Stemmen onder de sterren

Living on the edge, dacht ik, toen mama mij voorstelde mij ‘ergens mee naar toe te nemen’ voor mijn verjaardag. Het zou een verrassing zijn. ‘Iets met muziek en ‘t is romantisch’, zei ze. Papa, mama, mijn lief, en een bevriend koppel van mijn ouders zouden meegaan. ‘Ik ben wel niet echt zeker of je het wel leuk gaat vinden hoor’, dekte mama zichzelf in.

Living on the edge, dacht ik dus, en ik stemde toe.

Zodoende vertrokken mijn lief, ik, mijn ouders, en het bevriende koppel gisteren voor een lange tocht die ons voorbij Leuven, Brussel, Waterloo naar Wallonië bracht. De affiche die ik zag hangen deed een belletje rinkelen bij mij, maar toch wist ik nog steeds niet zeker wat het in zou houden. ‘Stemmen onder de sterren‘.

Zes podia met zes verschillende koren, in de openlucht, onder de sterrenhemel. In een ongelofelijk mooi kader (het kasteel en de parken waren volledig verlicht, en werkelijk overal stonden kaarsjes – duizenden werden er gebruikt). Romantisch was het!

We luisterden onder andere naar gospel (maar dachten dat dat in een kerk nog honderd keer cooler zou zijn), naar Parijse koorknapen (de Franse Wiener Sangerknaben zeg maar) maar vonden dat die jongens in een hof hoorden te voetballen en te ravotten ipv uren te repeteren), naar een Zweeds a capella-sextet waar we met open mond naar stonden te luisteren,… en op het einde werd alles afgesloten met een grootse finale en een schitterend vuurwerk. Mijn lief had me in zijn armen en fluisterde dat hij me graag zag. En dat laatste zinnetje, dat was het allermooiste wat ik die hele avond gehoord had.

Dezer dagen.

Leuven zindert. Niet enkel van de warmte, maar ook door het toenemend aantal bewoners. Tweedezitters en misschien een enkele student die al komt acclimatiseren. Ik drink grote pinten op de oude markt en kijk goedkeurend toe. Ik leer dat je in den allée een drieëndertiger moet bestellen in plaats van een pintje want je krijg meer en het kost evenveel (alstublieft! een goeie tip gratis ende veur niks!). Praten, lachen en mensen kijken, het blijft goedkoop amusement.

De horecazaken komen stilaan terug op gang. ‘Jaarlijks verlof’, boeh! Geen frieten kunnen gaan halen in je favoriete frietkot, de pastaman die toe is, favoriete restaurantjes die gesloten zijn. Awoert voor vakantie. Maar langzaam maar zeker lopen de jaarlijkse vakanties op hun eind en zodoende kan ik weer pasta bestellen bij de pastaman om hem vervolgens al picknickend te eten in het stadspark.

Het gras staat te lang in onzen hof. Want wij hebben geen grasmaaier. Nu ja, we hebben er wèl een, maar die is de naam grasmaaier niet waardig. En zodus staat het gras te lang bij ons in de tuin om er rustig aan een tafeltje te kunnen zitten in het zonneke laat staan om er op een dekentje te kunnen gaan liggen, maar hey! We hebben nog altijd de tuin van de buren waar we in kunnen gaan zitten. Dus stuur ik een bericht, ‘niet verschieten, ik zit in jullie tuin.’ en nestel me daar met een boekske.

Ik lig op bed. Uitgestrekt, op mijn buik, mijn armen en benen zo ver mogelijk van elkaar verwijderd zodat ze elkaars warmte niet voelen en doe mezelf denken aan de man van Vitruvius. Ik ben te loom om recht te staan om de tv te verzetten.

Ik BBQ. Met vrienden die ik al lang niet meer gezien heb. De BBQ aansteken blijkt het heikele punt te zijn. Ik vond het hout al verdacht. Besluiten ze om 20.50 om nog naar de Colruyt die om negen sluit te sprinten voor een zak kolen. Het lukte hen, maar er lag geen eten op ons bord voor dat het donker was. Maar de wijn was goed en maakte veel goed.

En vanavond BBQ ik met nog àndere vrienden waarvan ik er sommigen al lang niet meer gezien heb. Soms denk ik, ik bof toch maar. Zoveel vrienden. Die geven nog veel meer warmte af dan alle BBQ’s tesamen. Kzienullegère, denk ik dan. En ik pink een traantje weg.

(Bemerk hoe de warmte ook mij te pakken heeft gekregen).

Over boter.

Een dik jaar geleden ben ik met mijn gat in de boter gevallen. En ik lig er nog steeds in.

In Cuba zijn mijn lief en ik halverwege onze reis onze lonely planet verloren. Het was noch zijn fout, noch de mijne. We waren allebei zo stom geweest om hem in de bus te laten liggen. Maar hij wist hoe erg ik eigenlijk aan dat boekje gehecht was. Niets zo’n mooie herinnering aan een fijne reis dan een doorleefde, gekreukte, vuile, geëzelsoorde lonely planet. Ik vertel mijn lief meermaals over onze boekenkast later, met een ganse rij lonely planets. Eén voor één beklad, gefluoresceerd, gebruikt. Een lonely planet voor elk land dat we samen ontdekt hebben.

Maar we zijn niet goed begonnen: de reis waar we elkaar hebben leren kennen – Alaska – was met kriskras, en daar hebben we dus beiden geen lonely planet van gekocht. De eerste èchte reis samen met ons tweetjes - Cuba – wel, daar zijn we er dus in geslaagd ons boekje kwijt te spelen.

Hij gaf me een kadootje. Ik pakte het uit en wikkelde het uit het inpakpapier. En nog eens, en nog eens (‘Sorry, ik had te veel inpakpapier. Wat moet je dan eigenlijk doen?’ zei hij). Ik zag de twee boeken liggen en was ongelofelijk ontroerd. Nog meer ontroerd was ik echter toen ik merkte dat hij de twee boeken gans opnieuw had doorgenomen en alles wat we samen hadden gedaan of gezien had aangekruist. In de gids van Alaska had hij er zelfs de data bij geschreven. Drie dagen later pas zag ik dat hij de datum waarop wij voor het eerst, uhm, gezoend hebben had omcirkeld. Toen pinkte ik toch een traantje weg en liet ik hem sms-gewijs weten, ik zie je graag, liefje.

Maar die boter dus, daar ben ik dit weekend nog wat verder in weggezakt.

We zouden samen een bad nemen na een dag lang onderweg zijn, lang werken en vuil worden. Maar ik was moe en onderweg naar huis al in slaap gevallen in de auto. We kwamen ’s avonds laat bij hem thuis aan en ik viel meteen neer in de zetel. Was dat bad al helemaal vergeten. Toen we naar boven liepen liep ik door naar de slaapkamer om mijn handtas weg te zetten om vervolgens mijn tanden te gaan poetsen in de badkamer. Ik deed de deur open. Donker, kaarsjes, een warm bad boordevol warm water en veel schuim.

Geen scheten deze keer, maar een lief die me volledig inzeept en afspoelt, die mijn haren nat maakt, voorzichtig wast en uitspoelt. Die mijn rug masseert als ik voor hem zit. Die me streelt en zoentjes geef. Die me verwent.

Het is hier heerlijk, diep weggezonken in die boter.

Over Dranouter en nummerke 86.

Ik ben gelukkig! Ik ben content!

De afgelopen dagen waren gevuld met muziek, vrienden, fijne mensen, buiten brunchen aan gammele picknicktafels, tenten, slaapzakken, luchtmatrassen die platgingen, luchtmatrassen die niet platgingen, frieten, falafels, nog meer frieten, zon, dekentjes, in de zon in slaap vallen, meezingen, roepen, handen klappen, veel te laat gaan slapen. Dranouter, een traditie sinds een aantal jaar waar we steeds weer naar uit kijken: Mijn familie en een bevriende familie die samen vier dagen kamperen en genieten van niets doen, fijne muziek en een leuke sfeer. Ik heb ervan genoten.

En vandaag! Iedereen denkt aan mij! Mensen waarvan ik nooit gedacht had dat ze iets zouden laten weten sturen mij berichtjes, facebooken, sms’en. Een vriendin op het werk brengt eierkoeken als ontbijt, omdat ze wist dat ik dat graag at en we maanden geleden tevergeefs eierkoeken gezocht hadden in de winkel. Ik krijg ‘lime dill’ dressing van oil & vinegar van een collega. (‘Lime dill’ – lime – heeft u hem?). Mensen denken aan mij, en eerlijk waar, het geeft me een warm gevoel vanbinnen.

Over de liefdesbrief.

Hij schreef me een liefdesbrief. Een echte. Eentje die begint en eindigt met ‘ik houd van jou’ en waar dingen in staan als ‘ik kan niet zonder jou’ en ‘jij bent alles voor mij’. Ongelofelijk blij was ik er mee.

Hij wist dat ik nog nooit in mijn hele leven een liefdesbrief gekregen had. Een echte, bedoel ik dan. Zo eentje die begint en eindigt met ‘ik houd van jou’. Geen smsjes in de trant van ‘ik zie u ook graag hoor’ met als onderliggende boodschap ‘en mag ik dan nu bij u komen slapen?’, die tellen niet (mijn vorige lieven waren vooral daar een krak in).

Maar dus, een echte liefdesbrief. Hij had zelfs met een lat een kantlijn getekend (omdat hij weet dat ik van kantlijnen houd),  en eerst een klad geschreven. Dat vond ik nu eens ongelofelijk lief, dat hij twee uur bezig geweest is om mij de perfecte liefdesbrief te kunnen bezorgen. Hij had hem netjes in drie opgevouwen, zonder te kreuken, en hem in een lange envelop gestoken.

Hij zat naast mij toen ik hem voor het eerst las.

De brief eindigde met ‘En als je deze brief gelezen hebt ga ik je een lange knuffel en dito kus geven.’

Ik keek hem aan, pinkte twee tranen weg en knuffelde hem zoals ik hem nog nooit geknuffeld heb.