Cuba – de verhalen (3)

De Cubaanse gastvrouw klopte op onze slaapkamerdeur. ‘Ola!’, zeg ik, daarbij één van de vijf spaanse woorden die ik ken gebruikend. ‘Ola,’ zegt ze, om vervolgens een kwartier lang een uitleg te doen waarvan ik niets versta, om te besluiten met ‘Comprende?’. Uhm, nee, zeg ik. Ze doet de uitleg opnieuw, maar deze keer met gebaren en beduidend trager. Ik begrijp dat ze al een deel van het huurgeld vraagt, zodat ze in de stad iets kan gaan halen wat ze nodig heeft om eten te maken. Ze had blijkbaar geen cash geld meer. 

Ik vroeg mijn lief, omdat ik niet zeker was of ik het wel juist verstaan had, waarom we het geld nu al moesten geven.

“Ze had grondstoffen nodig in’t stad.”

Grondstoffen.

Wij spelen te veel ‘kolonisten van Catan’.

 

En toen zei ik

‘Ik hou van jou.’

‘Waarom zeg je dat nu?’, vroeg hij. Omdat hij wist dat ik dat nooit zei. ‘Ik zie je graag’, zei ik altijd. Hij vond dat daar geen verschil in zat. Ik vond dat wel, zei ik.

‘Omdat ik dat voel’, was mijn antwoord.

Omdat ik dat voel.

Nummerke 100

“Zeg, liefje, ik was laatst op je blog aan het kijken.”

“Hmmm?”

“En, uhm, dat lijstje met die 100 dingen.”

“Hmm, ja?”

“Wel ja, daar moogt ge toch iets op veranderen, niet?”

Ik draaide me om naar hem, en glimlachte. “Is dat zo?”, vraag ik. Ik had onlangs mijn lijstje zelf nog eens overlopen, en speelde toen met de gedachte het te veranderen. Maar ik durfde niet goed. Tuurlijk, we zouden altijd samen blijven en leuke dingen meemaken en voor altijd en altijd gelukkig blijven met elkaar. Maar toch. Waren dat lacherige dromen en vluchtige beloften die we elkaar maakten of meenden we het echt? Echt als in echtig en techtig denken aan later. Van huizen kopen en samen meubelwinkels afschuimen en een kat kiezen. Van kerstfeesten organiseren voor de familie en hemden strijken voor hem en samen muren schilderen in de kinderkamer en ruzie maken over wanneer juist onze zoon zijn eerste gsm krijgt. Van samen thuiskomen na het werk en in de zetel neerploffen en vragen hoe de ander zijn dag geweest is. 

We keken elkaar in de ogen en toen wist ik het. Ik voelde het.

En zo staat sinds eergisteren nummerke 100 in’t vet.

Gezegd, gehoord

Gezegd:
+ Ik zie je graag.
+ Verkoopt u ook verse kruiden?
+ Mogen we dan komen twisteren bij u?
+ Durf jij?
+ Ik heb mijn talenknobbel nog altijd niet gevonden.
+ Ben je boos?
+ Iedereen hier is aan het Ramadannen.

Gehoord:
+ Ik zie je graag.
+ Komt ge mij dan bezoeken?
+ Goe bezig, mie.
+ Ik ga nog even iets meligs zeggen.
+ Ge moet mij wel nog graag zien hè.
+ Ik doe wat ik wil.