Op een gegeven moment liep ik het ene gebouw uit en het gebouw ernaast in om bij hun buren te gaan solliciteren. Een beetje een ongelukkig toeval want ik had veel schrik dat ik bij het buitengaan van het tweede gebouw de dame van het eerste solliciatiegesprek tegen het lijf ging lopen. Maar dat gebeurde niet. Wel moest ik hierdoor maar één keer naar Jette rijden wat al meer dan genoeg was want naar aloude gewoonte ben ik bij het naar huis rijden in Diegem verzeild geraakt ipv in Antwerpen. (En ja, ik had de GPS op staan, en nee, ge moogt niet lachen.)

Ik kreeg zelfs al telefoon uit Engeland! Ik dacht eerst dat het een grap was maar gelukkig gooide ik de telefoon niet neer en heb ik er beleefd op geantwoord want het was wel degelijk iemand die het serieus bedoelde. Hij vroeg of ik nog op zoek was naar een job. Ik zei ja, maar euhm, niet in Engeland. Hij moest lachen en zei dat het in Brussel zou zijn. Spannend.

Het solliciteren zelf verloopt voorlopig van een leien dakje. Mijn drie goede eigenschappen en mijn drie slechte eigenschappen kan ik zo opsommen alsook wat ik geleerd heb uit mijn jaar Amerika en wilt u iets weten ik trots op ben en iets waarin ik teleurgesteld geweest ben? Ze zijn allemaal hetzelfde, in feite, die eerste sollicitatiegesprekken en het is niet zo heel moeilijk u daar goed op voor te bereiden.

Wat ik ook altijd doe is de personen bij wie ik op gesprek zal gaan linkedinnen, facebooken en googlen. Ik vind het altijd gemakkelijk als ik een fotootje vind om te weten bij wie ik op gesprek zal gaan en wat zijn/haar professionele geschiedenis is.

Maar wat je niet verwacht is om dan op facebook bij ‘info’ het volgende te lezen bij één van de dames in kwestie:

‘Wie het poesje niet scheert is het beffen niet weerd’

Hou dan uw lach maar eens in als ge binnenwandelt.

Ik zit nu ganse dagen thuis te schrijven. Helemaal bovenaan op het tweede verdiep van ons huisje hebben we een kamertje ingericht als bureau, met een bureautje, een boekenkast, mijn macbook (die overigens steeds vaker rochelt en reutelt, ik hoop dat hij het nog enkele maanden uithoudt), en vooral heel veel papieren en artikels en verbeteringen in stapeltjes op de grond. Het ziet er best wel chaotisch uit – maar dat komt doordat het in mijn hoofd momenteel ook nog één grote warboel is.

Ik hoop dat ik er geraak.

Ondertussen is het best wel eenzaam hier. Dit is niets voor mij, ganse dagen alleen thuis op een kamertje zitten schrijven. Mijn vinger dirigeert de mighty mouse veel te vaak naar Facebook en gmail, op zoek naar een beetje menselijk contact. Maar ik ben hier oh zo alleen, mijnheer. Elke avond wanneer mijn lief, vaak best wel laat, thuiskomt van zijn werk, sta ik te springen om wat te babbelen, een knuffel hier en daar, wat menselijke warmte. Te vaak alleen zijn is niets voor mij, ik heb geleerd dat ik een mensmens ben.

We kennen elkaar al lang, al heel lang. En goed. Met de één heb ik een jaar samengewoond en toen de ander vertelde dat ze zwanger was een paar maanden geleden moest ik een traantje laten. Zo goed dus.

We babbelden een beetje. Over alles en niets. Over het leven. Over gelukkig zijn. Over verdriet. Over dat wat ik een rampjaar noemde, 2011. En hoe dat allemaal eigenlijk nog best wel meeviel. Het kan altijd erger.

Want.

Een dag voor oudjaar ging de broer van die zwangere vriendin joggen. Hij kreeg hartritmestoornissen en viel neer.

Hem hebben ze niet op tijd gevonden.

2012 wordt anders. Dat voel ik ook.

Ik heb voor de verandering eens een echt ouderwets lijstje opgesteld. Dingen die ik wil doen, kopen, zien en meemaken in 2012. Van enorm praktisch (ik wil onze kelder graag in orde krijgen) tot enorm ruim (ik wil veel en veel gelukkiger worden).

Een gelukkig nieuwjaar, iedereen.

+ 500 km lopen

+ doctoraatstitel halen

+ een toffe job vinden

+ voet in Amerika zetten

+ veel en veel en veel meer gelukkige momenten

+ de kelder in orde brengen

+ een macbook pro kopen

+ meer boeken lezen, laat ons zeggen, 15

+ het jaar gelukkiger eindigen dan ik nu ben

+ …

+ Een huis is nooit helemaal afaf, vind ik. Maar nu er gordijnen hangen en een echt schilderij en een echte kerstboom met ballen en lichtjes en een strikje van boven vind ik dat we er wel in geslaagd zijn. Hell, onze servietten passen zelfs bij de kleur van onze muren. Bij deze, 11 in het vet. En telkens wanneer iemand er voor de eerste keer komt en zegt ‘jullie wonen hier wel mooi hè zeg’ glim ik van trots en krijg ik het een beetje warm van binnen. Mijn lief en ik, we hebben niet enkel een huis, maar ondertussen ook een echte thuis.

+ En ja hoor, ook 10 kan in het vet. De uitnodiging alleen al was übercool en keigoed gevonden, al zeg ik het zelf. Aangezien we net parket hadden laten leggen had ik schrik van hogehakkeputten en besloten we er een sloefenfeestje van te maken. Als iedereen op sloefen komt is het meteen gezellig ook, dus twee vliegen in één klap! Als uitnodiging werd er een foto verstuurd waarop ik met één voet mijn liefje die op de grond ligt in bedwang houd, ik uiteraard met een deegrol in mijn handen. Mijn lieve lief was niet meteen voor het idee te vinden, maar het heette natuurlijk niet voor niets een sloefenfeestje dus die discussie heb ik gewonnen.

+ In augustus vertrokken wij met onze tent (die trouwens The Big Fat Frog heet, enkel en alleen al voor de naam hebben we hem gekocht) richting Noorwegen alwaar wij niet enkel veel regen zagen maar ook fantastische vergezichten. Dit was zeker niet onze laatste reis naar Scandinavië, maar wel de eerste, dus 42 mag ook in het vet.

+ Bij nummer 72 moet ik een edit doen. Ondertussen alweer hele tijd geleden besloot deze lieve dame dat het niet kon dat ik geen sushi lustte waarop ze me meetroonde naar een sushibar. En ze kreeg gelijk. Sinds die ene avond heb ik op tijd en stond een groot bord (of boot, al naargelang waar je naar toe gaat) sushi nodig. Het water loopt me nu alweer in de mond.

+ Dit jaar kreeg ik voor mijn verjaardag ook mijn eigen piano kado van mijn liefje. Geen akoestische, maar wel een hele goede digitale uit praktische overwegingen (moest je mij tien jaar geleden gezegd hebben dat ik ooit een digitale piano zou kopen zou ik je vierkant uitgelachen hebben). Ik ben er ongelofelijk gelukkig mee, maar heb de laatste maanden jammer genoeg te weinig tijd en te veel kopzorgen om me aan nieuwe nummers te wagen. Edoch, nummer 92, bij deze, in het vet!

+ En hee, nu we toch bezig zijn over kopen en krijgen en hebben! Dankzij mijn lieve schoonouders hangt er hier een echte! dunne! flat! screen! TV! tegen de muur. Het beeld is zo groot en zo levensecht dat mijn lief niet naar the exorcist durft kijken met mij. Het watje. (nr 94)

+ We hebben deze zomer op ons kleine terrasje onze eigen tomaten gekweekt. Ze waren zo mooi dat niemand nog geloofde dat we ze zelf gekweekt hadden. En toch: veel water, veel zon, heel veel tegen babbelen en liefdevol aaien en ge krijgt de schoonste tomaten ter wereld. Echt waar. (nr 106)

+ Mijn lief is best wel gelukkig met mij, zegt ie. Best wel. (nr 107)

+ En tenslotte kan u mij elke maandagavond in een zwembad in het Antwerpse vinden alwaar ik crawl leer zwemmen. De eerste stap richting nummer 69, maar voorlopig mag ik dus al nr 120 in het vet zetten.

Dat was een hele boterham.

Mama ging haar laatste chemo halen en ging ‘s avonds met papa op restaurant om het te vieren. In het petieterig dorpje waar ze wonen, want ver rijden was te vermoeiend voor haar. Ik belde haar tegen een uur of 18.50 op, om te vragen hoe het ging en wat ze die avond ging doen.

Het gaat wel. Ik vertrek nu om met papa op restaurant te gaan, om het te vieren, zegt ze, nogal stil. Allee, dat is toch fijn, vraag ik. Ja hoor. Het gaat wel, was het antwoord. Waarom klink je dan zo droevig?, vroeg ik. Nikske, zei ze.

Wat ze niet wist was dat ik belde vanuit het station in dat petieterig dorpje. Van zodra ik aflegde liep ik tesamen met mijn zus en mijn schoonbroer en met onze handen vol kado’s en bloemen en liefde van het station naar het restaurant in kwestie, op een uur waarop we normaal allemaal nog aan het werk zijn. Ondertussen kwamen mijn broer en diens vriendin rechtstreeks van hun werk ook afgesneld – zij moesten die avond zogezegd in Gent zijn. Mijn lief kwam dankzij een spurtje net op tijd toe en met z’n zessen namen we plaats aan de tafel aan het raam die gereserveerd was voor ons. Luttele ogenblikken later keken we allemaal heel geconcentreerd de andere kant op toen we mama en papa voorbij het raam zagen komen en het restaurant binnen zagen komen.

Mama huilde een beetje, toen ze de tafel zag, met haar drie kinders en schoonkinders en bloemen en kado’s en vooral liefde, heel veel liefde.

Ik was wat droevig omdat ik jullie er zo graag bij wilde hebben, zei ze. Dankjewel, dankjewel, dankjewel.

En dat, dat was mijn mooiste moment van 2011.

We haalden allemaal opgelucht adem en aten versgemaakte vol-au-vent met puree (mama is er heilig van overtuigd dat papa nu geen frietjes meer mag eten, u weet wel, cholesterol en zo) om het te vieren.

Maar ‘t mag wel efkes stoppen zo, ‘t is genoeg geweest.

Net wanneer je uitzicht heb op licht aan het einde van de tunnel en nieuwe horizonten en nieuwe beginnen en nieuwe dromen en nieuwe kansen en en en.

Net wanneer het goed gaat met je mama, eindelijk! Alle behandelingen achter de rug, de vieze chemo’s en de bestralingen. Wenkbrauwen die teruggroeien en berichtjes krijgen waarin ze schrijft dat ze voor de eerste keer weer shampoo! gebruikt heeft. Gevolgd door goeie controle-onderzoeken en goed nieuws van de dokter, en ja zelfs een geboekte week vakantie voor mama en papa.

Net dan valt alles weer (heel even?) in duigen. Omdat je niet mag beginnen werken in het bedrijf waar je al maanden van droomde, ook al ging de sollicitatie super! en was je de beste! en vinden ze het jammer! maar het mag niet, het mag niet. En wel omdat de nonkel van je lief er een Hele Hoge functie heeft. En dan volgde er nog iets over policy en hiërarchie en geen familiale banden en zo. Ik kon enkel ‘Nee nee nee nee nee nee’ in mijn hoofd denken.

Net dan valt alles weer (heel even?) in duigen. Vinden ze je papa langs de kant van de weg. Hij kreeg iets aan zijn hart tijdens het joggen. En dan volgde de buurman en dokter bellen en ambulance en MUG laten komen en papa naar dokter en papa naar ziekenhuis en onderzoeken en en en en.

Ik kan enkel ‘Nee nee nee nee nee nee’ in mijn hoofd denken.

We wonen nu een jaartje in hartje Antwerpen.

+ Joden negeren ons. Of doen alleszins alsof we niet bestaan. Soms moet je van het voetpad springen omdat ze hun auto/kinderwagen/fiets/step per sé daar willen parkeren net waar jij staat. Ik laat hen. Soms meewarig, soms met de glimlach, soms geërgerd.

+ Joden zijn wel minstens even grote ramptoeristen als wijzelf. Twee keer midden in de nacht opgestaan omdat respectievelijk het 4de en het 3de huis naast het onze in brand stond. Onze Joodse buren hadden nog steeds hun zwarte broek en zwarte mantel met witte hemden met lange witte stoffe linten aan. Ofwel zijn ze snel in het zich aankleden, ofwel slapen ze er ook in. Ik denk het laatste.

+ Er is dus altijd veel te beleven. Vooral ‘s nachts. Twee keer brand naast ons. Dat was best wel verschieten. Een burenruzie midden in de nacht. ‘Rotzak!’ riep ze, en ze brak zijn auto af. Ik vroeg me af wat hij misdaan had. Vuurwerk dat in het midden van de nacht op een doodgewone dag word afgestoken. We weten nog altijd niet of en waarom het feest was. De politie die bij de overburen langs de gevel naar het eerste verdiep klimt, met een zaklamp naar binnen schijnt en roept ‘Mevrouw! We zien u zitten in uw zetel! Politie! Doe open.’ We denken dat ze dood in haar zetel zat.

+ Antwerpen heeft een sluikstortlijn en een sluikstortemailadres. Begrijpelijk.

+ Er zijn geen goede bakkers in onze directe omgeving.

+ Het riekt soms een beetje naar Cuba in mijn straat.

+ Een strijkijzer. Zakken vol bierblikken. Leeg – uiteraard. Een gebruikt condoom. Een dixit-WC-kotje. Een kraan. U kan het zo gek niet bedenken of wij hebben het al voor onze voordeur gevonden.

+ De eeuwige landloper. Die met zijn lange blauwe stoffen jas, versleten schoenen, grijze baard en tientallen plastic zakken in zijn handen. ‘s Avonds sjokt hij richting station, ‘s ochtends sjokt hij richting stadspark. Ik vraag me af hoe hij heet en of hij blij zou zijn met een appel.

Ik kan u wel vertellen dat ik in deze maand stilte

+ mijn tweede KrisKras-reis heb begeleid. Ik leer er veel uit. Niet enkel over mezelf, maar ook op alle andere manieren waarop en waarover je dingen kan leren: nieuwe mensen, nieuwe plaatsen en streken, over reizen zelf, van groepsdynamiek tot persoonlijke probleempjes oplossen. Ik heb er wederom van genoten. Ik ben zo blij dat ik dit doe en dat ik me hiervoor engageer.

+ verwelkomd werd door een gigantisch proper huis (de ‘gigantisch’ slaat op proper, niet op huis), inclusief 2 bossen bloemen en een kwispelend lief na mijn KrisKras-reis. Ik heb hem gemist en hij mij en het is een fijn gevoel, gemist worden.

+ de derde grote brand in 6 maanden tijd heb gezien. Deze keer in de bondgenotenlaan te Leuven. Het bizarre gevoel wanneer je beseft dat er nog geen politie noch brandweerwagens noch ziekenwagens aanwezig zijn. Kiekevlees en hopen dat alles in orde is met iedereen, op dat moment. De vorige twee branden waren het vierde en het derde huis naast het onze. Beste wel eng, eigenlijk.

+ Voor de eerste keer met de auto van Antwerpen naar mijn werk in Leuven reed zonder GPS wegens GPS stuk. Ik ben beland op de kiss & ride zone van de luchthaven Zaventem. Alleen ik kan dat.

+ Mijn rijtje ‘lekkere Italiaanse hammen’ afsloot met Ganda Ham. En ik begreep het niet eens dat iedereen lachte.