Verstrooid

Af en toe durf ik eens verstrooid te zijn. Af en toe maar hoor. Heel af en toe.

Zo ook deze morgen. Met een suf hoofd zat ik aan de ontbijttafel, met een potje yoghurt voor mij en luisterend naar het geprrrrrrrrrrt van de senseo die aan het opwarmen was. Toen ik in mijn rechterooghoek het rode lampje zag branden duwde ik op de knop, en ging terug zitten. Na een tiental seconden besefte ik dat ik geen nieuwe pad in gedaan had. Ik draai me dus terug om naar het senseotoestel om aldaar een grote plas koffie terug te vinden die druk bezig was zich nog verder uit te breiden. In paniek neem ik spons en schotelvod om de kliederboel op te ruimen.

En wat hebben we vandaag geleerd?

1/ Eerst wakker worden, dan koffie zetten.

2/ Altijd een nieuwe pad gebruiken als je een senseo zet.

3/ Altijd een _koffietas_ gebruiken.

Ge kunt niet alles hebben.

Alles uit het leven halen, dat wil ik. Ik wil reizen tot mijn 35ste, de mooiste plek op aarde eruit kiezen en daar blijven. Ik wil rondtrekken, gaan daar waar het leven me voert. De zon volgen.

Ik wil met oude gammele auto’s lange wegen afleggen, uren en uren rijden. Met boten meren en zeeën oversteken, ’s avonds met een glas witte wijn en je voeten overboord van de zon genieten. In het water springen in je ondergoed. Ik wil trouwen in Las Vegas. Ik wil de woestijn zien, op kamelen zitten, op olifanten. Ik wil mensen begrijpen. Waarom de ene God aanbidt, en de andere hem Allah noemt. Ik wil me onderdompelen in steden. New York, Tokyo, Bombay, Miami, alles, overal. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik vast zit, vast in dit kleine bekrompen landje – ook al stoefen we met het feit dat we minstens drie talen kunnen, een wereldkeuken en veel Marokkanen hebben. 

Maar ik wil ook doctoreren, een mooie job vinden en carrière maken (al vind ik dat vies klinken). Ik wil het gevoel hebben iets bereikt te hebben. Ik wil bijleren. Ik wil dingen kunnen. Ik wil àlles kunnen. Ik wil later een groot huis, een grote auto, 4 kinderen, een kookeiland, een grote tuin en veel geld.

Ik wil opnieuw beginnen, andere dingen doen. En tegelijkertijd toch ook niet. Ik wil handelsingenieur zijn. Grafisch vormgever, journalist, wetenschapper. Ik wil manager zijn. Projectontwikkelaar. Gewoon omdat ik dat exotisch vind klinken.

Ik ben gelukkig. Maar met andere dingen zou ik òòk gelukkig zijn. 

Waarom krijgen we maar één leven op deze aarde?

Ge kunt niet alles hebben.

Over gehaktballen.

Ik ging sla eten. Sla met komkommer en tomaten en stukjes kaas in. En gehaktballetjes. Ik wou er gehaktballetjes in. In de GB stond ik voor het gehaktballenrek want ik was te lui om er zelf te draaien die avond. Ik zag een pak met zes grote gehaktballen liggen van één of ander merk. Daarnaast zag ik echter een ander pak liggen van de carrefour zelf met acht grote gehaktballen. Maar toen. Toen zag ik daaronder nòg een ander pak liggen. Van nummer 1. Een stuk of acht gehaktballen voor maar 1,59 €. Aha!, dacht ik. Aha! Mij zullen ze niet hebben. Véél gehaktballen voor géén geld. Véél gehaktballen voor minder dan de prijs van een brood! Zelfs een pak chips kost meer!

Ik zal het geweten hebben.

Goor.

En toen zei ik

‘Ik hou van jou.’

‘Waarom zeg je dat nu?’, vroeg hij. Omdat hij wist dat ik dat nooit zei. ‘Ik zie je graag’, zei ik altijd. Hij vond dat daar geen verschil in zat. Ik vond dat wel, zei ik.

‘Omdat ik dat voel’, was mijn antwoord.

Omdat ik dat voel.

En toch.

Ik heb alles wat ik wil. Alles waar ik anderhalf jaar geleden van droomde heb ik gekregen of gedaan. Ik huur een gigantisch huis midden in Leuven samen met twee meisjes. Ik maak een doctoraat. Zelfs dat wat ik dacht dat ongemogelijk was is gebeurd: ik heb iemand leren kennen die van me houdt zoals ik ben – zelfs als ik humeurig ben, mijn haren ongewassen zijn  of ik als pyjama een oud lelijk Tshirt draag. Een tijdje geleden heb ik mijn allergrootste droom verwezelijkt: oudjaar op Times Square vieren. Als negenjarige wou ik altijd Amerikaanse zijn, en zie, ik heb het geluk gehad er 10 maanden te mogen wonen. Ik heb dit weekend een leuke rok gevonden, ik heb nieuwe wandelbottinen gevonden. Ik heb zelfs sinds kort een hangertje van mijn favoriete juwelenontwerpers. Ik had zin in broodpudding, en kijk, er staat een gigantisch stuk naast mij.

En toch. En toch.

Toch ben ik eergisteren in de armen van mijn lief in huilen uitgebarsten. En ik wist niet waarom. Ik voelde me een ietsiepietsieheelkleinbeetje ongelukkig, zo diep van binnen. Daar waar je er niet aan kunt. Daar waar je er ellendig van wordt.

‘Maar ik heb alles’, dacht ik. Dus vond ik me een ondankbaar wicht en een verwend nest.

En huilde ik nog harder.

Maar ik weet geeneens wat er scheelt.

‘Misschien, misschien denk je gewoon te veel na’, zegt mijn lief na een tijdje. Misschien wel ja. Misschien is het tijd om wat minder na te denken en wat meer te genieten.