Over kruimels aan tafel. En een lege fles kidibul.
5 januari 2012Daar zaten we, met z’n drieën, in de kantine van gasthuisberg, op mijn laatste werkdag. Tussen ons in lege plateau’s met vuile borden en bestek, lege glazen en een lege fles kidibul. Kidibul omdat één van ons drieën zwanger is. Er waren nog vrienden komen opduiken tijdens mijn laatste middagmaal in gasthuisberg. Maar die waren alweer opgevlogen, en we bleven met z’n drieën achter bij de kruimels.
We kennen elkaar al lang, al heel lang. En goed. Met de één heb ik een jaar samengewoond en toen de ander vertelde dat ze zwanger was een paar maanden geleden moest ik een traantje laten. Zo goed dus.
We babbelden een beetje. Over alles en niets. Over het leven. Over gelukkig zijn. Over verdriet. Over dat wat ik een rampjaar noemde, 2011. En hoe dat allemaal eigenlijk nog best wel meeviel. Het kan altijd erger.
Want.
Een dag voor oudjaar ging de broer van die zwangere vriendin joggen. Hij kreeg hartritmestoornissen en viel neer.
Hem hebben ze niet op tijd gevonden.
Shit. Amai….
Op kerstavond stierf de zus (28 jaar!!!!) van een vriendin ook plots aan een hartaderbreuk.
Het kan zó snel gedaan zijn…. om schrik van te krijgen. Pluk de dag want het kan zo ineens de laatste zijn, dat hoef ik jou niet meer te vertellen.
auch, pijnlijk. idd om schrik van te krijgen. Op zo’n momenten besef je idd hoe goed je het zelf hebt.
Oh mijn God… Zoiets wil je niet meemaken…