Er gaat een nieuw stokje de ronde. De bedoeling is dat je een (aantal) blogger(s) vraagt of zij voor een keertje een tekstje voor op je blog willen schrijven. Zelf mag je niets meer veranderen aan de tekst, dus het wordt copy-pasten voor mij deze keer. Ikzelf kreeg de eer om een stukje te schrijven voor yab. En op mijn beurt vroeg ik aan Kathleen en volle petrol of ze – als ze wouden uiteraard – een stukje voor mij wouden schrijven. En deze morgen vond ik dit van Kathleen in mijn mailbox:
Het Huis
Een hele poos geleden ontdekte ik een blog van een meisje dat ergens in een ver land zat. Aangezien ik zelf ook ooit het meisje met een blog, ergens in een ver land was, las ik die blog vol overgave. Het meisje in kwestie schreef leuk en bleek een boeiend persoontje te zijn. Ik liet af en toe een reactie achter en heel af en toe was er ook eens tijd voor een mailtje. Het was zo dat wij elkaar leerden kennen.
Ik bleef haar blog lezen, want het boeide me. Het was leuk geschreven, de onderwerpen lagen binnen mijn interesses en tsja, ik las het intussen al zo lang. Rond december vorig jaar plaatste het meisje enkele berichten waarin ze liet merken dat ze niet zo heel erg gelukkig was op dat moment. Ik mailde haar, schreef haar dat ze altijd welkom was voor een avondje oranje-muren-therapie, want geef toe, wie wordt er nu niet vrolijk van naar oranje muren staren? We prikten een datum, ik haalde een zakje gele m&m’s, zij belde aan en plots hadden we uren aan een stuk zitten kletsen, alsof we elkaar al jaren kenden.
We zagen elkaar regelmatig. Op een goede dag, terwijl we aan het kauwen waren op een koffiekoek en aan het genieten waren van het prachtige Begijnhof, waren we aan het praten over hoe aangenaam het is om met iemand samen te wonen. Je komt thuis, iemand anders begroet je, luistert naar je verhalen, deelt zijn verhalen met jou,… We kwamen tot de conclusie dat wij allebei makkelijke karakters zijn, ervaring hadden met samenwonen met min of meer volledige vreemden en dat we best met elkaar konden samenwonen. Ach, we waren er maar een beetje mee aan het lachen.
Totdat zij mij mailde om te vragen of ik het serieus meende, om te vragen of ik het zou zien zitten om met haar samen te wonen. Na een nachtje er over te slapen, besloot ik het een kans te geven. We begonnen enthousiast appartementen te zoeken en ik liet haar weten dat we kleine huisjes zeker niet mochten uitsluiten. Er stond een huis te huur naast haar huidige woonplaats, liet ze weten. Er stond wel bij dat het niet voor studenten was, maar zij werkte min of meer, ik werkte en dat mocht dus geen probleem vormen. We besloten er ook nog een derde jongedame bij te nemen zodat we helemaal voor dat huis konden gaan.
Zij maakte een afspraak, ging kijken naar het huis en stuurde me enthousiast een sms: “Ik heb ons DROOMhuis gezien.” Dus ging ik die avond zelf een kijkje nemen. DROOMhuis was niet eens overdreven. Groot, ruim, houten vloeren, tuin, veranda, droge kelder, vier slaapkamers, aparte douche, aparte wc, aparte badkamer, living, klein keukentje,… De ligging was perfect. De huidige huurster had ons al in haar hart gesloten. Of ze moet die glinstering gezien hebben in onze ogen toen we naar het huis keken. Ik weet niet wat het was, maar ze wilde kost wat kost dat wij, de drie meisjes, het huis zouden krijgen. Ze zou er alles aan doen dat wij het zouden krijgen.
Die avond, na ons eerste afspraakje met het huis, zaten we volop te dromen bij haar op kot. Zij zou de ene kamer nemen, ik die er naast. Ik mocht van die ene ruimte in de kelder een atelier maken waar ik kon knutselen, schilderen en mij creatief uitleven. We zouden een eerste jaar Sportkotter aan nemen die dan in bloot bovenlijf het gras zou moeten afrijden in ruil voor een pintje. Tijdens warme zomerdagen zouden we in de tuin liggen en genieten van de schaduw van de bomen. En moesten er vriendjes komen, dan was er meer dan genoeg plaats om ook hen te huisvestigen. Ja, er werd ook gedacht aan de toekomst.
Afgelopen maandag kwam de verhuurder langs om samen te zitten met de huidige huurster. Hij was er niet helemaal zeker van, zo drie meiden in het huis. Hij moest het bespreken met zijn moeder, de echte huisbazin. We zouden nog wel iets horen. We brandden kaarsjes aan de lopende meter, staken bijna ons huis in de fik, baden duizenden onze vaderkes en wees gegroet mariakes en ik sprak even met Maan toen ik haar zag. Ik vertelde haar dat ik het huis wilde, liever dan wat dan ook ter wereld.
Deze avond was ik net wat vilt aan het verknippen tot een monster, toen mijn gsm begon te rinkelen. Haar naam verscheen op het schermpje. Ik nam op, zonder er bij stil te staan dat ze nieuws zou kunnen hebben over het huis. Ze vertelde enthousiast dat de huidige huurster voor haar deur had gestaan en dat het huis van ons was. Het huis. Van ons!
Vanaf juli zitten we er in. Drie meiden samen. Op nummer honderdentwaalf. Ik kijk er naar uit. We kijken er allemaal naar uit. Nog twee maanden. Nog twee. We tellen samen af.
