Lang heb ik ‘nee’ gezegd tegen reclame op mijn blog: geen banners, geen prentjes, geen reviews, niks. Niet dat ik zoveel aanbiedingen kreeg, maar toch. Ik ging er niet actief naar op zoek en die enkele kleine aanbiedingen sloeg ik meestal af. Ik voelde me zo een onafhankelijke blogster, onomkoopbaar en volwassen (en nu mag u lachen, ja).
Bovenstaande paragraaf laat al vermoeden dat dat nu niet meer zo is.
Maar wat wil je, als je plots een mail krijgt met de vraag om het New Super Mario Bros game voor de wii te testen. ‘Ja, ik las onlangs op je blog dat je een wii had’. ‘En ik denk dat ge het spel moogt houden ja’. Mijn onomkoopbare en volwassen status naar de vaantjes. Maar dat kan mij niet schelen! Mario Bros for president!
Vroeger, toen ik nog klein was (ha!) speelde ik samen met mijn broer en zus urenlang Mario Bros op den nintendo, kent u die nog? Tuurlijk. Iedereen kent die. Nostalgie alom. Jaren en jaren later – maar ondertussen toch al weer zo’n twee jaar geleden – haalden we het ding weer eens boven. En speelden we het ganse spel in 10 minuten uit. Veel uitdaging was er dus niet meer aan.
Maar nu – ja mannen, ik moet dus wel efkes vertellen over hoe dat spel nu ineen zit, anders mag ik dat niet houden! – is het niet zo simpel meer. 9 werelden en ‘t is allemaal een stuk moeilijker. De eerste wereld herken je nog van vroeger, hoe heerlijk nostaglisch. Maar het is allemaal een stuk opgeknapt en voorzien van sublieme tekeningen en effectjes. Veel meer mogelijkheden ook: je kan met een propeller vliegen, je kan vijanden bevriezen door middel van sneeuwballen, je kan met meer mensen tegelijk spelen en elkaar oppakken en weggooien,… Super om met twee tot vier mensen samen te spelen en elkaar verder te helpen in een wereld.
Wat ik wèl jammer vind is dat je eigenlijk nooit ècht dood kan gaan: elke keer wanneer al je levens op zijn kom je gewoon terug en telt hij op hoeveel keer je eigenlijk al terug gekomen bent. Je kan ook niet opslaan wanneer je wilt, dat kan enkel als je bepaalde werelden overwonnen hebt. Jammer als je net een moeilijk stuk voorbij bent en plots weg moet.
De wii is toch een fantastisch ding. Je kan vanalles met de afstandsbediening: schud je er mee dan neem je dingen op of vlieg je in de lucht en schiet je met ijsballen of vuurballen. Zit je in een luchtbel en schud je met een bakje dan vlieg je op je compaan af, roepend om hulp (dit is trouwens de eerste keer dat ik Mario überhaupt iets heb horen zeggen – komt dat horen komt dat horen!).
Het spel lijkt ongelofelijk veel op het Mario Bros spel voor de nintendo ds console, maar het is er dan ook op gebaseerd. Als je twijfelt tussen de twee: ga voor de wii! Met twee spelen is zoveel leuker dan alleen. Zoek een speelkameraad en laat u gaan!
Wiiiiii!
