Over 2012

2011 kon voor mij niet snel genoeg voorbij zijn. 2011 was op meerdere vlakken een absoluut horrorjaar. Eentje waarvan je hoopt dat je het nooit nog zult moeten meemaken en waarvan je hoopt dat je je nooitvanjeleven nog eens zo zal voelen als toen op een gemiddelde dag.  Ik herinner me als was het gisteren die avond dat ik thuis kwam van mijn werk, alleen, en ineenzeeg op de grond, in tranen, omdat het gewoonweg niet meer ging. Of al die zondagnamiddagen, in de auto terug op weg naar huis, ik stilletjes huilend omdat na een zondagmiddag en -avond altijd gegarandeerd weer een maandag – werkdag – volgt. Of die keer in februari toen ik thuiskwam en mijn lief mij bovenaan de trap stond op te wachten om me op te vangen. Ik had net daarvoor op de trein een telefoontje van mama gekregen waarin ze zei dat het niet goed ging.

Begin 2012 schreef ik dan ook dat 2012 anders zou worden. Veel en veel beter. Mijn lijstje voor 2012 was eigenlijk verbazend praktisch en materialistisch opgesteld. Eens kijken wat ik ervan terecht gebracht heb.

• 500 km lopen. Dit zijn er welgeteld 903.98 geworden. Waaronder de 10 mijl van Antwerpen (zoals altijd), de 20 van Brussel (voor de eerste keer), een rondje in het Vondelpark, een halve marathon in Eindhoven en ein de loos veel rondjes in het rivierenhof en het stadspark van Antwerpen. • doctoraatstitel halen. Dit is me tot dusver nog steeds niet gelukt. De laatste maanden zijn er wel meer mensen bij betrokken geraakt en momenteel zit ik in een fase waarin het òf tandenbijten is en doorzetten en koppig zijn òf dit voor eens en altijd en voorgoed achter mij te laten. Ik schipper tussen de twee maar het feit dat ik een groot deel van mijn kerstvakantie opgeofferd heb aan mijn PhD lijkt het vooralsnog het eerste te worden. • een toffe job vinden. In januari en februari solliciteerde ik bij verschillende bedrijven en plots stond ik voor een moeilijke keuze en moest ik twee keer nee en één keer ja zeggen. Ondertussen ben ik al een tiental maanden aan het werk in een gigabedrijf en heb ik nog geen seconde spijt gehad van die ‘ja’. Het tij is gekeerd, ik ben met mijn gat in de boter gevallen. • voet in Amerika zetten. New York, baby! Sinds mijn eerste bezoek in 2007 heeft NY een plaatsje in mijn hart gekregen, en dat plaatsje is alleen maar groter geworden. • veel en veel en veel meer gelukkige momenten. Absoluut. Absoluut. • de kelder in orde brengen. Deze wordt gewoon properkes naar 2013 gebracht. • een macbook pro kopen. Na een zéér ongelukkige crash van mijn oude mac tijdens het maken van een back up en in volle PhD-koorts heb ik in allerijl in mei inderdaad een nieuwe gekocht. Veel gevloekt, veel data kwijt, maar die macbook pro is inderdaad wel een wonderlijk beestje. • meer boeken lezen, laat ons zeggen, 15. Oeioei. Goodreads leert me dat ik er maar 3 (!) gelezen heb dit jaar. Bonita Avenue, Dit is alles: het hoofdkussenboek van Cordelia Ken, De wereld na zijn verjaardag. Veel te weinig, dus. • het jaar gelukkiger eindigen dan ik nu ben. Ik ben veel en veel gelukkiger dan op 31 december 2011.

2012 is voorbij gevlogen, 2011 lijkt met momenten verser in mijn geheugen te liggen dan zou mogen, maar 2012 was sowieso een jaar vol verandering. Ik herinner me vooral het solliciteren, de Nieuwe Job, onverwacht toch meer vakantiedagen dan ooit gehoopt wat me bracht naar achtereenvolgens Amsterdam, IJsland, Zuid-Marokko en New York. Dus ook op dat vlak mag ik niet klagen. En het belangrijkste van al:

ik ben een heel stuk gelukkiger dan exact een jaar geleden. Ik ben er nog niet helemààl, daar waar ik wil zijn, maar het komt eraan. 2013 wordt een veelbelovend jaar.

Tenslotte: 25, 27, 103, 118

Het leven gaat snel. As we speak.

+ een hilarisch misverstand tussen twee collega’s over paarden hebben, een zwangerschap, namen al dan niet zelf mogen kiezen omwille van een eventuele foklijn en de vrouwelijke collega die na een lange stilte verschrikt roept “IK ben zwanger, niet mijn paard hè”

+ gelato factory, smoutebollen en churro’s op de sinksefoor, twee dagen achtereen BBQ’en onder ons tweetjes op ons piepkleine terras omdat het eindelijk eindelijk warm was – of toch eventjes – en we proefden van de zomer

+ de mega lamsburgers en wraps van de lunchbox alsook hun verse gemberlimonade. En hun coole garcon die zichzelf ‘woodstock’ noemt op de afrekeningen.

+ nog meer smoutebollen

+ schoonzussen die op bevallen staan

+ schoonnichtjes die zwanger zijn

+ nichtjes die bevallen zijn

(er zijn best wel veel mensen in mijn buurt zwanger)

+ het reuzenrad bij zonsondergang

+ lopen, veel lopen

+ een compliment

+ schoonzussen die bevallen zijn terwijl ik dit blogbericht schreef – het bewijs dat het leven snel gaat, heel snel!

(ik ben tante!)

Het mooiste moment van 2011

Woensdag 26 oktober.

Mama ging haar laatste chemo halen en ging ‘s avonds met papa op restaurant om het te vieren. In het petieterig dorpje waar ze wonen, want ver rijden was te vermoeiend voor haar. Ik belde haar tegen een uur of 18.50 op, om te vragen hoe het ging en wat ze die avond ging doen.

Het gaat wel. Ik vertrek nu om met papa op restaurant te gaan, om het te vieren, zegt ze, nogal stil. Allee, dat is toch fijn, vraag ik. Ja hoor. Het gaat wel, was het antwoord. Waarom klink je dan zo droevig?, vroeg ik. Nikske, zei ze.

Wat ze niet wist was dat ik belde vanuit het station in dat petieterig dorpje. Van zodra ik aflegde liep ik tesamen met mijn zus en mijn schoonbroer en met onze handen vol kado’s en bloemen en liefde van het station naar het restaurant in kwestie, op een uur waarop we normaal allemaal nog aan het werk zijn. Ondertussen kwamen mijn broer en diens vriendin rechtstreeks van hun werk ook afgesneld – zij moesten die avond zogezegd in Gent zijn. Mijn lief kwam dankzij een spurtje net op tijd toe en met z’n zessen namen we plaats aan de tafel aan het raam die gereserveerd was voor ons. Luttele ogenblikken later keken we allemaal heel geconcentreerd de andere kant op toen we mama en papa voorbij het raam zagen komen en het restaurant binnen zagen komen.

Mama huilde een beetje, toen ze de tafel zag, met haar drie kinders en schoonkinders en bloemen en kado’s en vooral liefde, heel veel liefde.

Ik was wat droevig omdat ik jullie er zo graag bij wilde hebben, zei ze. Dankjewel, dankjewel, dankjewel.

En dat, dat was mijn mooiste moment van 2011.

 

 

Over vol-au-vent met puree

Het gaat goed met papa. En het gaat goed met mama. De eerste heeft een hele resem onderzoeken gekregen en een stent en de laatste haalde opgelucht adem en zei hem ‘Als ge ook wat aandacht wilt, moogt ge dat gerust op een andere manier laten weten hoor.’

We haalden allemaal opgelucht adem en aten versgemaakte vol-au-vent met puree (mama is er heilig van overtuigd dat papa nu geen frietjes meer mag eten, u weet wel, cholesterol en zo) om het te vieren.

Maar ‘t mag wel efkes stoppen zo, ‘t is genoeg geweest.

 

+

+ Kamperen in Duitsland met mijn lief. Lange dagtochten maken. In de verte een openluchtzwembad zien, je badpak gaan halen en erin springen.

+ Met mama in het reuzenrad op de sinksenfoor zitten. ‘Whoah, zo mooi!’, zeg ze. Ze houdt lachend haar pruik vast. ‘Sebiet valt ie af!!’

+ Je huis dat een echte thuis wordt.

+ ‘s Avonds een briefje op de keukentafel terugvinden waarop je gecomplimenteerd wordt voor je gezellige thuis wanneer overdag je mama en een vriendin er koffie wezen drinken zijn terwijl je zelf aan het werk was.

+ Een lief dat je elke dag minstens één keertje zegt dat hij je graag ziet.

+ Een lief dat je elke dag vraagt ‘of ie het al gezegd heeft vandaag?’

+ Schilderijen die speciaal voor jou gemaakt zijn.

+ Piepkleine neefjes die gedoopt worden

+ Kadootjes krijgen. Kadootjes geven.

+ Bloemen krijgen van je lief. Een lief dat kookt voor je. Croissants gaat halen op zondagochtend. Je rug zachtjes streelt. Je voeten vastneemt. En dat allemaal zonder dat ge iets moet vragen.

+ Mensen die je helpen met iets.

+ Een conducteur die niet boos is als je je abonnement vergeten bent.

+ Het duivenmelkerachtige ‘Koooooom kom kom kom kom. Kooooooom kom kom kom. Kooooooom kom kom kom kom.’ horen uit de slaapkamer als je lief al in bed ligt en je zelf nog in de badkamer staat.

+ Weten dat er op een kleine 400 passen van je woonplaats olifanten en giraffen staan.

 

(ik doe mijn best)

Waarom iedereen altijd lacht als er een Husky in mijn buurt komt.

Laten we er gewoon even van uit gaan dat onderstaand vertelsel fictief is en dat elke gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval.

Een hele tijd geleden woonde ik samen met twee andere meisjes in het prachtige Florida. We huurden daar een – schitterend – appartementje met drie slaapkamers, twee badkamers, een vijver, zwembad en knappe buurman. We woonden op het derde verdiep en hadden een prachtig uitzicht over de vijver. De zon scheen altijd, alle winkels waren altijd 7 dagen op 7 en 24 uur op 24 open en het was altijd wel ergens solden. We hadden nooit veel om handen waardoor we altijd bruin waren. Het was een prachtige tijd.

Op een gegeven moment kregen we een briefje van het management van het appartementencomplex in de bus. Dat er de laatste tijd wel erg veel hondendrollen gevonden werden tegen de gevels en of de eigenaar van de betreffende hond alsjeblieft het hondenperkje wou benutten omdat het niet echt hygiënisch was en er kinderen speelden in het gras.

‘Ah, ja, dat zal wel die Husky van beneden zijn’, zei één van mijn roommates.

En toen zei ik iets wat ik nooit had mogen zeggen,

‘Hoe weet jìj nu dat die Husky heet?’

Het heeft een tijdje geduurd eer ik mijn antwoord kreeg. Ze lagen plat van het lachen.

Over koelkasten, vloeren, zetels, digitale teevee en de fonds van Lacroix

Onze vloer wordt gelegd en we krijgen digitale teevee en de man van de zetel brengt de zetel en de man van de tafel brengt de tafel (ik ben echt zot van onze keukentafel, heb ik dat al gezegd – hij is wel superzwaar, en dat kan ik weten want ze hadden hem per ongeluk eerst op mijn voet neergezet) en de mannen van de koelkast brengen de koelkast. Die deden wat lastig want ze kregen hem niet helemaal boven dus vonden ze er niet beter op dan hem op de trap te laten staan.

Een koelkast hoort niet op de trap. Kan je je het inbeelden; ‘Liefje, wil jij even de kaas en de melk gaan halen? Ze staan tussen het eerste en het tweede verdiep’. Ik was boos op hen (ze kwamen van MediaMarkt, ge moogt dat gerust weten) en stuurde een boze mail – omdat ik vond dat ik gelijk had en omdat we hen in de winkel _twee_ keer gevraagd hadden of een eerste verdiep geen probleem was – ‘neenee, zeker niet, levering zit in de prijs inbegrepen’ – of een trap – ‘neenee, ook geen probleem’ – ook niet een trap met een bocht? – ‘neenee, geen enkel probleem mevrouw’. En of ze wel op de hoogte waren van deze site? (met dank aan lienweb trouwens)

Twee dagen later had ik drie gemiste oproepen op mijn gsm van MediaMarkt. Ik belde ‘s avonds terug en verontschuldigde me omdat ik niet had opgenomen omdat ik enkele problemen met mijn gsm had gehad die dag. ‘Ach mevrouw, problemen zijn er om op te lossen hè! En dat is precies wat wij nu ook gaan doen. We hebben een ladderlift voor u geregeld, uiterààrd op onze kosten!’ Moesten ze stroop hebben, mijn oren zouden nogal geplakt hebben.

Dat was helemaal fijn en al en ook al moest ik hen daar later jammer genoeg vriendelijk voor bedanken wegens andere redenen, ik was erg blij dat ik mijn gelijk had gehaald en een sorry had gekregen. MediaMarkt – Lime: 0-1.

De eerste avond kon ik niet eens aan mijn eigen keukentafel eten maar dat was niet zo erg want ik was uitgenodigd op een kookworkshop in de keuken van Mmmmh (met vier emmen) in Antwerpen (heeee Antwerpen, dat kennen we) om de fonds van Lacroix te leren kennen. Ik kende niks van fonds maar ga dat vanaf nu wel gebruiken omdat dat zo cool klinkt en ik vind dat je pas ècht aan het koken bent als je fonds gebruikt en je verse kruiden in je winkelmandje hebt liggen. (en ook wel omdat we drie bokalen fond mee naar huis kregen en je dat nu niet bepaald als een soepke kunt opeten dus ik ben wel verplicht om er mee te koken). We maakten dingen klaar waar ikzelf nooit aan zou hebben durven beginnen maar alles is helemaal gelukt (en nee mijn ciabatta was niet aangebrand) en echt keilekker. Dingen als bruschetta met ricotta, parmezaan en champignonnen; risotto met champignonnen en wortel; kalfsmedaillon in venkelkorst met rattepatatjes; en een soepje van citrusvruchten met een siroop van steranijs en absinthe. Het water loopt weer in mijn mond als ik er aan terugdenk.

Het tofste van al was misschien nog wel het feit dat ik na een lange tijd nog eens wat bloggers terugzag en weer wat nieuwe mensen leerde kennen. Hallo!

 

Over kuisen, de mannen-van-het-parket en rugzakken

‘t Is druk. ‘t Is te druk. Ik ren om papieren en handtekeningen en naar vakmannen en notarissen en banken, naar mijn ouders thuis en naar de winkel en naar nog meer vakmannen.

We kuisen. Alles, overal. In Leuven, het huis is er nu zo leeg dat mijn stem er hol klinkt. In Antwerpen, waar we steeds meer spullen van ons terug kunnen uitpakken.

Ik moet opletten dat ik niet naar huis rij, zegt mijn lief, als we van Leuven naar Antwerpen rijden en hij de afslag naar Gent passeert. Je moet wèl naar huis rijden!, zeg ik. Hij lacht en geeft me een edelejonkherenzoen op mijn hand.

We sturen de mannen-van-het-parket weer naar huis omdat er iets niet juist is. Met een beetje pijn in het hart, want de parket die er normaal gezien nu al zou liggen, daar keek ik zo hard naar uit. Nu gaan ze het doen terwijl we op vakantie gaan, wat ook wel leuk is natuurlijk, want het betekent dat we thuis gaan komen in een huis dat nieuwer lijkt dan het is. Alsof we een welkomstkadootje gaan krijgen.

Ik zou nog vergeten om mijn rugzak te pakken.

Want morgen:

Nepal!

300 km/h

Terwijl mijn oma in’t groot op het cinemascherm te zien is en ik parket uitkies waarbij ze ook ter sprake komt – ‘deze parket doet me te veel aan oma denken’ – ‘leeft ze nog?’, vraagt de verkoper – ‘zoiets, ja’, zeg ik. Hoe ironisch is het trouwens niet; ik droomde er vroeger altijd van, van films en actrices en Amerika en ‘t grote scherm. En nu heeft mijn oma mij ingehaald terwijl ze het zelf niet eens meer beseft. Ik maak posters voor congressen en voor meetings en krijg mails dat ik mondelinge presentaties mag geven ook. We kiezen samen verf en kunnen niet kiezen tussen Nepal of Monaco maar gaan uiteindelijk toch voor de Nepal soft en pure en touch, en niet alleen omdat we daar binnen een maand zitten, op de hoogste bergen ter wereld. Kan ik wel meteen vergewissen of de kleuren wel degelijk juist zijn.

Ik leef aan 300 per uur en langzaam maar zeker begin ik het te voelen. Moeheid.

We gaan naar de cinema – vaak zelfs – en eten popcorn – ook vaak dus. We kiezen lampen en vakmannen en zetels en stoelen en krukjes. Binnenkort wonen we om de hoek van het restaurant waar we allebei zo zo zo graag naar toe gaan. Dat is niet zo goed voor onze portefeuille, zeggen we tegen de baas. Wel voor onze omzet, lacht hij. Ook al kennen we de kaart er vanbuiten, het is er zo goed eten dat we het niet kunnen laten. En omdat we nog geen borden en maar één vork hebben mogen we het nog zonder ons schuldig te voelen.

We rijden van hier naar daar en van hot naar her. We praten over verzekeringen, over rekeningen en over welk dekbed we later willen hebben. We gaan eten in sterrenrestaurants – had ik dat al verteld? Lekker, lekker dat dat was. We gaan van Gent naar Leuven naar Antwerpen en ik val telkens in slaap in de auto. Mijn lieve lief zet de muziek dan altijd wat zachter. Ik probeer wanhopig mijn ogen open te houden, maar het lukt niet en ik knikkebol telkens weer. Hij lacht wat en zegt zacht dat ik gerust een dutje mag doen.

We hebben nog niks in ons huis buiten twee design soeptassen die we van mijn lieve schoonouders gekregen hebben. We leggen ons op de houten vloer in de living, in elkaars armen, en dromen over hoe het zal zijn. Daar komt de zetel, zo en zo, en daar onze inbouwspotjes, en daar de eettafel en tot ginder wordt het blauw geverfd en daar komen onze stoelen en daar onze krukjes en zullen we onze tv daar of daar zetten?

Ik denk dat we hier ongelofelijk gelukkig gaan worden, zegt hij.

En ik denk net hetzelfde.

Dranouter

Dranouter was weer zalig.

Genieten van muziek en je beste vrienden rond je heen en van vettig eten en van de zon als die er is. Van de hangmatten, het straattheater (je kreeg gratis knuffels van Jezus, je kon nogmaals geboren worden, we zagen vuurspuwers, en levensgrote insecten, we hebben zelfs Franse erotische films gezien van tig jaren geleden terwijl we moesten fietsen omdat anders den elentriek uit viel.) We genieten van het kamperen, het geluid van dichtritsende tenten, de dauw ‘s ochtends, de nachtelijke wandelingen met de pillamp, mijn lief en mijn zus’ lief die een vaste boom kiezen om tegen te pissen.

Maar we hebben ondertussen toch ook al die leeftijd bereikt waarop we minstens even hard genieten van de eerste echte douche na al het festivalgebeuren. Nu al.

We kunnen niet anders dan eens meewarend kijken naar die paar pubers die stoer denken te zijn door constant hoereeeeee te roepen terwijl ze er nog nooit eentje van dichtbij gezien hebben tenzij misschien dat ene tenstletje waarmee ze de nacht doorgebracht hebben.

Dat is ware liefde, zeggen twee agenten naast ons als ze een koppeltje passeren, in de berm, het meisje dat voorovergebogen staat te kotsen terwijl haar lief haar vasthoudt. Ze klonken niet eens ironisch. Ach, we zijn ook jong geweest, denken we, en we verschieten er van dat we dat zeggen.

Maar Dranouter is eens te meer een familiefestival, daarvan getuigen we zelf. Daar waar vroeger drie tentjes voldoende waren om iedereen te herbergen hebben we nu een heel tentenkamp nodig om iedereen plaats te geven. Mijn ouders erbij, de ouders van mijn beste vrienden, de twee kleine wonders van mijn beste vrienden (en bij uitbreiding de twee kleine wonders van vrienden van die vrienden), van een paar maanden tot bomma en bompa: hoe meer folk, hoe meer vreugd. Leve de gezelligheid!