De ene avond lach je en heb je plezier à volonté omdat
* je met een hoop vrienden waarvan je sommigen al een tijdje niet meer gezien hebt in een fleurig restaurant zit. Het is een diverse bende en niemand weet hoe de avond uiteindelijk zal verlopen, maar vanaf het begin zit de sfeer er in en is het een gezellige bedoening. De hoe-gààt-het-met-je’s en wat-doè-je-nu-eigenlijk’s vliegen over en weer.
* de ober glimlacht als iedereen na tien minuten te zouikereentjedrinkenofnieten besluit een cocktail als aperitief te nemen. En een maat je na tien minuten toefluistert dat hij denkt dat hij te snel van zijn cocktail gedronken heeft, hij een kop als een tomaat krijgt en begint te zweten gelijk nen os.
* je met vijven in een klein blauw autootje kruipt en jijzelf vanachter in het midden zit tussen twee grote jongens in. ‘Oei, ik zal wel efkes uw gat moeten aanraken om mijn gordel aan te doen’, zegt de jongen rechts van je. Waarop de jongen links van je plots ook al breed grijnzend naar zijn gordel grijpt.
* je via een paar omwegen – Hè, hier moet ge wel naar links hè maat, zo rijdt ge recht naar gasthuisberg/Och dat is niet waar jong, ik rijd toch goed zo/Nee gast, hier is’t naar links en dan daar terug naar rechts./Oh joh, ik weet niet meer waar ik ben. – bij de bowlingbaan aankomt alwaar je twee puntjes meer vergaart dan de jongen die absoluut niet tegen zijn verlies kan. Ik verkneukelde me gelijk ik me nog nooit verkneukeld had.
* je met z’n allen nog een muntthee/pint/Duvel gaat drinken in een uiterst gezellig caféetje alwaar de bierkaartjes op de rand van tafel gelegd worden en je ze probeert op de vangen door met de bovenkant van je hand tegen de onderkant van de kaartjes te meppen. Bierkaartjes vliegen meermaals de ruimte door. Alsook paaseietjes en de zilverpapiertjes van paaseitjes die ongezien in elkanders decolleté trachten gesmeten worden. Kinderlijke spelletjes waarvoor we eigenlijk allemaal net iets te volwassen geworden zijn. Geluk is niet ver te zoeken op zo’n momenten.
* Je het café buitenwandelt en elkander goededag zeg en dat moeten we vaker doen en welterusten en tot nog eens. Om vervolgens met het getik van je paraplu op de stoep – het is gestopt met regenen – en een glimlach op je mond naar huis terug te wandelen.
De dag erop lijkt de glimlach van gisteren zo ver weg te zijn omdat
* je het helemaal voor je zag: je zou bij hem binnenkomen, zijn gezicht tussen je beide handen vastnemen, hem diep in zijn ogen kijken en hem trakteren op de lekkerste zoen ooit. Hij zou alle kriebels ter wereld in zijn buik voelen en plots beseffen dat je toch een prachtmeid bent, eentje om te houden. Maar in plaats daarvan geef je hem een snelle zoen en kijk je verlegen weg – alle stoerdoenerij verdwijnt van zodra hij de deur open doet en hij daar echtig en techtig voor je staat. Je knieën worden slap en in je hoofd zit vanalles klaar dat je wilt zeggen en je spieren staan strak gespannen om hem die zoen en knuffel die klaarzaten te geven maar het gaat niet, het gaat niet.
* je teleurgesteld en ietwat droevig terug buiten stapt omdat het je deze keer wel echt duidelijk geworden is. Dat je je overschot aan liefde niet aan hem kunt geven omdat hij al vol zit, met liefde voor zichzelf. Dat hij niet op een meisje zit te wachten dat hem nog gelukkiger maakt dan hij al is. Want dat doe ik wel, dat doe ik. Ik maak hem blij en gelukkig en vrolijk, maar hij heeft dat niet nodig, dat blij en gelukkig en vrolijk dat ik hem wil geven omdat hij zo zonder die extra liefde ook al content genoeg is.
* je naar huis wandelt, deze keer zonder het getik van de paraplu op de stoep omdat je hem boven je hoofd moet houden – het regent terug.
