Over Madonna, Groenland en Duitse snelwegen

+ Ik zat vroeger in de chiro. Speelclub, kwikken, tippers, aspi’s, de hele mikmak. Ik herinner mij dat er ooit eens een of ander optreden was met dansjes, playback, toneeltjes et cetera in de pastorie. Wij als speelclubbers gingen een dansje brengen. Op een liedje van madonna. ‘Like a virgin’.

Ik dacht dat een virgin een vogel was. En dat we daar als een vogel aan het dansen waren.

Pas jaren later begreep ik waarom wij met onze heupen moesten wiegen en waarom we zo’n korte rokjes aanhadden met netkousen en rode lippen.

(Ik bedoel, wie noemt er een vliegmaatschappij dan ook ‘virgin’?)

+ Een vroeger klasgenootje van mijn lieve liefje woonde in de Groenstraat in Wachtebeke. Mijn lieve liefje dacht altijd dat die wel héél lang onderweg naar school moest zijn. Groenland lag zoooo ver weg op de wereldkaart! Toen een andere klasgenoot naar Canada ging verhuizen en niet meer naar dezelfde school kon komen, begreep hij er helemaal niets meer van.

+ Ik reed met mijn lief in de wagen op de autosnelweg in Duitsland, op weg naar Noorwegen. We hadden al heel wat kilometers achter de rug. Plots moest hij grinniken. Ik vraag waarom hij moet lachen. Zegt hij dat hij zich plots herinnerde dat hij een vriend had die vroeger dacht dat Ausfahrt wel een héle grote stad moest staan. Werkelijk alle wegen gingen daar naar toe.

 

 

 

+

+ Kamperen in Duitsland met mijn lief. Lange dagtochten maken. In de verte een openluchtzwembad zien, je badpak gaan halen en erin springen.

+ Met mama in het reuzenrad op de sinksenfoor zitten. ‘Whoah, zo mooi!’, zeg ze. Ze houdt lachend haar pruik vast. ‘Sebiet valt ie af!!’

+ Je huis dat een echte thuis wordt.

+ ‘s Avonds een briefje op de keukentafel terugvinden waarop je gecomplimenteerd wordt voor je gezellige thuis wanneer overdag je mama en een vriendin er koffie wezen drinken zijn terwijl je zelf aan het werk was.

+ Een lief dat je elke dag minstens één keertje zegt dat hij je graag ziet.

+ Een lief dat je elke dag vraagt ‘of ie het al gezegd heeft vandaag?’

+ Schilderijen die speciaal voor jou gemaakt zijn.

+ Piepkleine neefjes die gedoopt worden

+ Kadootjes krijgen. Kadootjes geven.

+ Bloemen krijgen van je lief. Een lief dat kookt voor je. Croissants gaat halen op zondagochtend. Je rug zachtjes streelt. Je voeten vastneemt. En dat allemaal zonder dat ge iets moet vragen.

+ Mensen die je helpen met iets.

+ Een conducteur die niet boos is als je je abonnement vergeten bent.

+ Het duivenmelkerachtige ‘Koooooom kom kom kom kom. Kooooooom kom kom kom. Kooooooom kom kom kom kom.’ horen uit de slaapkamer als je lief al in bed ligt en je zelf nog in de badkamer staat.

+ Weten dat er op een kleine 400 passen van je woonplaats olifanten en giraffen staan.

 

(ik doe mijn best)

Over context en zo.

En zo zit ik hier, heel alleen in een klein kamertje in het grote gasthuisberg, met naast mij een ziekenbed en voor mij een rekje met dertig lege buisjes. Ik heb net mijn voorlaatste experiment achter de rug. U herinnert zich wellicht nog dat ik mijn lichaam aan de wetenschap verkoop in ruil voor wat geld. U mag er het uwe van denken, het heeft mij toch al een iPhone, een tienbeurtenkaart voor het squashcentrum hier in de buurt èn een mooie extra zakcent opgeleverd. Ik moet de komende vijf uren nog een dertigtal keren in een buisje blazen. Ze verzamelen mijn adem. Ze doen hier gekke dingen, inderdaad.

Toen ze mij vroegen of ik mee wou doen aan een rectale studie met ballonnen in mijn gat enzovoorts heb ik vriendelijk bedankt. Ik vroeg hen of ze daar überhaupt iémand voor vonden. ‘Ja hoor’, zeiden ze. ‘Je hebt mensen die het liever langs voor hebben en mensen die het liever langs achter hebben. Maar jij bent een slikker hè.’ Ik werd rood en verslikte me. Zij werd rood en besefte wat ze net allemaal gezegd had. Maar goed dat we beiden de context begrepen waarin ze haar gevleugelde woorden sprak.

Over context gesproken. Woensdag was ik samen met mijn lief gaan squashen (ah ja, met die tienbeurtenkaart). Donderdag voelden mijn benen erg stijf aan. Ik vertelde mijn lief dan ook dat ik stijf was tussen mijn benen, en wees naar de binnenkant van mijn dijen. ‘Ik ben ook soms stijf tussen mijn benen’, antwoordt hij. ‘Zou dat door het squashen komen?’ vraag ik hem, en draai me om om naar hem te kijken. Maar hij grijnsde breed en erg vettig.

‘Ah. Dàt bedoel je’.

Cuba – de verhalen (3)

De Cubaanse gastvrouw klopte op onze slaapkamerdeur. ‘Ola!’, zeg ik, daarbij één van de vijf spaanse woorden die ik ken gebruikend. ‘Ola,’ zegt ze, om vervolgens een kwartier lang een uitleg te doen waarvan ik niets versta, om te besluiten met ‘Comprende?’. Uhm, nee, zeg ik. Ze doet de uitleg opnieuw, maar deze keer met gebaren en beduidend trager. Ik begrijp dat ze al een deel van het huurgeld vraagt, zodat ze in de stad iets kan gaan halen wat ze nodig heeft om eten te maken. Ze had blijkbaar geen cash geld meer. 

Ik vroeg mijn lief, omdat ik niet zeker was of ik het wel juist verstaan had, waarom we het geld nu al moesten geven.

“Ze had grondstoffen nodig in’t stad.”

Grondstoffen.

Wij spelen te veel ‘kolonisten van Catan’.

 

En toen zei ik

‘Ik hou van jou.’

‘Waarom zeg je dat nu?’, vroeg hij. Omdat hij wist dat ik dat nooit zei. ‘Ik zie je graag’, zei ik altijd. Hij vond dat daar geen verschil in zat. Ik vond dat wel, zei ik.

‘Omdat ik dat voel’, was mijn antwoord.

Omdat ik dat voel.

Nummerke 100

“Zeg, liefje, ik was laatst op je blog aan het kijken.”

“Hmmm?”

“En, uhm, dat lijstje met die 100 dingen.”

“Hmm, ja?”

“Wel ja, daar moogt ge toch iets op veranderen, niet?”

Ik draaide me om naar hem, en glimlachte. “Is dat zo?”, vraag ik. Ik had onlangs mijn lijstje zelf nog eens overlopen, en speelde toen met de gedachte het te veranderen. Maar ik durfde niet goed. Tuurlijk, we zouden altijd samen blijven en leuke dingen meemaken en voor altijd en altijd gelukkig blijven met elkaar. Maar toch. Waren dat lacherige dromen en vluchtige beloften die we elkaar maakten of meenden we het echt? Echt als in echtig en techtig denken aan later. Van huizen kopen en samen meubelwinkels afschuimen en een kat kiezen. Van kerstfeesten organiseren voor de familie en hemden strijken voor hem en samen muren schilderen in de kinderkamer en ruzie maken over wanneer juist onze zoon zijn eerste gsm krijgt. Van samen thuiskomen na het werk en in de zetel neerploffen en vragen hoe de ander zijn dag geweest is.

We keken elkaar in de ogen en toen wist ik het. Ik voelde het.

En zo staat sinds eergisteren nummerke 100 in’t vet.

Gezegd, gehoord

Gezegd:
+ Ik zie je graag.
+ Verkoopt u ook verse kruiden?
+ Mogen we dan komen twisteren bij u?
+ Durf jij?
+ Ik heb mijn talenknobbel nog altijd niet gevonden.
+ Ben je boos?
+ Iedereen hier is aan het Ramadannen.

Gehoord:
+ Ik zie je graag.
+ Komt ge mij dan bezoeken?
+ Goe bezig, mie.
+ Ik ga nog even iets meligs zeggen.
+ Ge moet mij wel nog graag zien hè.
+ Ik doe wat ik wil.