h1

Over onbestaande oriëntatiegevoelens en broodkruimels

28 augustus 2007

Deze morgen was heel erg spannend voor mij. Zou ik er op tijd geraken? Zou ik er überhaupt geraken? Zou ik, ervan uitgaand dat ik er geraakt zou zijn, ook terùg geraken? Zou ik ooit terug thuis aankomen?

Ik moest deze voormiddag ergens in een lokaal op’t tiende zijn in het ‘onderwijs en navorsing’-gebouw, waar de labo’s van Gasthuisberg gevestigd zijn. Gasthuisberg, u weet wel, het universiteit ziekenhuis van Leuven. En gasthuisberg is een doolhof. Een kleine ramp voor de meesten. Een grote ramp voor iemand wiens oriëntatiegevoel nihil is. Een gigantische ramp voor mij dus.

De meesten vinden het in eerste instantie grappig, dat onbestaande oriëntatiegevoel van mij. Maar iedereen, stuk voor stuk, komen ze telkens op een punt waarbij ze zegen “Dìt meen je niet, nietwaar?”. Maar ik meen het wel. Ik kan verloren lopen als ik van mijn bed naar de lavabo ga.

Maar dus. Daarstraks. Na een half uur rondgelopen te hebben en drie keer de weg gevraagd te hebben vond ik het lokaal en de bijhorende prof. Ik zei al lachend dat ik het weer zo moeilijk had om te vinden. De prof, man zijnde, reageerde “Huh? You’ve been here before, you know your way, right?”.  Ik had een ganse uitleg in mijn hoofd klaarzitten over mannen, oriëntatiegevoel, evolutie, vroeger, jagen, weg terug naar huis vinden indien gevaar, vrouwen niet, veilig in grot en dergelijke maar heb afgezien van dat plan. Heb hem maar duidelijk gemaakt dat ik de weg nog minstens 100 keer zal moeten afleggen eer ik hem vanbuiten ken. Misschien dat ik de volgende keer stiekem wel een spoor van broodkruimels achterlaat.

Advertisements

10 reacties

  1. Ik vind ziekenhuizen altijd iets van een doolhof hebben. Maar ik moet bekennen dat ik af en toe ook last heb van een oriëntatiegevoel dat me in de steek laat.
    groetjes


  2. Tiens… hangen daar geen kleurcodes om je weg te vinden in Gasthuisberg?


  3. Ik schat mijn oriëntatievermogen iets hoger in, maar als ik in dat gebouw een labo zoek voel ik mij ook nogal klein, dus je bent zeker niet alleen ;-)


  4. Ik ben gezegend met een goed oriëntatiegevoel (danku papa), maar in Gasthuisberg heb ik het toch ook al moeilijk gehad…


  5. @ Rapha: daar hangen inderdaad kleurcodes, maar enkel in het ziekenhuis zelf. Eens je naar de labo’s moet is het zelf je weg zoeken…


  6. anders kunt ge een KKC uitwerken (Kato Kleur Code). Zo een purperen wollen draad van de ingang tot aan de lift, daar een aantal knopen recht evenredig met het aantal verdiepingen dat ge moogt stijgen, en vandaar terug paarse wollen draad.
    (kleuren mogen gewijzigd worden)


  7. ‘k zal u nen gps moete kope


  8. […] fiets in zo’n felle kleur geschilderd had simpelweg om mijn fiets zelf te kunnen terugvinden (mijn niet-bestaande oriëntatiegevoel betekent ook dat ik me nooit herinner waar juist ik mijn fiets heb neergezet), zwijgen we […]


  9. […] weet niet of u zich dat nog herinnert, maar ooit, lang geleden, heb ik u al eens verteld over mijn onbestaande oriëntatiegevoel. Nu, drie jaar […]


  10. […] sta verbaasd van […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: