Regelmatig vragen mensen mij hoe het met mij is. Omdat dat is wat je vraagt als je iemand tegenkomt. Uit beleefdheid. Heyhoeistallesok?

“Alles hetzelfde als altijd”, is mijn standaardantwoord.

Maar onlansg vroeg iemand die ik al lang niet meer gezien had hoe het met mij was. Iemand die ik vaak zag toen ik berichtjes als deze en deze schreef. Iemand die me goed kende toen alles een rollercoaster leek. Elke keer had ik wel iets nieuws te vertellen: ofwel voelde ik me helemaal fantastischwauwechtsuperjoh omdat ik dit en omdat ik dat en omdat hij dit en omdat zij dat. De andere keer voelde ik me de droevigste persoon op aarde omdat hij dit en omdat zij dat en omdat ik en daarom.

Toen hij deze keer echter “Heylanggeleden!Hoeist?” vroeg dacht ik even na en zei in alle eerlijkheid, “Wel, als ik eerlijk ben, ik heb een probleem met de grote saaiheidsfactor van mijn bestaan tegenwoordig.” Ik plakte er en smiley achter, om het luchtig en grappig te doen klinken. Maar die smiley hoorde daar niet thuis.

Ik doe niks meer. Ik werk en ik eet en ik slaap en ik zie graag. That’s it. Geen onverwachte momenten meer. Geen uitstapjes, geen nieuwe ontmoetingen, geen impulsieve beslissingen. Geen hoogtes en laagtes. Ik kom thuis van mijn werk en plof in de zetel met een bord spaghetti in mijn handen. Hey, ik ben zelfs fan van Komen Eten.

En het rare is. Ik kijk uit naar een periode die misschien zelfs nog meer gekenmerkt zal worden door routine en vanzelfsprekendheid en dagen die naadloos in elkaar overlopen. Ik kijk uit naar het moment waarop mijn lief en ik zullen beslissen om te gaan samenwonen. Een plaats waar je elke avond weer thuis komt. Daar waar je leeft en woont en eet en slaapt en liefhebt. Alles er op en eraan. Geen weekenden meer onderweg zijn, geen blauwe Hedgrenzak meer die je telkens op en af sleurt. Eén plaats waar alles ligt. Inclusief wasmachine en lookpers en een handmixer en een braadpan (zo eentje van Piet Huysentruyt).

En we zijn weer bij het begin:

Ik wil alles.

Een hectisch leven vol veranderingen en impulsieve dingen en momenten die je nooit zult vergeten. Veel vreugde en veel verdriet. Onzekerheid. Niet weten wat je nog allemaal gaat meemaken.

Een rustig leven vol zekerheid en rustigheid en liefdevolle momenten. Geen heftige stiekeme zoenen in het donker maar knuffels en ogen die spreken en armen die je vasthouden. Weten wat je allemaal nog gaat meemaken en er content mee zijn.

En terwijl ik dit allemaal zo overdenk zucht ik even, neem een tas koffie en nestel me in de zetel om naar Komen Eten te zappen.

Een bescheiden stapeltje van 22 centimeter is de buit. Maar het zijn 22 centimeters vol dromen, lekkers en leuks. Vol verhalen, liefde, lust en kalfslapjes met mangosaus. Het was zeker 10 jaar geleden dat ik er nog geweest was, maar dat het deugd deed was een feit: de boekenbeurs.Enkele uurtjes lang rondsnuisteren, vastpakken, enkele zinnen lezen, twijfelen, terugleggen, weer oppakken, betalen en meenemen. Om daarna bij een koffietje een beetje te genieten van de gedachte dat je al die goede boeken – ongelezen – op je liggen te wachten. Dat er daarin werelden bestaan die jij nog niet kent.

Wie alle vijf de boeken herkent krijgt, uhm, een kus van de juf en een bank vooruit!

Ik weet hoe hij ruikt. Ik weet hoe hij slaapt, hoe hij wakker wordt. Wat hij graag eet en waarvan hij zegt dat hij het graag eet maar het niet helemaal meent – omdat als ik het voor hem klaarmaak hij mij niet zou willen kwetsen. Ik ben niet meer zenuwachtig als hij elk moment kan aanbellen. Hij verrast me, maar soms weet ik al op voorhand wat hij van plan is. Ik weet wat het antwoord is als ik hem vraag wat hij mooi vindt aan mij.

Hij zegt me dat hij me door en door kent. Dat hij weet wat ik leuk vind, wat niet. Hij kent mijn gevoelige plekjes. Allemaal. Ik ken de zijne. Als we naast elkaar ligggen, en ik streel hem langzaam met één vinger in zijn zij, dan krolt hij helemaal op van de tiekeligheid. Ik weet dat. Hij weet dat ik het graag heb dat hij mijn voeten vastneemt en ze warm wrijft als we in de zetel zitten. Hij heeft dat niet zo heel graag omdat hij dan niet naast mij kan liggen. Dat weet ik.

Er is geen boempatspsssjjjjtt-vuurwerk meer. Maar dat moet niet.

Daar gaat het immers niet om.

Het gaat erom dat hij mij vastneemt, op de momenten dat ik het nodig heb. Zonder dat ik het hem moet vragen. Dat hij in mijn ogen ziet dat niet alles ok is. Dat ik zonder woorden hoor dat hij mij graag ziet. Het gaat erom dat we, zonder het ooit afgesproken te hebben, tijdens de 2 keer 7 minuten snooze-tijd dicht tegen elkaar kruipen, telkens op dezelfde manier. Ik in de kom van zijn schouder. Rechts van hem. Want daar pas ik beter dan links.

Het gaat erom dat hij mijn tandenborstel nat maakt, er een streep tandpasta op legt, en ze weer bevochtigt. Nog voor ik de badkamer binnenkom. Hij geeft me mijn tandenborstel aan en samen poetsen we onze tanden. Het gaat erom dat hij, als ik gehaast ben, mijn boterham smeert. Met bruine suiker, omdat hij weet dat we dat in Antwerpen zo eten. Het gaat erom dat ik het voel, wanneer hij ergens mee zit. Hij moet het me daarom niet gezegd hebben. Ik leg me dan naast hem op bed en neem hem stevig vast.

Het gaat erom dat je soms, toevallig, op net hetzelfde moment,

ik zie je graag

tegen elkaar fluistert.

Wat zij hebben gedaan is betaalbaar voor mij (al moet ik er wel ettelijke dagen voor werken). En toch: wat zij gedaan hebben is onbetaalbaar voor mij, zij hebben mij gelukkig gemaakt, ja, wonderen verricht.

Ik zie.

En geloof mij, dat is mij veel meer waard dan elke cent die ik er voor zal neertellen.

Het is ongelofelijk. Ik goot gisteren patatten af, en de stoom deed geen brillenglazen aandampen. Ik werd ’s ochtends wakker gekust, en kon waarlijk zien dat het door mijn eigen lief was. Ik douche, en ik zie mijn eigen voeten.

Nog elke avond denk ik instinctief ‘oei, ik moet mijn lenzen nog uitdoen, want ik zie nog’. En elke keer loop ik over van geluk, als ik besef dat ik mijn ogen mag dichtdoen terwijl ik de wereld nog scherp zie.

Elke dag nog, heb ik zin om naar de dokter te gaan, en zijn pollen te kussen. Omdat hij wonderen verricht. (tegen betaling weliswaar)

Maandag ga ik geld uitgeven. Maandag ga ik veel geld uitgeven. Welgeteld 2860 euro. En weet je wat? Het gaat het best bestede geld van de afgelopen jaren zijn. Als alles goed gaat, natuurlijk.

Na 25 jaar en een paar maanden, voor het eerst in mijn leven dus, zal ik in staat zijn te zien! Zonder lenzen! Zonder bril! Zien!

Ik zal de wekker kunnen lezen wanneer ik ’s nachts wakker word. Ik zal ’s morgens als ik opsta naar de badkamer kunnen wandelen zonder overal tegen te lopen. Als het regent zal ik natte straten zien, hollende mensen, paraplu’s. Maar geen dikke regendruppels op brillenglazen. Geen aangewasemde brillenglazen meer als ik ’s winters vanuit de koude een warme kamer binnenstap. Ik zal ’s ochtends mijn lief kunnen zien liggen! (hij is er al bang voor)

Als alles goed gaat natuurlijk.

Ik droom ervan dat de dokter moet niezen. Net op het moment wanneer hij de laser op mijn ogen richt. Dat ze de gegevens van mijn linker- en rechteroog per ongeluk verwisselen. Dat ze mij per ongeluk verwisselen met een andere patient. Dat ik scheel ga kijken achteraf. Dat ik blind word. (maar daar proberen we niet te veel aan te denken)

We zien wel. (heeft u hem?)

‘En korte rokjes en boeren en scheten laten, dat gaat niet samen”, besluit hij.

Ik vroeg een vriend raad over de identiteitscrisis waarin ik mij bevond. Het was een identiteitscrisis in beperkte mate en ik weet dat er belangrijkere dingen zijn in deze wereld en dat er veel mensen honger hebben en dat mijn oma dementerende is en dat de wereld langzaam maar zeker opwarmt en dat dat allemaal erger is; maar heel even was dit het enige waar ik mij mee bezig hield.

Ik vertelde hem over het rokjesprobleem. En ik vertelde hem ook dat ik mijn liefje onlangs had gevraagd of hij niet liever een elegant iemand aan zijn zijde wou hebben. “Maar dan kan ik daar niet mee boeren of scheten mee laten”, was zijn antwoord. Goed bedoeld, dat zeker. Maar auch.

Dus het is ofwel jeansbroek, Tshirt, pint in de hand en boeren. Ofwel kort rokje, panty’s, botjes, bijpassende handtas en stil en mooi elegant wezen.

Maar ik, ik hang er maar ergens tussen.

“Nee, dat is niets voor jou.” zegt ze en ze draait zich om en loopt weg.

Ik kijk in de spiegel. Draai me om. En nog eens. En nog eens. Ik vind het wel leuk, maar het is niets voor mij. Zeggen ze toch. Een secretaresserokje, zoals ze nu zo mooi in de mode zijn. Een bruin-beige tot boven de knieën, met subtiele plooitjes in vanvoor.

Ik kijk naar mijn spiegelbeeld en zie mezelf door de straten wandelen. Met mijn bruin-beige rokje tot boven de knieën. Bruine panty’s, botjes eronder. Mooie korte maar dikke jas erboven. Zo eentje met een ceintuur errond in dezelfde stof.

Maar dat ben ik niet. Dat zeggen ze toch.

Dus ik kijk naar mijn spiegelbeeld en vertel haar dat ze er toch niet mee staat. Dat dat niets voor haar is, zo’n elegante kledij. Dat haar benen daar toch te dik voor zijn. Haar taille niet smal en haar haar niet lang genoeg. En dat ze te veel boeren laat om met zo’n rokje te staan. Dat dat toch niet bij haar past. Want dat zeggen ze.

En met een zucht duik ik terug het kledinghokje in.

Ik schrijf brieven. Naar kriskras. Dat ik dat wel zie zitten, zo reisbegeleider worden. Ik heb dus beslist. Nu is het aan hen; 150 brieven verwachten ze, 100 mensen mogen op gesprek, 35 kandidaten houden ze over.

Ik luister naar verhalen. Van haar. Over Ijsland en China en Tibet en Nepal en India. En ik droom weg. Over hoe ik volgend jaar hopelijk zelf op de Himalaya sta.

Ik koop een WII. Niet voor mij. Voor mijn liefje. Dus toch ook een klein beetje voor mij. We spelen tot onze armen ervan pijn doen en mijn ouders wel moeten toegeven dat dat toch plezant is. En geheel anders dan die allereerste nintendo waar wij mee speelden in de jaren 90.

In ruil krijg ik een rugzak. Omdat de mijne op vakantie stuk gegaan is. Ik krijg zelfs een bijpassende toilettas. Omdat mijn oude ook stuk gegaan is.

Ik neem een dagje vrij om te gaan shoppen met de mama. Een koffie op een tijdstip waarop alle anderen werken. Tot rust komen. Boeken kopen, kleren, schoenen. Vitrines lekken. Whoah, zo’n meisje dat ik ben.

Ik ga gratis naar de film. Ik ga veel gratis naar de film. ‘Inglorious bastards’ naar aanleiding van de voorstelling van de nieuwe kinepolis – studentenkaart. Naar een film naar keuze omdat ik bij de eerste 1000 was die een studentenkaart lieten registreren (ik was dan ook als een van de eersten op de hoogte). Naar FAME met de girl geeks. Naar het filmfestival van Gent, omringd door allemaal fortis-mensen. Excuseer. Bee en pee parisbas – fortis mensen. De film was leuk. De receptie, daar vond ik niet veel aan (maar ssshhhtt).

Naar toneel gaan kijken. Closer. Gespeeld door een vriend. Toneel om kiekenvel van te krijgen. Na het toneel snel snel naar huis om op tijd in bed te kruipen en goed te slapen.

Slecht slapen! Dromen dat ik mijn schoenen vergeten ben. Dromen dat ik zodanig laat aankom dat de finish al opgeruimd is. Dromen dat ik de verkeerde kant kies en ‘marathon’ volg in plaats van ‘finish’. En dat allemaal naar aanleiding van

de halve marathon die ik liep op zondag. Geen reden tot paniek bleek achteraf. 2 uur 5 minuten en 30 seconden. En dat ik content ben!

(en deze avond lig ik met mijn voeten omhoog in de zetel en doe ik absoluut niks)

De eeuwige twijfelaarster.

Hier zit ik weer, met een kop vol twijfels. Zou ik? Zou ik niet?

Niet dat ik op de tenen van brave huismoeders van 35 jaar wil gaan staan; want in sé is dat wat ikzelf ook graag zou willen worden, niet nu, maar binnen – ah ja – 10 jaar. Maar dan is het simpel: ge gaat niet weg en ge laat uw kroost niet achter. Ok voor een avondje, maar niet voor meer dan 2 weken. En zeker niet elk jaar.

Maar nu ben ik 25, en ik heb nog geen huisje. En al helemaal geen kinderen.

Daarom ben ik aan het twijfelen of ik me zou inschrijven om de opleiding tot reisbegeleider bij kriskras te volgen. Nu gaat dat nog allemaal, maar voor hoe lang? Ik haat lange-afstands-plannen, maar als alles loopt volgens het stiekemtochwelbestaande plan, beginnen mijn lief en ik volgend jaar aan de zoektocht naar een eigen huisje. Binnen twee/drie/vier jaar wordt er dan gedacht aan kindjes. En binnen zeven jaar hebben we een kat.

Na een jaar opleiding mag je reizen begeleiden. Maar ga ik er dan nog wel tijd voor hebben? Als huismoeder-van-35-in-wording?

Ik ben een lafaard als het op keuzes maken aankomt.

“Zou gij niet beter gewoon wat meer van dzjoef doen?” vroeg hij, en hij maaide zijn hand over zijn hoofd, alsof hij zijn haar wou kortwieken. “Wat meer van dzjoef doen?” vraag ik. “Ja, gewoon alles een beetje aan je voorbij laten gaan. Trek het u toch niet zo aan”, zegt hij.

Ik word er ellendig van, als de televisie niet blijkt te werken. Ik word er kribbig van, als mijn koffie kouder blijkt te zijn dan ik dacht. Wanneer blijkt dat ze in de fnac alle Harry Potter boeken met harde en zachte kaft hebben, behalve dat ene boek met de harde kaft dat ik zoek, dan denk ik dat er een fnac-complot tegen mij bestaat. Zegt een dame op de bus tegen de dame naast haar dat studenten schorem zijn, voel ik mij persoonlijk aangesproken. Ik word er zelfs zenuwachtig van als het waait.

En daar word je niet gelukkiger van.

En dan ben ik kribbig.  En als hij zegt dat hij dat helemaal niet erg vindt, dat ik kribbig ben, dan word ik nóg kribbiger omdàt ik kribbig ben. En omdat ik stoom aflaat bij die ene persoon van wie ik met zekerheid kan zeggen dat hij mij nooit kribbig zou kunnen maken en ik vind dus dat ik helemaal niet kribbig hoor te zijn bij die persoon. Of zoiets.

Ik herinner mezelf als een vrolijk persoon. Zelfs nu, als ik aan mezelf denk, beeld ik me iemand in met wie je leute hebt. Een vrolijk iemand bij wie je geen zorgen moet hebben, iemand bij wie je kan zijn, zonder al te veel vragen te stellen. Maar misschien stel ik er mezelf wel te veel? Misschien ben ik helemaal niet die vrolijke persoon wie ik denk te zijn. Of erger nog, misschien ben ik helemaal niet wie ik denk te zijn.

Misschien moet ik gewoon wat meer van dzjoef doen.