h1

Over wildvreemden aanspreken

13 september 2007

Woensdagochtend, in het station van Antwerpen-Centraal, op weg naar een dagje quality time met mijn mama in Antwerpen, zei m’n mama mij dat ze niet begreep hoe het kwam dat wildvreemden mij zo gemakkelijk aanspreken. Ik heb jullie al verteld over die man die dacht dat ik zijn blind date was. Maar diezelfde dinsdag hebben nog twee andere mensen mij aangesproken op zoek naar informatie. In Leuven een franstalige zakenvrouw die naar Brugge moest. Ze wou weten welke trein ze moest nemen, om hoe laat die in Brugge zou aankomen en hoe lang ze daar over zou doen. Vervolgens wou ze weten hoe ze met de trein van Brugge naar Zaventem geraakte. Toen heb ik ze toch vriendelijk doorverwezen naar een loketbediende, want een wandelend spoorwegenboekje, nee, dat ben ik (nog?) niet. Op het perron van Leuven vroeg een Chinees meisje of de trein die daar stond naar Mathlin ging. Na herhaaldelijk vragen vermoedde ik dat ze Mechelen bedoelde.

Mama’s woorden waren nog niet koud, of een man in de Media Markt sprak mij aan terwijl ik een paar luidsprekers die in reclame stonden aan het bekijken was.
“Klinkt goed hè”, zegt ie.
“Ja hoor, ben aan het twijfelen of ik ze mee zou nemen”, antwoordde ik.
“Maar je weet toch hoe dat komt dat die goed klinken?” vraagt mijnheer.
Ik laat met een verbaasde blik weten dat ik dat niet weet.
“Hierachter staat een heuse stereo opgesteld, en dan doen ze alsof het geluid uit deze boxen komt.”
“Aha. Ze playbacken dus.” lach ik.

Toen vertelde hij me dat hij op zoek was naar zo’n dergelijke boxen maar dan voor in de auto en over zijn allernieuwste speeltje dat hij aangekocht had: iets waarmee je je muziek van je MP3-speler of iPOD kan omzetten naar radiostralen waardoor je het op je radio kunt beluisteren.
“Een FM-transmitter, mijnheer”, zeg ik.
“Ken jij dat dan?”
“Ja hoor, heb er zelf eentje.”
“En waar heb je die dan gekocht?”
“In Amerika mijnheer.”
“Ooooh, ik ook!!”, en toen waren we vertrokken voor een twintig minuten lange babbel. Wat hij daar had gedaan, wanneer hij terug ging, hoe lang hij daar had gewoond. Wat ik daar deed, wat ik nu ga doen, et cetera et cetera. Toen we elk weer onze eigen weg gingen kwam mama achter mij staan: “Ik begrijp het nog steeds niet.”

Advertenties

3 reacties

  1. Da’s toch keitof zo van die onverwachte babbeltjes met vreemden :-) Ik word daar altijd vrolijk van!


  2. Je moet mij eens leren hoe je dat uitstraalt, zodat vreemde, knappe, vrijgezelle 25tigers mij ook aanspreken ;)


  3. Waarschijnlijk omdat je altijd zo vriendelijk en open de wereld inkijkt ?

    Een chagrijnig azijnsmoeltje nodigt vast veel minder uit tot conversatie… Misschien eens uittesten ? :-)



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: