Over identiteitscrisissen in beperkte mate (2)

kurt says: (11:46:56)

pompidom

toot says: (11:47:03)

pumpumpompom

toot says: (11:47:08)

ik heb een identiteitscrisis

kurt says: (11:47:14)

ok

kurt says: (11:47:16)

gij bent kato

kurt says: (11:47:18)

en ik ben kurt

kurt says: (11:47:22)

let’s start from there

kurt says: (11:47:24)

you are hot

kurt says: (11:47:27)

I am not

toot says: (11:47:32)

awel

toot says: (11:47:35)

ik heb problemen met dat eerste

kurt says: (11:48:33)

ge bent niet zeker of ge kato bent?

kurt says: (11:48:39)

of ge weet niet wat dat wil zeggen?

toot says: (11:48:51)

nee, de ‘you are hot’

toot says: (11:48:58)

ik vind mezef echt niet mooi

toot says: (11:49:05)

en ik doe er vanalles aan

toot says: (11:49:26)

ik ga naar de zonnebank, ben zelfs naar een schoonheidsspecialiste geweest om witte puntjes weg te nemen (too much information, I know), ik ga naar de kapper

toot says: (11:49:29)

maar’t helpt nit

toot says: (11:49:36)

ik pas andere kleren maar vind dat niks voor mij

toot says: (11:49:52)

die bruine korte rokjes die nu in de mode zijn, met panty’s en een botje

toot says: (11:49:57)

ik wou dat ik eleganter en chiquer was :(

kurt says: (11:50:18)

:-O

kurt says: (11:50:22)

wat vreemd dat gij dat zegt

toot says: (11:50:29)

hoezo?

kurt says: (11:50:31)

ik heb u nooit al anders dan aantrekkelijk geweten :D

kurt says: (11:50:39)

dat is toch altijd hetzelfde he

toot says: (11:50:49)

ik ben echt echt “>serieus hoor, zit er echt mee in

kurt says: (11:50:49)

de vrouwen die zich zorgen zouden moeten maken over hun uiterlijk, die doen dat niet

kurt says: (11:51:02)

en zij die er goed uit zien, die twijfelen :)

kurt says: (11:51:30)

gij moogt daar mee inzitten

kurt says: (11:51:52)

maar als unbiased buitenstaander kan ik u zeggen dat dat objectief niet nodig is :)

toot says: (11:52:26)

maar gij zegt dat tegen iedere vrouw waarschijnlijk omdat jij nood hebt aan vrouwelijke aandacht nu en je daardoor misschien gewoon àlle vrouwen mooi vindt

toot says: (11:52:35)

ik vroeg aan dieter of hij niet liever een eleganter iemand wou hebben

toot says: (11:52:36)

en hij zei

toot says: (11:52:45)

‘maar dan kan ik daar niet mee boeren of scheten bij laten’

kurt says: (11:52:52)

:D

toot says: (11:53:00)

goed bedoeld, maar op één of andere manier hielp het mij wel niét hoor

kurt says: (11:53:20)

maar het is wel grappig

toot says: (11:53:21)

ik wil een elegant iemand zijn met korte rokjes en botjes en mooie benen en een handtas

toot says: (11:53:26)

maar eentje die ook kan boeren

kurt says: (11:53:28)

maar dan waart ge mss niet tof

kurt says: (11:53:34)

ge kunt niet alles hebben

toot says: (11:53:40)

maar het neigt te veel naar het tweede, vind ik zelf

kurt says: (11:53:42)

en korte rokjes en boeren en scheten laten, dat gaat niet samen

toot says: (11:53:50)

dat is het probleem hè

kurt says: (11:53:54)

want dan vliegt die rok omhoog

kurt says: (11:53:55)

en dan

toot says: (11:53:57)

:d

toot says: (11:53:58)

ok,

kurt says: (11:54:00)

bent ge plots niet meer elegant

toot says: (11:54:01)

die komt op facebook

kurt says: (11:54:09)

ok

kurt says: (11:54:17)

dan ga ik nu de schaamte ontvluchten

kurt says: (11:54:20)

naar de thai!

toot says: (11:54:25)

oooh

toot says: (11:54:26)

smakelijk!

toot says: (11:54:28)

en merci

‘En korte rokjes en boeren en scheten laten, dat gaat niet samen”, besluit hij.

Ik vroeg een vriend raad over de identiteitscrisis waarin ik mij bevond. Het was een identiteitscrisis in beperkte mate en ik weet dat er belangrijkere dingen zijn in deze wereld en dat er veel mensen honger hebben en dat mijn oma dementerende is en dat de wereld langzaam maar zeker opwarmt en dat dat allemaal erger is; maar heel even was dit het enige waar ik mij mee bezig hield.

Ik vertelde hem over het rokjesprobleem. En ik vertelde hem ook dat ik mijn liefje onlangs had gevraagd of hij niet liever een elegant iemand aan zijn zijde wou hebben. “Maar dan kan ik daar niet mee boeren of scheten mee laten”, was zijn antwoord. Goed bedoeld, dat zeker. Maar auch.

Dus het is ofwel jeansbroek, Tshirt, pint in de hand en boeren. Ofwel kort rokje, panty’s, botjes, bijpassende handtas en stil en mooi elegant wezen.

Maar ik, ik hang er maar ergens tussen.

Over identiteitscrisissen in beperkte mate.

“Nee, dat is niets voor jou.” zegt ze en ze draait zich om en loopt weg.

Ik kijk in de spiegel. Draai me om. En nog eens. En nog eens. Ik vind het wel leuk, maar het is niets voor mij. Zeggen ze toch. Een secretaresserokje, zoals ze nu zo mooi in de mode zijn. Een bruin-beige tot boven de knieën, met subtiele plooitjes in vanvoor.

Ik kijk naar mijn spiegelbeeld en zie mezelf door de straten wandelen. Met mijn bruin-beige rokje tot boven de knieën. Bruine panty’s, botjes eronder. Mooie korte maar dikke jas erboven. Zo eentje met een ceintuur errond in dezelfde stof.

Maar dat ben ik niet. Dat zeggen ze toch.

Dus ik kijk naar mijn spiegelbeeld en vertel haar dat ze er toch niet mee staat. Dat dat niets voor haar is, zo’n elegante kledij. Dat haar benen daar toch te dik voor zijn. Haar taille niet smal en haar haar niet lang genoeg. En dat ze te veel boeren laat om met zo’n rokje te staan. Dat dat toch niet bij haar past. Want dat zeggen ze.

En met een zucht duik ik terug het kledinghokje in.

Pauze-knop

Soms heeft een mens een pauze-knop nodig.

Gewoon eventjes pauze. Van alles, je werk, je hobby’s. De mensen om je heen. Niet omdat je’t beu bent – verre van – maar gewoon eventjes rust om alles te overdenken. De tijd krijgen om na te denken over wat je doet, wat je wilt doen en wat je zal doen. Tijd om alles te verwerken. Indrukken, mensen, nieuwe mensen, nieuwe plaatsen, nieuwe en oude dingen.

Voor ik het wist zat ik in een hotelkamer in Düsseldorf, een wetenschappelijk congres bijwonend. Morgen begint het, en er staan me 4 zenuwslopende en vermoeiende dagen te wachten. Te veel info, te veel info. Te klein hoofd.

Voor ik het weet zal ik volgende week vrijdag ook in Kreta zitten. Geen congressen die keer, maar een snelvakantie met mijn ouders. Tijd om heel eventjes op adem te komen, alvorens oktober in te duiken dat bol staat van de housewarmings, etentjes, trouwfeesten, toneelspektakels en loopwedstrijden. Fijn, fijn allemaal, zeer zeker. Maar zo vermoeiend ook mijnheer. Ik krijg geen tijd om de belangrijke dingen te verwerken en geen tijd om van de leuke momenten te genieten. En op deze manier wordt alles een opdracht.

Zodus: een pauzeknop. Alsjeblieft.

Eén jaar.

Graag zien en graag gezien worden is zo gemakkelijk. Als het maar met de juiste persoon is.

“Stom idee, lief.”

“Shit, dit is saai.” 

Ik had mijn lief op sleeptouw genomen. We zouden 57 km gaan wandelen, als voorbereiding op de 100 km van Bornem. Onze eigen kleine dodentocht.

Vol goede moed begonnen we eraan.

Maar 57 km vol maïsvelden, regenbuien, heide, blaren, stramme spieren, pijnlijke voeten en asfaltwegen is _saai_.

Urenlang liepen we naasteen, soms in discussie, soms in stilte. Soms somden we onze ongemakken op. Tot uiteindelijk alles pijn deed en we al vloekend en zuchtend en steunend en waggelend als eenden de laatste kilometers aflegden.

“Stom idee, lief.” zei hij.

En gelijk had hij.

Maar toch, maar toch. Nr 90. Zou ik het kunnen?

Een hele openbaring.

“Tomates cerises”, las ik op de verpakking. Hè, dat is grappig,  dat heet tomates cerises in het frans. Eigenlijk wel logischer dan het nederlands, dacht ik.

En toen las ik de verpakking nog eens.

Aha.

Kerstomaten.

Geen kersttomaten.

Verstrooid

Af en toe durf ik eens verstrooid te zijn. Af en toe maar hoor. Heel af en toe.

Zo ook deze morgen. Met een suf hoofd zat ik aan de ontbijttafel, met een potje yoghurt voor mij en luisterend naar het geprrrrrrrrrrt van de senseo die aan het opwarmen was. Toen ik in mijn rechterooghoek het rode lampje zag branden duwde ik op de knop, en ging terug zitten. Na een tiental seconden besefte ik dat ik geen nieuwe pad in gedaan had. Ik draai me dus terug om naar het senseotoestel om aldaar een grote plas koffie terug te vinden die druk bezig was zich nog verder uit te breiden. In paniek neem ik spons en schotelvod om de kliederboel op te ruimen.

En wat hebben we vandaag geleerd?

1/ Eerst wakker worden, dan koffie zetten.

2/ Altijd een nieuwe pad gebruiken als je een senseo zet.

3/ Altijd een _koffietas_ gebruiken.

En toen zei ik

‘Ik hou van jou.’

‘Waarom zeg je dat nu?’, vroeg hij. Omdat hij wist dat ik dat nooit zei. ‘Ik zie je graag’, zei ik altijd. Hij vond dat daar geen verschil in zat. Ik vond dat wel, zei ik.

‘Omdat ik dat voel’, was mijn antwoord.

Omdat ik dat voel.

Wie zei hier ‘lijstje’?

Onlangs las ik een hele hoop nutteloze lijstjes op het internet. Zodanig nutteloos dat het leuk wordt om ze te lezen. Hierbij dus een afkooksel van die lijstjes met volledig nutteloze (ik ben verliefd geweest op mijn beste vriend) en vaak zeer vluchtige (van wie kreeg je het laatst een SMS) informatie over mezelve.

U mag dit blogbericht skippen.

Ik praat nog steeds met de persoon op wie ik voor de allereerste keer serieus verliefd was. Mijn beste vriendin heb ik naakt gezien. Het gebeurt dat we samen een bad nemen en uren liggen te keuvelen. Ik ben al verliefd geweest op meerdere personen tegelijk. Ik heb vandaag geen enkel compliment gekregen. De laatste die mij gebeld heeft was mijn liefje. De laatste die ik opgebeld heb was een kennis, om te vragen of hij in de buurt was omdat ik hem nog iets moest teruggeven. De laatste SMS die ik ontvangen heb was “Al gegetem?”. Het bevatte een typfout. De laatste SMS die ik gestuurd heb luidt als volgt: “Wil je mij even komen helpen? Ik sta aan de voorkant en er is iets mis met mijn fietsslot, ik krijg het niet meer open :(” (Ik had een verkeerde sleutel vast bleek ettelijke minuten later). Ik ben gelukkig. Wat ik het allerliefste ruik van allemaal is verse koffie, vers gemaaid gras, een pasgedouched lief, mannenparfum, vrouwenparfum en vers brood. Ik heb nog nooit een bos bloemen gekregen van iemand. Noch een liefdesbrief. Mijn slechtste gewoontes zijn mee-eters uitduwen bij mijn vriendje, neuspeuteren en pulken aan mijn tenen. Ik heb mijn kamer in het oranje, wit en blauw-groen geverfd. Ik heb nog nooit een meisje gekust. Er heeft nog nooit iemand een naaktfoto van mij genomen. Ik heb op de eiffeltoren, Times Square en Miami Beach gestaan. Soms voel ik me een meid van de wereld, maar dan besef ik plots weer hoe weinig ik nog maar gezien heb. Ik heb dingen gedaan waarvan ik gezworen had ze nooit te doen. Ik ben ooit omver geduwd geweest in een bootje door een zeekoe. Ik ben verliefd geweest op mijn buurman. Dit was meteen ook een zeer onbeantwoorde liefde. Ik heb ooit een volslagen vreemde mee uitgevraagd. Twee keer zelfs, en het is me nooit echt goed bekomen. Een foto heb ik ook al gekust. Gisteren nog. Als je verliefd bent doe je rare dingen. Ik ben in 24 uur met twee verschillende jongens geweest. Zonder dat ze het wisten van elkaar. Voelde me vreselijk achteraf. Ik heb een slang aangeraakt en vond er niks aan. Ik heb mezelf al in slaap gehuild, vaak zelfs. Ik heb mezelf ooit al een week niet gedouched. In de wildernis in Alaska. Heb al stinkend mijn vriendje leren kennen. Ik heb ooit een tweede oorbel laten schieten maar vond hem zo scheef zitten dat ik het gaatje terug dicht heb laten groeien. Ik heb twee putjes in mijn schouders. Vaak vragen mensen of ik daar blauwe plekken heb, maar het is de schaduw die erin valt. En nee, ik weet niet hoe ik aan die putjes kom, en ja, die hebben daar altijd al gezeten. Ik speel piano. En accordeon. Ik ben ooit weggelopen van thuis maar ben niet verder dan oma geraakt die twee huizen verder woonde. Ik ben ooit verliefd geworden op mijn beste vriend. Was geen goed idee. Ik heb mijn mama ooit doen huilen. Ik heb ooit iemand een blauw oog geslagen. Maar ik was maar een jaar of 13. Ik ga naar Cuba op reis dit jaar. Ik heb nog nooit geld gestolen, wel snoepjes in’t kruidvat. En een kettinkje in Disneyworld. Ik had het hangertje gekocht en de ketting was belachelijk duur, de afzetters. Dus nam ik het zo maar mee. Micky Mouse (de enige echte) heeft zich ooit op zijn knieën gezet voor mij. Ik heb nog nooit parachute gesprongen of gebungeejumped. Ik heb gecanyoned in Spanje. Ik wil op alle continenten geweest zijn. Enkel en alleen maar omdat ik dat stoer vind. Dat is kinderachtig, ja. Ik vind het bijgevolg stiekem een beetje balen dat Cuba tot Noord-Amerika gerekend wordt. Ik heb de applicatie ‘Where’ve you been?’ op Facebook. Omwille van diezelfde kinderachtige reden. Ik heb nog nooit in een auto-ongeluk gezeten. Maar heb al wel midden in de nacht aan de kant van de autosnelweg gestaan omdat de motor oververhit was. Ik ben verslaafd aan gmail, facebook en salade met geitenkaas. Ik heb nog nooit zelf een pot choco gekocht. Mijn gsm is een nokia 2630. Maar ik zou zo graag deze willen. Vanavond ga ik pintjes drinken.

Slow motion

Alles is wit. Alles is wit en schoon en kraakt. Je moet er wel van genieten, van het uitzicht. Het lijkt wel alsof de sneeuw je letterlijk even doet stilstaan bij het leven. Met de fiets auto’s voorbij steken. Te voet nog sneller gaan. Glijden, schuiven, voorzichtig, voetje voor voetje. Maar terwijl de hele wereld in slow motion verder gaat snel ik in fast forward verder. Buikgriep. Nog nooit zo snel naar het toilet gelopen.