 10 km lopen kon er nog een vriendelijke glimlach en een opgestoken handje vanaf toen ik hem aanmoedigde. Heb hem altijd al een zeer sympathieke kerel gevonden.

Op grootmoeders wijze

26 December 2007. Een mijlpaal in mijn leven. Na 23 jaar, 4 maanden en 14 dagen slaag ik er voor de allereerste keer (88) in een gelukte cake te bakken. Nu ja. Cakejes. Maar wel geen gewone cakejes. Neenee, echte marmerkeekjes. U kent ze wel, die zwart-witte gevallen. Vanille en chocola. Ik durfde zelfs een exemplaar mee naar mijn oma te nemen. Oma’s zijn, zoals algemeen geweten, de godinnen van de cakes. Met een klein hartje gaf ik haar een exemplaar van mijn homemade cake. Ze keek, ze at en ze zag dat het goed was. Hallelujah!

En dat het goed was hebben ze thuis ook geweten. Ik heb moeten vechten voor mijn cakeje, want ze waren in een mum van tijd op!

En dat allemaal dankzij ons bakboek. Waar de boerinnenbond allemaal wel niet goed voor is.

Over water en glazen huizen

Zelden gebeurt het dat ik kippenvel krijg bij het lezen van een post van iemand. Edoch, een paar dagen geleden was het zover. Dit initatief vind ik zo mooi dat ik het mooie bedrag dat zij zal storten graag nog wat aandik. Ik geef haar 30 liter water mee (Evian water van de Colruyt, zo blijkt) naar het glazen huis onder de vorm van een online overschrijving. En U blogger, geeft U haar een paar liter water mee naar het glazen huis? Contacteer haar in haar comments, ze zal het gaarne horen. 

Over zwemmen en muziek voor het leven.

Ik trein naar Leuven, sommigen zwemmen ernaar. Het is eens iets anders natuurlijk. En dat allemaal voor muziek voor het leven.

De vereniging ‘Het Keldertrapken’ van den Horendonk zwemt van Essen naar Leuven. Dat doen ze in een gigantisch aquarium geplaatst op een vrachtwagen. Morgenochtend zullen ze bij het glazen huis aankomen. Per kilometer worden ze gesponsord.

Meer nog, deze actie heeft het vrt nieuws gehaald. In de reportage is te zien hoe de vrachtwagen deze morgen om 10.00 vertrok. En meerder nog, Lime stond erbij, keek ernaar, werd gefilmd en haalde het vrt-nieuws. Moeha!

Over intelligentie en bescheidenheid

In onze onderzoeksgroep werkt er een uiterst sympathiek dame, Halimah. Ze zorgt ervoor dat er altijd verse koffie klaar staat voor iedereen, dat de koffietassen en waterglazen afgewassen zijn en dat er altijd thee voorhanden is. Ze heeft drie verschillende kerstbomen gezet op verschillende plaatsen in het labo, mèt pakjes eronder.

En ik verdenk haar ervan de meest intelligente vrouw van allemaal te zijn. Ik ben vergeten van waar juist ze afkomstig is, maar het was alleszins van Azië. Ze spreekt vlot drie talen: haar moedertaal, engels en nederlands. Ze kent iedereen van de ganse onderzoeksgroep – toch meer dan honderd mensen – bij naam. Meer nog, de tweede week dat ik er werkte kwam ik ze tegen en vroeg ze mijn voornaam. Ik vertelde haar die, waarop ze prompt mijn voor èn achtenraam zei. “Ja, ik doe ook de post, en heb het gelezen.” zei ze. Ze weet van iedereen wie wat doet. Daarbovenop is ze nog eens bescheiden ook. Intelligent en bescheiden, het is weinig mensen gegeven.

Niemand is onvervangbaar, zegt men. Toch verdenk ik Halimah ervan onvervangbaar te zijn. Is ze een week ziek, staat het labo op zijn kop. Mensen vloeken al dan niets binnensmonds en hangen venijnige nota’s op gericht aan hun collega’s omdat er geen verse koffie is. Het aantal propere tassen slinkt zienderogen, vuile tassen stapelen zich exponentieel op. De spoelbak in het keukentje ligt vol met gebruikt bestek, vuile glazen en gebruikte borden. De melk is op. Alle theezakjes zijn weg. Overal opgedroogde koffievlekken en gebruikt keukenpapier. Er heerst chaos in het labo en mensen zijn slechtgezind.

En onlangs was het zover: de gevreesde nota hing aan het prikbord.

“Ik ben met vakantie van 18/12 tot en met 2/1.
Ik wens jullie prettige feesten en een heel gelukkig nieuwjaar.
Halimah”

Twee weken zonder Halimah. Kondig het einde van de wereld aan en er zou niet meer paniek uitbreken in het labo.

Ja, Halimah, die kunnen we niet missen.

En ze zei nog “die gaat er nooit meer komen”.

Wisten jullie dat er iemand bestaat die geen kwaad kent? Iemand die nooit kwade bedoelingen heeft, die het slechte in de mens niet ziet, die nooit ruzie stookt, laat staan weet wat ruzie überhaupt is? Iemand die zoveel warmte en liefde uitademt dat mensen van over het ganse land toestromen om haar even te mogen aanraken? Iemand die zo puur en zuiver is dat iedereen haar verwonderd aanstaart?

Eén brok liefde, dat is ze. Lieve, kleine Elisabeth.

Ga gauw de trotse mama en papa feliciteren!

Er brandt een vuur diep in mij.

Dinsdagavond zat ik in een rustige alma 3 mijn avondmaaltijd te nuttigen met een vriendin toen een flyerende student twee papiertjes op onze tafel kwam leggen met de woorden “Kerstmarkt van Apolloon morgenavond. Get Ready komt optreden!”. De ganse dinsdagavond en woensdag ‘er brandt een vuuuuuur diep in miiiijjjjjj‘ neuriënd had ik stiekem wel zin om deze grote brok jeugdsentiment aan het werk te zien.

Woensdagavond stonden we dan ook ruim op tijd te wachten op deze boysband die sinds kort weer van onder het stof gehaald is. Ruim een half uur te laat kwamen ze dan toch – in apolloontrui, jawel – op. Daar waar de meeste mannelijke thirthysomethings aan het begin van hun midlifecrisis staan ontbrak het bij deze mannen niet aan puberaal enthousiasme. “Wij willen slipjes zien! Wij willen slipjes zien!“, riepen ze op een gegeven moment. Waarop iemand zijn kletsnatte zwembroek recht in zijn gezicht gooide.

Ze zongen zo vals als een kat, maar dat maakte allemaal niet uit: ‘Marjolein’, ‘Er brandt een vuur diep in mij’, ‘Laat, ‘t is nooit te laat’, alles passeerde de revue. En alle studenten zongen mee en zagen dat het goed was. En ligt het aan mij, of stond er verdacht veel mannelijk volk tussen het publiek? 

Over Sint-Jacobsschelpen, koriander en sigaren

Ik ben met mijn gat in de boter gevallen wat het labo betreft waar ik terecht gekomen ben. De mensen waarmee ik werk houden van goed gezelschap, een lekker glas wijn en lekker eten. Met als gevolg dat we vorige week zonder reden midden op de dag in het labo champagne hebben gedronken en kaviaar hebben gegeten. De kaviaar was een kadootje dat de Iraanse van haar thuisland had meegebracht toen ze daar haar familie opgezocht had. De champagne was een kadootje van de prof. En zo hebben we nummertje 93 van de lijst ook weer gehad.

Vandaag zijn we in Waterloo naar een poepchique restaurant geweest. Hoe we daar juist terecht kwamen en wie dat in godsnaam betaalde is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar genoten hebben we. Na een heerlijk knolseldersoepje kregen we het voorgerecht voorgeschoteld: verse Sint-Jacobsschelpen en kabeljauw met koriander. Dat ik noch Sint-Jacobsschelpen noch koriander lust hebben we vooral heel erg hard verzwegen. Het hoofdgerecht – gevulde fazant – en het nagerecht – ijs van salie en warme vijgen – was gigantisch lekker. Het hele gedoe was net een tikkeltje te chique voor mij – beeld je pretty woman in die haar uiterste best doet niét op te vallen in het restaurant – maar het was een zeer aangename ervaring en stiekem heeft het toch wel iets, de dames die zoals het volgens de etiquette hoort telkens eerst bediend worden , de soep die in een piepklein tasje geserveerd wordt en de heren die na de maaltijd hun sigaar roken.

Ik hoop enkel dat alles in orde is met hem.

Naast Gasthuisberg is er een heel steil pad dat je moet volgen om bij de ‘onderwijs en navorsing’ gebouwen te komen – daar waar de studenten moeten zijn. Deze weg is modderig, glad, onverlicht en levensgevaarlijk. ’s Nachts lijkt hij nog modderiger, gladder, onverlichter en levensgevaarlijker dan overdag. Zo ook gisterenavond.

Ik sprong in het donker op mijn fiets en sjeesde naar beneden. Net op tijd kon ik stoppen toen ik zag dat er midden op de weg een meisje wild aan het zwaaien was met haar rode en witte fietslichtjes. “Er is iemand gevallen”, zei ze. En naast haar op de grond lag een jongen, buiten bewustzijn en onder het bloed. Twee ambulanciers zaten naast hem en hielden zijn hoofd vast. De ziekenwagen kwam er ook net aan en parkeerde naast de jongen.

Ik zou een grapje kunnen maken over hoe snel de ziekenwagen bij de jongen was en hoe de ambulanciers – te voet – sneller bij de jongen waren dan de ziekenwagen zelf, maar ik doe het niet. Ik hoop enkel dat alles in orde is met de jongen. 

Twee uur en tien minuten. En Lara Fabian.

Om half drie thuis vertrokken, om half zes op kot. Drie uur onderweg. Twee uur en tien minuten daarvan op de trein en/of in het station. En dat in een land dat maar een scheet groot is – wie weet maar een halve scheet binnenkort. Als je aan de ene kant met een pillamp schijnt zie je’t aan de andere kant van het land. Waarom telefoon nodig? Als je hard genoeg roept en de wind zit goed kan je iedereen bereiken! En toch. Twee. Uur. En. Tien. Minuten. En dan nog heb ik maar de helft van het land doorkruist.De NMBS heeft zijn haar uurregelingen weer eens veranderd. En daarbij vooral rekening gehouden met de mensen die in het uiterste noorden van het land wonen, oh jawel. We vinden het namelijk fijn dat we in elke mogelijk stationnetje stoppen. We vinden het fijn dat in elk mogelijk stationnetje nog meer mensen opstappen om richting Leuven te trekken. We vinden het fijn om ons als sardientjes in een blikje te voelen. Gezelligheid alom, nietwaar?

“In een klein stationnetje, vol met witte stippen.Stonden zeven wagentjes, heen en weer te wippen.”

Maar goed, om met een positieve noot te eindigen, want deze wereld is al droef genoeg, een heel erg ontroerend stukje. Ik post niet vaak filmpjes en dergelijke, dus als ik het doe moet het wel de moeite waard zijn, zeg ik dan zelf. Het gaat om Lara Fabian. Voor ze haar nummer Je t’aime kan inzetten begint het ganse publiek mee te zingen. Ze is zichtbaar ontroerd, maar het allermooiste is dat het ganse publiek “on t’aime” in plaats van “je t’aime” zingt. Tranen in mijn ogen kreeg ik ervan, maar weliswaar pas toen ik het thuis nog een tweede, derde en vierde keer bekeek, en niet toen ik het bij vriend K. voor de eerste keer zag. Af en toe moet je stoer doen.