Over pioniers en niet-pioniers.

Ik heb de afgelopen vijf jaar veel over mezelf geleerd. Veel nagedacht en gepiekerd ook. Maar heb mezelf daardoor een stuk beter leren kennen.

Ge hebt pioniers. Mensen die het alleen willen en kunnen maken. Die niemand nodig hebben. Die het liefst van al in onbekend gebied achtergelaten worden en daar hun weg zelf zoeken en vinden. Die geen context nodig hebben. Die zelf weten waar de grenzen liggen. Die met plezier met hun kop tegen de muur lopen,en nog eens, en nog eens, tot ze de juiste weg gevonden hebben.

Ik ben zo niet. Ik heb begeleiding nodig, mensen die achter mij staan, mensen die voor mij staan en die mij voorgegaan zijn.

Is dat erg? Is dat mainstream, saai? Ik denk het niet.

Ik heb mensen nodig die grenzen aan te duiden. Om ze vervolgens met plezier te verleggen. Ik heb mensen nodig die mij aanduiden tot waar je kan gaan. Om vervolgens net dat tikkeltje verder te gaan. Mensen die mij zeggen wat kan en wat niet kan, bewijs ik graag dat ‘net niet’ vaak ook ‘net wel’ kan betekenen. Mensen die boven mij staan en laten zien wat mogelijk is probeer ik graag te evenaren, hetzelfde als hen te bereiken, maar via een àndere – mijn – weg.

En daar is niks mis mee.

Over wat ik wil hebben en doen in 2013

Als ik er 903 kan lopen, moet 1000 km ook lukken. Dacht ik. We gaan ervoor! Dus dit jaar wil ik op 31 december 1000 km gelopen hebben, waaronder de 10 miles van Antwerpen en de 20km van Brussel. Verder heb ik vandaag in de solden niet alleen twee nieuwe Tshirtjes en eindelijk! bruin! botten! gekocht maar ook twee vliegtuigticketten. Heerlijk om het jaar te starten met de wetenschap dat er weer een pracht van een reis in het verschiet ligt. Ik wil daarom in 2013 een onvergetelijke reis naar Indonesië maken. Iets dichter bij huis zou ik heel graag in 2013 nog eens een saunabezoek maken in Pure, Lier. Echt waar mensen, ik ben er twee jaar geleden geweest en ook al kost het u een hand (of tenminste een pink), je waant er je in de hemel. Verder zou ik graag in 2013 investeren in een digitale spiegelreflex. Al zit deze beslissing mogelijks nog in een bevliegingsfase wegens twee vriendinnen die er onlangs een kochten en ik die kwijl op hun foto’s. Naast alle decadent verre reizen en dure saunabezoeken en dure aankopen (oh my, ik ben echt een werkmens geworden die geld wilt opdoen) zou ik ook graag 6 boeken lezen. Belachelijk weinig, maar wel dubbel zoveel als ik er vorig jaar blijkbaar las. Een vergeten puntje van 2012 dat dit jaar wel degelijk in orde gebracht moet worden: onze kelder piekfijn in orde brengen. Denk nu: vuil, roet, overbodige mazouttank, afbrokkelende muren. Wat ik wil: het tegenovergestelde. Mijn broer zocht een plaats om gyproc muren te leren zetten. Hij is welkom. Ik wil ook heel graag uitblinken in mijn job. Ik werk er graag en ik ben ambitieus. Laat die kansen maar komen! Tenslotte een heel belangrijk iets op mijn lijst: in 2013 wil ik afscheid nemen van mijn doctoraat. Ofwel op de traditionele manier – verdedigen – ofwel met een rituele verbranding van alles wat er ook maar enigzins mee te maken heeft. Op 31 december 2013 wil ik niet meer met mijn doctoraat in mijn hoofd zitten. Dit wordt een moeilijke.

U zou kunnen zeggen, heeee, je vergeet gelukkig zijn! Maar dat is geen goed voornemen hè mensen, dat is een levenswijze.

Over 2012

2011 kon voor mij niet snel genoeg voorbij zijn. 2011 was op meerdere vlakken een absoluut horrorjaar. Eentje waarvan je hoopt dat je het nooit nog zult moeten meemaken en waarvan je hoopt dat je je nooitvanjeleven nog eens zo zal voelen als toen op een gemiddelde dag.  Ik herinner me als was het gisteren die avond dat ik thuis kwam van mijn werk, alleen, en ineenzeeg op de grond, in tranen, omdat het gewoonweg niet meer ging. Of al die zondagnamiddagen, in de auto terug op weg naar huis, ik stilletjes huilend omdat na een zondagmiddag en -avond altijd gegarandeerd weer een maandag – werkdag – volgt. Of die keer in februari toen ik thuiskwam en mijn lief mij bovenaan de trap stond op te wachten om me op te vangen. Ik had net daarvoor op de trein een telefoontje van mama gekregen waarin ze zei dat het niet goed ging.

Begin 2012 schreef ik dan ook dat 2012 anders zou worden. Veel en veel beter. Mijn lijstje voor 2012 was eigenlijk verbazend praktisch en materialistisch opgesteld. Eens kijken wat ik ervan terecht gebracht heb.

• 500 km lopen. Dit zijn er welgeteld 903.98 geworden. Waaronder de 10 mijl van Antwerpen (zoals altijd), de 20 van Brussel (voor de eerste keer), een rondje in het Vondelpark, een halve marathon in Eindhoven en ein de loos veel rondjes in het rivierenhof en het stadspark van Antwerpen. • doctoraatstitel halen. Dit is me tot dusver nog steeds niet gelukt. De laatste maanden zijn er wel meer mensen bij betrokken geraakt en momenteel zit ik in een fase waarin het òf tandenbijten is en doorzetten en koppig zijn òf dit voor eens en altijd en voorgoed achter mij te laten. Ik schipper tussen de twee maar het feit dat ik een groot deel van mijn kerstvakantie opgeofferd heb aan mijn PhD lijkt het vooralsnog het eerste te worden. • een toffe job vinden. In januari en februari solliciteerde ik bij verschillende bedrijven en plots stond ik voor een moeilijke keuze en moest ik twee keer nee en één keer ja zeggen. Ondertussen ben ik al een tiental maanden aan het werk in een gigabedrijf en heb ik nog geen seconde spijt gehad van die ‘ja’. Het tij is gekeerd, ik ben met mijn gat in de boter gevallen. • voet in Amerika zetten. New York, baby! Sinds mijn eerste bezoek in 2007 heeft NY een plaatsje in mijn hart gekregen, en dat plaatsje is alleen maar groter geworden. • veel en veel en veel meer gelukkige momenten. Absoluut. Absoluut. • de kelder in orde brengen. Deze wordt gewoon properkes naar 2013 gebracht. • een macbook pro kopen. Na een zéér ongelukkige crash van mijn oude mac tijdens het maken van een back up en in volle PhD-koorts heb ik in allerijl in mei inderdaad een nieuwe gekocht. Veel gevloekt, veel data kwijt, maar die macbook pro is inderdaad wel een wonderlijk beestje. • meer boeken lezen, laat ons zeggen, 15. Oeioei. Goodreads leert me dat ik er maar 3 (!) gelezen heb dit jaar. Bonita Avenue, Dit is alles: het hoofdkussenboek van Cordelia Ken, De wereld na zijn verjaardag. Veel te weinig, dus. • het jaar gelukkiger eindigen dan ik nu ben. Ik ben veel en veel gelukkiger dan op 31 december 2011.

2012 is voorbij gevlogen, 2011 lijkt met momenten verser in mijn geheugen te liggen dan zou mogen, maar 2012 was sowieso een jaar vol verandering. Ik herinner me vooral het solliciteren, de Nieuwe Job, onverwacht toch meer vakantiedagen dan ooit gehoopt wat me bracht naar achtereenvolgens Amsterdam, IJsland, Zuid-Marokko en New York. Dus ook op dat vlak mag ik niet klagen. En het belangrijkste van al:

ik ben een heel stuk gelukkiger dan exact een jaar geleden. Ik ben er nog niet helemààl, daar waar ik wil zijn, maar het komt eraan. 2013 wordt een veelbelovend jaar.

Tenslotte: 25, 27, 103, 118

Over ditjes en datjes

+ Ik wist het nog van de eerste keer. Mijn paswoord. Mijn excuses voor de lange radiostilte.

+ Een halfvergeten kadobon die een week later verviel bracht mij en mijn zus naar mijn favoriete boekenwinkel in Antwerpen alwaar we beiden voor 50 euro boeken mochten kiezen. Als kinderen in een grote! snoep!winkel! voelden we ons. We lazen kaften en keken en voelden en twijfelden en konden niet kiezen. Een uur later hengelde mijn lief of we nu a l s j e b l i e f t eindelijk dat beloofde ijsje gingen eten.

+ Jong Keukengeweld. We gingen naar het soort restaurant waar dames een vilten bakje krijgen om hun sjakosj op te zetten. Uw bakje kost waarschijnlijk meer dan mijn handtas, zeg ik nog. Maar zoals het hoort glimlachte ze slechts beleefd en zei ze vriendelijk of we graag een glaasje dieheefteenbelangrijkeprijs-schuimwijn wouden drinken. Heerlijk eten, heerlijk gesprek. Dat plots stilviel toen mijn lief niet meer uit zijn woorden kwam, zijn adem snokte en hij ietwat rood aanliep. Zijn favoriete tweeling had zich net aan het tafeltje naast het onze genesteld: Lesley Ann en Poppe. Volledig gehuld in – oh heerlijk cliché – een paars minijurkje met pantermotief.

+ Balletjes van denikea. Pianolessen. Collega’s. Een nieuw kleedje. Kleine neefjes en nichtjes en nog kleinere neefjes en nog kleinere nichtjes. Bouillabaisse met rouille. Perfect gelukte keilekkere zelfgemaakte bouillabaisse met iets minder perfect gelukte maar nog steeds keilekkere zelfgemaakte rouille. Auping. Een halve marathon lopen. Een eigen boekenkast VOOR HET EERST IN MIJN LEVEN. Bruine suiker op mijn boterham. Een collega die knoppers voor mij meebrengt.

+Ik werk hard. Ik werk graag en veel en goed. Dat bleek toch uit mijn eerst echte evaluatie waarna ik met een grote grote glimlach naar huis ging.

+ Ik neem haar pruik en zet hem voor de eerste keer zelf op. Ze lacht. Mijn lief kijkt raar op wanneer ik de kamer binnenwandel. Hij heeft mij nog nooit met korte zwarte haren gezien. We nemen foto’s en zetten ze op facebook. Lachen. Mijn lief valt op bruin, heeft ie eindelijk een brunette, lachen we. Mama en ik kijken even naar elkaar. Nu wel, nu lachen we met de pruik. Eigenlijk was ie wel mooi, zegt ze zelfs. ‘Had ik hem maar meer op gezet.’

+Een heel, heel, heel, heel klein stapje voorwaarts wat mijn doctoraatsthesis betreft. Wie weet. Toch. Ooit.

+ Maroc’n Roll – Kriskras 2012.

Een jaar later

Vorig jaar hing er rond deze tijd van het jaar enkel een hele grote donkere zwarte wolk boven mijn hoofd. Bliksemschichten, regenbuien, donder, alles er op en eraan. Veel regen, veel water, veel tranen. Nu zie ik een blauwe lucht; een zonnetje met een briesje wind. De lucht die je ziet op dagen dat je enkel in het park wilt liggen met een boek en een glas ijskoude icetea. Af en toe komt die donderwolk nog wel opzetten en regent het weer even, maar ik moet er door. Ik droog tenminste al weer sneller op. 

Precies een jaar geleden schreef ik

“Over precies een jaar kom ik hier nog eens kijken en lees ik dit alles en ga ik denken, wat ben ik blij dat dié periode gedaan is.”

 We zijn nu een jaar later.

 De tijd vliegt, en toch ook weer niet.

 + Ik heb ondertussen een andere job, die dag en nacht verschillend is met vroeger. Ik ben graag op mijn werk. Zondagmiddag word er niet meer stiekem gehuild omdat de onvermijdelijke maandag er zat aan te komen. Elke ochtend met lood in de schoenen op de trein stappen om naar mijn werk te vertrekken om daar dag na dag na dag met teleurstellingen geconfronteerd te worden. ’s Avond thuis verder werken maar weten dat het vaak toch voor niets is. Het was een nachtmerrie.

+ Mijn mama ziet er goed uit. Haar haren groeien terug en ook al voelden ze in het begin een beetje grappig en leek het wel wat op negerkeshaar, ze ziet er best wel cool uit met haar korte kopje. Ze is dan wel nog niet terug aan het werk, maar ze is afgelopen week wel even mee gaan tennissen met ons en ze wilt zelfs op dieet omdat ze de laatste paar maanden weer is bijgekomen. Ze kookt en leest boeken en wandelt en fiets ki lo me ters. Ik ben blij voor haar.

+ Papa heeft de 10 mijl van Antwerpen meegelopen. Vroeger was hij altijd veel en veel sneller dan mij maar nu mag hij niet meer te snel lopen van mama en de dokter en alzo hebben we voor de eerste keer in onze loopcarrière een wedstrijd volledig samen gelopen. Toen we samen over de streep kwamen gaf hij mij een high five en het was fijn te weten dat hij weer helemaal terug de oude is. Terwijl mama naast ons altijd ongerust staat te wezen en te zeggen dat hij zich rustig moet houden maken we stiekem plannen over andere loopwedstrijden en droomt hij weer over een halve marathon.

+ Over dromen gesproken, deze zondag zal nr 27 geschrapt worden.

+ Over nachtmerries gesproken en voordat u er zelf achter vraagt: dat doctoraat, nee, dat is er nog niet. Het is een te lang verhaal om hier uit de doeken te doen en sommigen onder u hebben het al wel (meerdere keren) van mijzelve gehoord; maar het komt erop neer dat ik zwaar teleurgesteld ben in de begeleiding de ik (niet?) kreeg. Ik krijg ondertussen van verschillende kanten emails waarin gezegd wordt dat ze ‘snappen dat ik in een lastige situatie zit en dat ze er alles aan doen om mij hier zo snel mogelijk uit te helpen’; maar in de praktijk wordt er weinig aan gedaan.

Jammer genoeg voor mijn mijn promotor heeft hij hier te maken met iemand die blijft bijten, en niet loslaat, en niet opgeeft. Too bad for him.

(al lijkt het me soms gemakkelijker om gewoon foert te zeggen en alles te laten zoals het is om verder te genieten, te genieten van dit mooie leven dat blijkbaar daar buiten bestaat)

Over bijleren en leven.

Ik leer ongelofelijk veel bij. Over dingen waar ik een half jaar geleden nog nooit van gehoord had. Ik gebruik afkortingen als een echte vakmens en ook al zit ik er nog regelmatig naast, ik voel me er wel thuis in. Ik heb heel veel goesting om heel veel bij te leren en om alles onder de knie te krijgen maar tegelijkertijd werkt dat ook af en toe wel frustrerend. Het kan niet snel genoeg gaan! Er gaan nieuwe werelden voor me open en ik leer niet enkel nieuwe dingen en nieuwe plaatsen kennen maar ook nieuwe mensen, heel veel nieuwe mensen en veel te veel nieuwe namen.

Maar ik leer tegenwoordig ook bij over dingen die ik eigenlijk nog moest weten maar die al zovele jaren stof liggen te vergaren in mijn hoofd dat ge al een serieuze dyson nodig hebt om het er nog af te krijgen. Ja beste mensen, ik volg franse les in avondschool. Vandaag had ik examen en overmorgen – houd u vast – mag ik een spreekbeurt geven, jawel.

De keerzijde van die medaille vol met nieuwigheden is wel dat ik om 22.30 ‘s avonds compleet uitgeteld ben. Niet alleen mentaal door dat vele nadenken en het vele frans praten (2 keer 2.5 uur in de week is wel meer dan genoeg) maar ook door het vele lopen waar ik me weer volop in gesmeten heb en waar ik met volle teugen van geniet.

Ik leef weer een beetje meer dan een tijdje geleden.

‘t Is daar goe.

Echt waar.

Dag en nacht.

Dag en nacht verschil, vroeger en nu, toen en dan en nu en hier.

Tot nu toe heb ik mezelf elke dag al een paar keer moeten inhouden om mijn collega’s, mijn leidinggevende, de mensen van het team, ja, iedereen die in het bedrijf werkt (en dat zijn er veel, heel veel) niet vast te nemen en hun pollen te kussen, hen te omhelzen, te bedanken voor alles, gewoon, omdat ze zo gewoon en zo vriendelijk en zo behulpzaam zijn. Ja ik zou zelfs in staat zijn hun voeten te wassen moesten ze erachter vragen.

(Ok ja, dat laatste nu ook weer niet).

Wel een beetje voorzichtig, en veel hout vasthouden, want ge weet nooit hoe iets dat mooi begint kan eindigen.

Maar toch, ik zweerhetu (en dit is een bekentenis, ‘t is niet de bedoeling dat ge het overal gaat verkondigen want een griet die zit te bijna-schreien op het toilet is zooooo bakvis terwijl ik mijn uiterste best doe om keivolwassen en professioneel en al over te komen): ik heb al enkele keren gedurende een wegdroommoment op het toilet (ja, geef toe: ook voor u is een toiletbezoek het ideale moment om even weg te dromen) mijn tranen moeten wegslikken, gewoon van contentement.

‘t Is daar goe.

 

Over solliciteren – part two

Mijn grootste troef is dat ik ongelofelijk enthousiast ben en heel veel goesting heb om hard te werken.

Blijkbaar is dat ook wat bedrijven zoeken.

En aldus zat ik plots met een enorm luxeprobleem waar ik zelf niet op gerekend had. En moest ik kiezen. En zeggen dat ik er nog even over moest nadenken. Om ten slotte tegen twee mensen te zeggen dat het met pijn in het hart is, maar dat ik besloten heb niet op hun aanbod in te gaan. Het was echt met pijn in het hart, en het was echt moeilijk. Maar ge kunt moeilijk 3 keer full-time gaan werken. En dus koos ik na veel wikken en wegen één van de drie en toen diezelfde keuze bevestigd werd door lotje trek te doen was de beslissing genomen en keek ik niet meer achterom.

En aldus start ik morgen op een verse plek met een verse carrière en een kop vol goesting.

Ik ben wel een beetje zenuwachtig. Alsof ik voor het eerst naar een nieuwe school ga. Met mijn boterhammendoos met bokes met kaas en een flesje water. Maar met het nieuwe hemdje aan dat ik gisteren met mama kocht en met mijn nieuwe witte schoentjes aan mijn voeten kan het alvast niet mislopen.

Over solliciteren

Ondertussen zit ik professioneel natuurlijk ook niet stil en ben ik de queen van de sollicitatiegesprekken geworden.

Op een gegeven moment liep ik het ene gebouw uit en het gebouw ernaast in om bij hun buren te gaan solliciteren. Een beetje een ongelukkig toeval want ik had veel schrik dat ik bij het buitengaan van het tweede gebouw de dame van het eerste solliciatiegesprek tegen het lijf ging lopen. Maar dat gebeurde niet. Wel moest ik hierdoor maar één keer naar Jette rijden wat al meer dan genoeg was want naar aloude gewoonte ben ik bij het naar huis rijden in Diegem verzeild geraakt ipv in Antwerpen. (En ja, ik had de GPS op staan, en nee, ge moogt niet lachen.)

Ik kreeg zelfs al telefoon uit Engeland! Ik dacht eerst dat het een grap was maar gelukkig gooide ik de telefoon niet neer en heb ik er beleefd op geantwoord want het was wel degelijk iemand die het serieus bedoelde. Hij vroeg of ik nog op zoek was naar een job. Ik zei ja, maar euhm, niet in Engeland. Hij moest lachen en zei dat het in Brussel zou zijn. Spannend.

Het solliciteren zelf verloopt voorlopig van een leien dakje. Mijn drie goede eigenschappen en mijn drie slechte eigenschappen kan ik zo opsommen alsook wat ik geleerd heb uit mijn jaar Amerika en wilt u iets weten ik trots op ben en iets waarin ik teleurgesteld geweest ben? Ze zijn allemaal hetzelfde, in feite, die eerste sollicitatiegesprekken en het is niet zo heel moeilijk u daar goed op voor te bereiden.

Wat ik ook altijd doe is de personen bij wie ik op gesprek zal gaan linkedinnen, facebooken en googlen. Ik vind het altijd gemakkelijk als ik een fotootje vind om te weten bij wie ik op gesprek zal gaan en wat zijn/haar professionele geschiedenis is.

Maar wat je niet verwacht is om dan op facebook bij ‘info’ het volgende te lezen bij één van de dames in kwestie:

‘Wie het poesje niet scheert is het beffen niet weerd’

Hou dan uw lach maar eens in als ge binnenwandelt.

Over eenzaamheid en thesissen schrijven

Sinds 1 januari ziet mijn leven er best wel anders uit. Mijn contract bij de spin-off van mijn promotor liep af waardoor ik niet langer officieel aan zijn labo verbonden ben. Onofficeel uiteraard wel – totdat mijn thesis af is.

Ik zit nu ganse dagen thuis te schrijven. Helemaal bovenaan op het tweede verdiep van ons huisje hebben we een kamertje ingericht als bureau, met een bureautje, een boekenkast, mijn macbook (die overigens steeds vaker rochelt en reutelt, ik hoop dat hij het nog enkele maanden uithoudt), en vooral heel veel papieren en artikels en verbeteringen in stapeltjes op de grond. Het ziet er best wel chaotisch uit – maar dat komt doordat het in mijn hoofd momenteel ook nog één grote warboel is.

Ik hoop dat ik er geraak.

Ondertussen is het best wel eenzaam hier. Dit is niets voor mij, ganse dagen alleen thuis op een kamertje zitten schrijven. Mijn vinger dirigeert de mighty mouse veel te vaak naar Facebook en gmail, op zoek naar een beetje menselijk contact. Maar ik ben hier oh zo alleen, mijnheer. Elke avond wanneer mijn lief, vaak best wel laat, thuiskomt van zijn werk, sta ik te springen om wat te babbelen, een knuffel hier en daar, wat menselijke warmte. Te vaak alleen zijn is niets voor mij, ik heb geleerd dat ik een mensmens ben.