Over mij. denk ik.
4 mei 20112011 is niet echt mijn jaar, mensen. Ik voel het al een tijdje. En ge moogt er van zeggen wat ge wilt, maar ik ga me daar bij neerleggen. En alles van me afschrijven. U hoeft niet verder te lezen indien u niet wilt. Niemand is tot iets verplicht, nietwaar.
(dit houdt dus impliciet in dat ik hier zoveel mag zagen als ik wil. Ik zaag liever tegen onbekenden – no offence – dan tegen mijn vrienden)
Ik lag deze nacht wakker.
Ik zie mezelve niet meer graag.
Situaties en bepaalde mensen hebben mij gevormd tot wat ik nu ben, en ik ben er niet content mee. Daar waar ik vroeger altijd in was voor een lach ben ik nu veel te vaak slechtgezind en prikkelbaar. Ooit heeft iemand me ongecompliceerd genoemd – en ook al wist ik toen niet precies wat dat woord inhield, ik vatte het op als een compliment en vond het best wel chique klinken. Nu zoek ik overal samenzweringen en zie ik enkel de slechte bedoelingen van mensen. Ik ben geen roddelmens en ik houd niet van mensen die constant overal dingen rondbazuinen. Nu betrap ik mezelf er soms op dat ik zelf diegene ben die het luidst haar ongenoegen staat te verkondigen aan iedereen die het maar wilt horen.
Ik pas niet meer bij mezelf.
Het doet pijn om het zo neergeschreven te zien staan.
…
Soms denk ik dat ik te veel nadenk. Wat het bewijs op zich is.
Of is dàt dan wat ze volwassen worden noemen?
knuffels…
‘t komt wel goed…
Ik denk ook veel te veel na, waardoor ik me net als jij op de duur rot ga voelen.
Proberen alles wat meer los te laten zeker en zien waar we dan uitkomen?
Ik vind het naar om op deze blog stukjes te lezen van iemand die eens heel intens leek te leven en ook op zware dagen het echte en goede dingen kon zien. Het lijkt er op alsof het nu niet zozeer de gebeurtenissen in je leven zijn die je teneerslaan, maar wat mensen daar vervolgens mee doen. En dat is tragisch, want ‘het lot’ daar kun je weinig aan veranderen, maar mensen beseffen te weinig de diepe impact van hun gedrag op een ander.
Ik hoop dat je in staat zult zijn die mensen van je af te schudden en je te richten op het echte en het goede, hoe schaars dat soms ook is.
Sterkte en moed toegewenst!
Ge zit in de midlife crisis. Dit is een teken dat ge snel volwassen wordt. Ge komt daar echt wel uit zenne!
Ik denk dat dat het leven is. We moeten er allemaal wel eens door.
Soms een dal, soms een piek. Het is hard, maar we moeten blijvend proberen focussen op hetgene dat wel kan i.p.v. ons te frustreren in de zaken die niet kunnen.
Gemakkelijk gezegd ja, maar vraagt dagelijks energie om er aan te blijven werken. Je bent in ieder geval niet alleen.
Onze goede vriend Churchill gaf een goede raad die ik steeds probeer te volgen: ‘If you’re going through hell, keep going’
Succes!
Misschien moeten we een clubje oprichten van mensen die te veel nadenken?
Dat we eigenlijk toch eens werk moeten maken van die cocktails.
Want, echt waar, herkenning alom, hoor.
:)
Knuffel, Kato!
Iedereen heeft zo wel eens een periode in zijn leven waarin hij/zij dingen meemaakt die hem/haar veranderen. Bij mij was dat toen ik op kot ging, de eerste twee jaar voelde ik mij echt slecht in mijn vel maar ondertussen heb ik mezelf terug gevonden, en wie ik nu geworden ben vind ik véél toffer dan wie ik daarvoor was. Zo’n periode komt wellicht nog wel eens terug, en dan misschien nog eens, maar iedere keer raak je er wel door, en van de andere kant ziet het er heel anders uit.
Just keep swimming. :-)
Gewoon volhouden! Ik had hetzelfde als Greet, mijn eerste 3-4 jaar op kot ben ik enorm rustig geworden en was ik mijn onnozele zelf kwijt. Nu begin ik eindelijk mijn draai terug te vinden, en komt dat gekke trekje waar ik zo trots op ben terug.
‘t Is een fase waar je doormoet (de quarterlifecrisis misschien?) maar dat komt terug goed!
:( ‘t is niet leuk om jezelf niet meer graag te zien. Ik hoop dat je anderen kan ontmoeten die je je weer ongecompliceerd kunnen laten voelen
Ik wou reageren, maar ik wist niet hoe ik het moest zeggen. Maar ik heb een blogpost gevonden die perfect verwoord wat ik van geluk denk:http://ditgeheelterzijde.be/2011/05/little-bits-of-happiness. Ik hoop dat het je een beetje helpt, al is het maar een kleine smile op uw gezicht.
En ik heb laatst iets gehoord op “De wereld van Sofie” over 25- a 30- jarigenmidlifecrisis (ik weet niet meer hoe ze het zeiden) en ik moest denken aan de reactie van Paul Cobbaut. Het ging erover dat je aan die leeftijd heel veel keuzes moet maken die de rest van je leven bepalen, en dat dat zwaar kan wegen op een mens. Misschien kan je de podcast nog downloaden.
bruisend en speels
ongecompliceerd
ontdek ik pril leven
onder een staalblauwe hemel
zonder zweem
van verstikkend
de leegte
warm opvullend
met zoveel tedere kleuren
en zoete geuren
dat ik gelukkig ben te zijn
tussen die schoonheid
En net toen ik dacht
dat niets mijn rust nog zou verstoren
was er dat grijze monster
en de stilte ging verloren
De vogels vluchtten uit de bomen
en niets was meer wat het leek
alleen de zon bleef brandend staan
op mijn huid zo teer en bleek
En ik keek naar boven in het niets
waar de rust was weergekeerd
geen monsters meer, wel de vogels
het maakte alles weer ongecompliceerd.
There are the rushing waves
mountains of molecules
each stupidly minding its own business
trillions apart
yet forming white surf in unison.
Ages on ages
before any eyes could see
year after year
thunderously pounding the shore as now.
For whom, for what?
On a dead planet
with no life to entertain.
Never at rest
tortured by energy
wasted prodigiously by the sun
poured into space.
A mite makes the sea roar.
Deep in the sea
all molecules repeat
the patterns of one another
till complex new ones are formed.
They make others like themselves
and a new dance starts.
Growing in size and complexity
living things
masses of atoms
DNA, protein
dancing a pattern ever more intricate.
Out of the cradle
onto dry land
here it is
standing:
atoms with consciousness;
matter with curiosity.
Stands at the sea,
wonders at wondering: I
a universe of atoms
an atom in the universe.
“Ik pas niet meer bij mezelf.”
Thanks voor de quote. Net wat ik ook voel, maar nog niet in woorden had omgezet.
ik weiger te geloven dat dat “volwassen worden” is
is volwassen worden niet eerder wat je hiermee doet?
inzien wat aan de basis ligt van het gevoel
en het te lijf gaan
ik hoop dat je snel terug bij jezelf past…
[...] zei het u in mei al, dat 2011 niet mijn jaar zou zijn. Mei is best wel vroeg, eigenlijk, achteraf gezien. Maar ik voelde het, ik wist [...]