En toen vertrok ik.
Voor 5 dagen. Naar daar waar het ooit, voor heel even, mijn thuis geweest is. Samen met twee vriendinnen die er ook even gewoond hebben en twee lieven – het mijne en dat van één van mijn vriendinnen.
Voor we het wisten stonden we in Miami Beach. We liepen rond, keken naar dure auto’s en extravagante mensen. We aten iets en we dronken veel te dure cocktails. We sliepen in een goedkoop hoteltje en waren erg aangenaam verrast door het comfort. We stonden op met Starbucks en kropen in onze gigantisch grote huurwagen om naar de Everglades te trekken. Horatio-gewijs vlogen we over het water met een airboat. We zagen alligators, vreemde vogels, schildpadden en wasberen om vervolgens terug te keren naar het hippe Miami Beach. We wandelden langs Ocean Drive, aten hamburgers en pasta, we dronken liters en liters soda – free refills, weet u wel – en we kozen met z’n vijfen nieuwe onderbroeken voor mij bij Victora’s Secret.
We reden naar onze vroegere thuis, Vero Beach, en zagen onze vrienden van toen terug. Zij huilden van geluk, ik ook. Wat heerlijk te weten dat alles verandert en toch hetzelfde blijft. We lieten ons allemaal verwennen met een manicure en pedicure en lieten ons haar op steken. Allemaal netjes en ons mooiste kleedje aan omdat één van onze Florida-vriendinnen trouwde. Ze trouwde buiten en het was bewolkt en winderig, maar dat maakte niet uit want ze was gelukkig, en wij ook. Haar wederhelft behoorde tot de navy. Dat was best wel cool, vond ik. Zijn kostuum was zwaar en warm en zweterig, maar dat vond ik niet erg, zei ik, en ik deed het aan voor de coolste foto ooit.
We vierden feest en aten en dansten. We dronken nog iets en vielen moe maar gelukkig in slaap in ons bed. ’s Anderendaags reden we rond op zoek naar herinneringen, we aten nogmaals hamburgers, we liepen over het strand, we genoten van het zonnetje, we speelden op de WII in de Best Buy en we lachten, we lachten tot we niet meer konden en onze buiken er pijn van deden.
We vlogen terug en moesten drie uur wachten in het vliegtuig voor we konden opstijgen want er was iets defect in de cockpit maar dat vonden we niet erg want Sarah Bettens zat naast ons.
En voor ik het wist zat ik hier weer in de zetel, met enkel nog ge-French-manicurede teennagels als bewijs van mijn recent Florida-uitje.
En mijn nieuwe onderbroeken natuurlijk.
