Wie zei hier ‘lijstje’?

Onlangs las ik een hele hoop nutteloze lijstjes op het internet. Zodanig nutteloos dat het leuk wordt om ze te lezen. Hierbij dus een afkooksel van die lijstjes met volledig nutteloze (ik ben verliefd geweest op mijn beste vriend) en vaak zeer vluchtige (van wie kreeg je het laatst een SMS) informatie over mezelve.

U mag dit blogbericht skippen.

Ik praat nog steeds met de persoon op wie ik voor de allereerste keer serieus verliefd was. Mijn beste vriendin heb ik naakt gezien. Het gebeurt dat we samen een bad nemen en uren liggen te keuvelen. Ik ben al verliefd geweest op meerdere personen tegelijk. Ik heb vandaag geen enkel compliment gekregen. De laatste die mij gebeld heeft was mijn liefje. De laatste die ik opgebeld heb was een kennis, om te vragen of hij in de buurt was omdat ik hem nog iets moest teruggeven. De laatste SMS die ik ontvangen heb was “Al gegetem?”. Het bevatte een typfout. De laatste SMS die ik gestuurd heb luidt als volgt: “Wil je mij even komen helpen? Ik sta aan de voorkant en er is iets mis met mijn fietsslot, ik krijg het niet meer open :(” (Ik had een verkeerde sleutel vast bleek ettelijke minuten later). Ik ben gelukkig. Wat ik het allerliefste ruik van allemaal is verse koffie, vers gemaaid gras, een pasgedouched lief, mannenparfum, vrouwenparfum en vers brood. Ik heb nog nooit een bos bloemen gekregen van iemand. Noch een liefdesbrief. Mijn slechtste gewoontes zijn mee-eters uitduwen bij mijn vriendje, neuspeuteren en pulken aan mijn tenen. Ik heb mijn kamer in het oranje, wit en blauw-groen geverfd. Ik heb nog nooit een meisje gekust. Er heeft nog nooit iemand een naaktfoto van mij genomen. Ik heb op de eiffeltoren, Times Square en Miami Beach gestaan. Soms voel ik me een meid van de wereld, maar dan besef ik plots weer hoe weinig ik nog maar gezien heb. Ik heb dingen gedaan waarvan ik gezworen had ze nooit te doen. Ik ben ooit omver geduwd geweest in een bootje door een zeekoe. Ik ben verliefd geweest op mijn buurman. Dit was meteen ook een zeer onbeantwoorde liefde. Ik heb ooit een volslagen vreemde mee uitgevraagd. Twee keer zelfs, en het is me nooit echt goed bekomen. Een foto heb ik ook al gekust. Gisteren nog. Als je verliefd bent doe je rare dingen. Ik ben in 24 uur met twee verschillende jongens geweest. Zonder dat ze het wisten van elkaar. Voelde me vreselijk achteraf. Ik heb een slang aangeraakt en vond er niks aan. Ik heb mezelf al in slaap gehuild, vaak zelfs. Ik heb mezelf ooit al een week niet gedouched. In de wildernis in Alaska. Heb al stinkend mijn vriendje leren kennen. Ik heb ooit een tweede oorbel laten schieten maar vond hem zo scheef zitten dat ik het gaatje terug dicht heb laten groeien. Ik heb twee putjes in mijn schouders. Vaak vragen mensen of ik daar blauwe plekken heb, maar het is de schaduw die erin valt. En nee, ik weet niet hoe ik aan die putjes kom, en ja, die hebben daar altijd al gezeten. Ik speel piano. En accordeon. Ik ben ooit weggelopen van thuis maar ben niet verder dan oma geraakt die twee huizen verder woonde. Ik ben ooit verliefd geworden op mijn beste vriend. Was geen goed idee. Ik heb mijn mama ooit doen huilen. Ik heb ooit iemand een blauw oog geslagen. Maar ik was maar een jaar of 13. Ik ga naar Cuba op reis dit jaar. Ik heb nog nooit geld gestolen, wel snoepjes in’t kruidvat. En een kettinkje in Disneyworld. Ik had het hangertje gekocht en de ketting was belachelijk duur, de afzetters. Dus nam ik het zo maar mee. Micky Mouse (de enige echte) heeft zich ooit op zijn knieën gezet voor mij. Ik heb nog nooit parachute gesprongen of gebungeejumped. Ik heb gecanyoned in Spanje. Ik wil op alle continenten geweest zijn. Enkel en alleen maar omdat ik dat stoer vind. Dat is kinderachtig, ja. Ik vind het bijgevolg stiekem een beetje balen dat Cuba tot Noord-Amerika gerekend wordt. Ik heb de applicatie ‘Where’ve you been?’ op Facebook. Omwille van diezelfde kinderachtige reden. Ik heb nog nooit in een auto-ongeluk gezeten. Maar heb al wel midden in de nacht aan de kant van de autosnelweg gestaan omdat de motor oververhit was. Ik ben verslaafd aan gmail, facebook en salade met geitenkaas. Ik heb nog nooit zelf een pot choco gekocht. Mijn gsm is een nokia 2630. Maar ik zou zo graag deze willen. Vanavond ga ik pintjes drinken.

Nummerke 100

“Zeg, liefje, ik was laatst op je blog aan het kijken.”

“Hmmm?”

“En, uhm, dat lijstje met die 100 dingen.”

“Hmm, ja?”

“Wel ja, daar moogt ge toch iets op veranderen, niet?”

Ik draaide me om naar hem, en glimlachte. “Is dat zo?”, vraag ik. Ik had onlangs mijn lijstje zelf nog eens overlopen, en speelde toen met de gedachte het te veranderen. Maar ik durfde niet goed. Tuurlijk, we zouden altijd samen blijven en leuke dingen meemaken en voor altijd en altijd gelukkig blijven met elkaar. Maar toch. Waren dat lacherige dromen en vluchtige beloften die we elkaar maakten of meenden we het echt? Echt als in echtig en techtig denken aan later. Van huizen kopen en samen meubelwinkels afschuimen en een kat kiezen. Van kerstfeesten organiseren voor de familie en hemden strijken voor hem en samen muren schilderen in de kinderkamer en ruzie maken over wanneer juist onze zoon zijn eerste gsm krijgt. Van samen thuiskomen na het werk en in de zetel neerploffen en vragen hoe de ander zijn dag geweest is. 

We keken elkaar in de ogen en toen wist ik het. Ik voelde het.

En zo staat sinds eergisteren nummerke 100 in’t vet.

Ik weet niet hoe het komt.

Ik weet niet hoe het komt, echt niet. Maak ik niets meer mee? Maak ik het nog wel mee maar zié ik het gewoon niet? Neem ik te veel dingen als vanzelfsprekend? Hoe het ook zij, ik lijk niets meer te vertellen te hebben.

Ik zit achter een leeg scherm en probeer tevergeefs een virtuele druppel inkt uit mijn toetsenbord te persen. Maar telkens weer lonkt daar de backspacetintenkiller omdat ik niet tevreden ben met wat ik neerschrijf.

En ik lees steeds vaker pareltjes van stukjes op andere blogs. En dan kan ik alleen maar jaloers zijn. Hoe anderen kleine dingen zo mooi kunnen verwoorden. Dat wat ik dacht ook te kunnen blijkt me uiteindelijk helemaal niet te lukken.

Niet dat ik me niet amuseer! Zeker niet. Ik geniet. Van een warme douche na twee uur in de koude te hebben gestaan waardoor ik ervan overtuigd was dat mijn tenen zwart zouden zien als ik mijn sokken uitdeed – maar ze tintelden enkel zeer pijnlijk. Ik geniet ervan als ik ’s nachts wakker word omdat mijn lief zijn arm rond mijn middel slaat en me meer naar het midden van het bed trekt. Ik geniet ervan als hij met zijn vingertop zachtjes over mijn buik streelt. Ik geniet ervan als mijn mama ballekes in exotische saus maakt – eigenlijk is het gewoon tomatensaus met stukjes mango door – maar ze maakt het met zoveel liefde voor ons klaar. Ik geniet van de zon als het twee dagen geregend heeft. Ik geniet ervan om met de fiets de berg af te rijden nadat ik hem ’s ochtends opgereden ben. Ik geniet zelfs van De Slimste Mens ter Wereld – als Torfs zijn mond houdt. Ik geniet van Barack Obama, omdat hij me herinnert aan die optimistische, dromerige, heerlijk eerlijke Amerikanen.

Maar ik krijg het niet gezegd. Niet zoals ik zou willen.

Het mooie leven.

Gisteren heb ik van het mooie leven geproefd.

’s Ochtends heel vroeg had ik mijn examen. Het eerste en enige van dit semester. En dat het goed ging, zeggen we. Zelden met zo’n fijn gevoel een examen verlaten. ‘Dag!’ zeggend tegen de prof vertrok ik met een grote glimlach richting woensdag. Want woensdagen zijn altijd een beetje feest bij mij. Woensdagavond is liefjesavond!

En daar ik gisteren een examen had trakteerde ik mezelf op een dagje vrijaf.

Wat winkels aan doen (maar niks vinden), voor de kapper staan (maar uiteindelijk niet binnengaan), koffiedrinken met een pauzerende studie-vriendin, een nieuw tweedehandswinkeltje ontdekken waar ze hopen rokken hebben (maar niet  vinden wat je zoekt). Een magere opbrengst dus (buiten de koffie die enorm gezellig was), en dan maar terug naar huis gaan. Een beetje tv kijken, een dutje doen. En voor je het weet wakker worden omdat de deurbel gaat en er een enorm knappe man voor de deur staat. Het bleek mijn lief te zijn.

‘Proficiat!’ zegt hij. ‘Proficiat!’ zeg ik.

We waren 6 maanden samen.

En dat hebben we gevierd met sangria en tortillachips met salsa en broodsticks met verse pesto en rode wijn en grote pizza’s van de pizzaman, nieuw ondergoed, zoenen, knuffels en handen overal.

Ik zie hem graag.

Zaterdag

Volgende week woensdag heb ik een examen. Mijn eerste en laatste. Drie jaar afgestudeerd zijn en nog in de boeken moeten kruipen.

En nu pas besef ik wat je daardoor allemaal mist.

Mijn ouders gaan naar Daens deze namiddag maar ik mag niet mee omdat ik moet blokken van hen.

Mijn liefje zie ik dit weekend enkel vanavond om 19.00. Morgennamiddag had ik gereserveerd om te studeren, blijkt natuurlijk dat zijn voetbal afgelast is en dit één van de weinige weekends is die we eigenlijk een ganse tijd samen zouden kunnen spenderen.

Me&Ro houden uitverkoop. Maar de prijzen blijven te duur om zomaarvoorniks iets voor mezelf te kopen. En ja, dit heeft niets met mijn examen te maken maar het stemt mij nog net iets droever.

Ik heb zelfs nog geeneen sneeuwbal gegooid dit jaar.

Kutdag. En ‘t is nog maar twintig voor negen.

Slow motion

Alles is wit. Alles is wit en schoon en kraakt. Je moet er wel van genieten, van het uitzicht. Het lijkt wel alsof de sneeuw je letterlijk even doet stilstaan bij het leven. Met de fiets auto’s voorbij steken. Te voet nog sneller gaan. Glijden, schuiven, voorzichtig, voetje voor voetje. Maar terwijl de hele wereld in slow motion verder gaat snel ik in fast forward verder. Buikgriep. Nog nooit zo snel naar het toilet gelopen.

Mijn wensen

Het nieuwe jaar is ondertussen alweer een dagje ouder. Tijd om even terug te blikken op het voorbije jaar. Enkele dagen geleden keek ik even terug naar wat ik hier neerschreef op 1 januari 2008. Lees even mee:

“Wat ik mezelf toewens:

…een eigen plek, een huis onder de zon
Het begint toch te kriebelen… een eigen stekje. Een ècht eigen stekje compleet met wasmachine en droogkast en garage en auto en een kat. Vorige week er nog over mijmerend met een vriendin onder het genot van milkshakes en cappucino’s. ‘Wat als we nu eens samen een appartementje huurden?’. Voorlopig blijft het nog bij dromen, maar wie weet wat 2008 brengt.”

En ja hoor, een huis vond ik. Ik woon niet samen met het meisje over wie ik het hierboven had, maar wel met Kathleen en meid H. Een wasmachine en droogkast en garage en auto en kat hebben we ook niet, maar hey, het blijft een huis. Een supergezellig en übercoole plek.

“…en altijd iemand in de buurt, die van me houden kan

ik wens mezelf het allerbeste lief toe. Eentje die me vastpakt en zegt dat hij me lief vindt en dat hij me nooit meer kwijt wilt. Dat hij het niet erg vindt dat ik ’s ochtends chagrijnig ben en dat ik geen chocomousse lust. Dat hij me graag heeft zoals ik ben, ook wanneer mijn haar weer alle kanten uitstaat. Eentje door wiens haar ik kan woelen en dan kijk ik diep in zijn ogen en vertel ik hem dat ik hem lief vind en dat ik hem nooit meer kwijt wil. Dat ik het niet erg vind dat hij wel chocomousse lust. En dat ik hem nog liever zie dan anders wanneer zijn haar alle kanten uitstaat.”

Als ik dit teruglees kan ik niet anders dan intens gelukkig zijn. In 2008 ben ik mijn liefje, mijn tofste maat èn mijn allerbeste vriend tegengekomen. Ik vind het nog steeds niet vanzelfsprekend, ik kijk nog elke dag met grote ogen naar die mooie jongen naast mij en telkens weer besef ik wat voor bofkont ik heb. Indien u ons verhaal nog eens wilt lezen: hier, hier, hier, hier en hier vindt u een hoop melige teksten (maar ik kan er echt niets aan doen mijnheer, ik zie hem toch zo graag).

“…toch wou ik dat ik net iets vaker, iets vaker simpelweg gelukkig was

ik wens mezelf veel spontane plezierige momenten toe. Meer impulsieve beslissingen. Ook als anderen hun wenkbrauwen omhoog trekken en je ze hoort denken dat zo’n dingen niet meer horen op je leeftijd. Maar dan denk ik van we leven maar één keer en ik zal nooit meer zo jong zijn als ik nu ben. Dus doe ik waar ik zin in heb.”

Ik vroeg iemand uit die ik nog nooit gezien had. Ik werd stapelverliefd. Hij brak mijn hart. Ik volgde een cursus toneel. Gewoon, omdat ik er zin in had. Mensen hebben mij doen lachen. Ik heb rotdagen gehad. Ik heb fantastische dagen gehad. Ik nam misschien wel de belangrijkste beslissing in mijn leven. Ik ging op reis. En ondanks de emotionele rollercoaster dat mijn jaar tot dan toe al was geweest en ik eigenlijk op reis ging om alles eens even te laten bezinken, leerde ik daar – u weet het ondertussen al wel – mijn liefje kennen.

Wat ik wens voor 2009? Niet veel. Ik hoop dat ik even gelukkig mag blijven als ik nu ben. (en misschien wat minder kilo’s om mee te zeulen).

En voor u? Ik wens u enkel het aller-, aller-beste toe. Blijkbaar was 2008 mijn jaar, globaal gezien. Maak 2009 het uwe!