[wijvenweek] Huishoudwijf en kinderenwijf.

Mijn wijvenweek is om. Over huishoudens kan ik niet meespreken aangezien ik geen huishouden heb. Tenzij u op vrijdagavond afwassen en occasioneel een kot van 16 m² stofzuigen als een huishouden beschouwt. En kinderen? Ja, ik wil graag kinderen. 4 zonen. 4 sterke, gezonde zonen met blozende wangen en bruine warrige haren en grote bruine ogen met lange wimpers. Zo’n broers waar elke kerel maten mee wilt worden en elk meisje stiekem van droomt. En die 4 zonen zullen populair zijn en hip en lief en sympathiek. Vier zonen die met hun maten pinten gaan pakken en met hun moedertje koffie gaan drinken. Zonen die plezier maken met hun vrienden en met elkaar en toch nog tijd vinden om hun moeder een handje toe te steken als ze hulp nodig heeft. En iedereen zal smelten als ze zien hoe lief ze voor hun moeder zijn en hoe ze hun moedertje op haar oude dag bezoeken en verwennen en lief voor haar zijn. Ja, mijn zonen zullen de beste zonen ter wereld zijn.

Maar goed, voorlopig heb ik daar dus nog allemaal niets over te vertellen. Zelfs het stofzuigen gebeurt te sporadisch en de afwas blijft te vaak ook wel eens op een vrijdagavond staan om zelfs maar van een semi-huishouden te kunnen spreken. En die zonen zijn voorlopig nog steeds vier goed opgeborgen eitjes, diep weggestoken in mijn buik, wachtend op de juiste kerel met het juiste zaad. Ooit, ooit praten we hier nog eens over.

[wijvenweek] Mannenwijf.

Mannen. Mannenmannenmannenmannen. Heelder stationromannetjes zou ik over hen-en-mij kunnen vullen. Heelder roddelsecties van Story’s, Dag Allemaals en Royalty. Nu ja, Royalty misschien net niet. TV Familie daarentegen.

Mannen. We kunnen niet met hen en we kunnen niet zonder hen. Ik kan niet zonder hen en niet zonder hen. Wat moet ik eigenlijk nog vertellen over mannen? Alles is al gezegd geweest. Buiten misschien het feit dat ik tot een gigantisch inzicht gekomen ben. Jaha. Alles is me duidelijk geworden, en sindsdien ga ik als een vrolijk fladderende vrijgezel door het leven.

Het inzicht dus. Ik val op mannen die onafhankelijk zijn. Op mannen die gesteld zijn op hun vrijheid. Mannen die gelukkig zijn met zichzelf, die niemand nodig hebben. Het probleem is dat deze mannen onafhankelijk zijn, gesteld zijn op hun vrijheid, gelukkig zijn met zichzelf en niemand nodig hebben. Mij ook niet dus.
Maar ik kan er niets aan doen! Van zodra een man interesse toont in mij, ècht interesse als in – ik wil dat wel eens proberen met u, zo’n relatie – ren ik weg. Dan panikeert alles in mijn hoofd en krijg ik nachtmerries en waanbeelden van mannen die elke avond huilend op mij zitten te wachten tot ik thuis kom om dan snikkend in mijn armen te vallen en mij te verkondigen dat hun leven niets is zonder mij.

Maar weet je, als de mannen die mij wel interesseren mij niet nodig hebben, wel, dan ik hen ook niet. Ook niet als hij geweldig is, mij aan het lachen kan brengen, zijn zoenen de zoetste zoenen der zoenen zijn, zijn knuffels de meest zachte der knuffels. Als zijn verhalen zo interessant zijn dat ik aan zijn lippen hang tot hij uitverteld is, hij zo mooi is dat ik me er elke keer weer over verwonder wanneer ik hem opnieuw zie, mijn handen zo perfect in de zijne passen, mijn lichaam zo perfect in zijn schoot. Nee, zelfs dan wil ik hem ook niet. Nee, echt niet. Echt niet. Echt.

[wijvenweek] Shopwijf.

Ik houd van mooie kleren, ik houd van leuke schoenen, ik houd van toffe spullen. Maar ik heb ze het liefst hier-en-nu-en-wel-meteen in mijn bezit. Ik winkel niet zo graag. Af en toe heb ik wel eens goesting in een namiddag shoppen, maar zo over het algemeen, nee, toch niet.

Als iemand iets leuks aanheeft en je vraagt waar ze dat gevonden heeft – ‘Oh, in de esprit/H&M/WE/kiestuzelfmaar’ – dan wéét je eigenlijk op voorhand al dat als je zelf gaat zien, er toch niks leuks in die godganse winkel te vinden zal zijn, maar toch ga je een kijkje nemen – ze moesten het toevallig toch nog maar eens liggen hebben. Waardoor je dubbel zo droef buiten komt: voor niks naar die grmmddppppffff winkel gelopen èn dat leuke kledingsstuk niet gevonden.

Als je HET droompaar schoenen in een etalage ziet staan kan je er van op aan dat ze die niet meer in jouw maat zullen hebben.

Als je iets in een bepaalde kleur zoekt weet je op voorhand dat ze alle kleuren nog binnen zullen hebben, buiten die ene kleur die jij zo graag wou hebben.

Als je een winkel binnenwandelt en je vindt iets gigantisch leuk, zal het àltijd tot de nieuwe – dure – collectie behoren.

Een shopaholic kan je mij dus zeker niet noemen. Maar es af en toe goed gaan vitrines lekken, daar ben ik wel voor te vinden.

[wijvenweek] Mijn wijvenlijf.

Eigenlijk mag je daar niet te lang bij stilstaan, bij je lijf. Sla ik een vluchtige blik in de spiegel, dan valt het allemaal nog wel mee - een gezond gezichtje, niets abnormaals te zien, blonde haren – maar hoe langer ik in de spiegel kijk, hoe meer dingen ik vind die me niet aanstaan. 

“Mijn ogen staan eigenlijk wel dicht bijeen, nietwaar? Ja kijk, hier zo, zie je niet? Mijn rechteroog staat veel dichter bij mijn neus dan mijn linker. Ja toch, hè? Niet? Allé, zie nu, dat valt toch op? Dat ik dat niet eerder gezien heb! Komaan, dat ziet iedereen! Volgens mij is dat het eerste wat mensen zien als ze naar me kijken. Dat moet wel, het kan bijna niet anders! En mijn neus. Die zou toch iets minder dik mogen zijn, vind je niet? ja kijk, hierboven, die neusbrug, is die niet dikker dan normaal? Bij andere mensen is die toch dunner, nietwaar? Ja, tjees, kijk eens aan, hoe dik die is! Valt dat niet op? Jawel, dat valt keihard op, kijk nu eens! Dat mij dat nog niet eerder is opgevallen! Alles is buiten proportie!”.

Maar, dat moet ik ook zeggen, voor de rest klaag ik niet. Ja, die cup had wel wat groter gemogen, mijn benen langer, mijn buik platter en mijn billen minder, uhm, aanwezig, Maar toch, ik ben content met mezelf. Ik voel me jong, goed en gezond. Sommige dagen iets minder dan andere, maar wie niet?

Nee, dit lichaam met zijn kleine bruine vlekjes op zijn rug, zijn putje net naast de mond, die ene moedervlek in de vorm van een koffieboon op zijn bovenbeen, zijn kleine teen zonder nagel, zijn twee kleine putjes in de schouders, zijn rechterbeen dat een halve centimeter korter is dan de linker; dit lichaam is ok, en van mij. En ik houd ervan.