h1

Op den tram naar Amsterdam.

17 november 2007

Op den tram naar Amsterdam
zat een mijnheer met zijn madam

Dit is het begin van een versje dat mijn pepe altijd op de meest onverwachte en ongepaste momenten vertelde. Met zijn typische heerlijk rollende r en zijn mespunt dat hij in de maat op zijn bord liet klateren werd dit gedichtje zowat zijn handelsmerk. Ik weet het vervolg niet meer van het gedichtje. Geen flauw idee wat de volgende zinnen waren. En ik kan het hem ook niet vragen, want mijn pepe is 10 jaar geleden gestorven. In gasthuisberg. Aan kanker. Ik ben nooit meer in gasthuisberg geweest sinds dat laatste bezoek aan pepe.

Tot ik een labo vond in gasthuisberg waar ik mocht beginnen werken. Als je via het ziekenhuis naar de labo’s van de KUL gaat moet je de bordeaux pijlen volgen in het ziekenhuis. Als je mijn pepe wou gaan opzoeken toen hij in het ziekenhuis lag moesten we ook de bordeaux pijlen volgen. Alles, alles in het ziekenhuis doet me aan mijn pepe herinneren. De geur van warmte en koffie. De bezoekers met orchideeën in hun handen. De patiënten op sloffen die doelloos in de gangen rondzwerven. De verpleegsters en dokters die gehaast voorbij lopen. De kleur bordeaux.

De eerste keren kreeg ik tranen in mijn ogen. Mijn pepe, onze pepe, die er al zo lang niet meer is. Mijn pepe, waar ik in feite al jaren niet meer aan gedacht had, maar plots waren die herinneringen aan de ziekenbezoeken er weer. Hoe ongemakkelijk voelde ik me niet, als jonge puber. Je pepe die zo hulpeloos in zijn bed ligt. Je pepe die veel te bleek en veel te mager geworden is. Je pepe die koppig grappig wil blijven voor zijn kleinkinderen maar zichtbaar te veel pijn heeft om te kunnen glimlachen.

Maar nu, nu ben ik blij. Elke dag ga ik werken. Elke dag denk ik aan mijn pepe. Telkens ik door de gangen loop verschijnt er een glimlach op mijn lippen en komen alle fijne herinneringen naar boven. Mijn pepe die zo lekker kon koken. Mijn pepe die midden in de nacht opstond om op zee te gaan vissen. Mijn pepe die met ons danste terwijl wij op zijn voeten stonden. En ik ben blij. Omdat mijn pepe mìjn pepe geweest is.

Op den tram naar Amsterdam
zat een mijnheer met zijn madam

 

Of zoals Bram Vermeulen het zo mooi zegt: “dood ben ik pas als jij mij bent vergeten.”

 

5 reacties

  1. ik werd er zowaar stil van en moest even iets wegslikken :-)

    bedankt


  2. Je doet me herinneren dat ik ook dringend mijn opa in het ziekenhuis moet gaan bezoeken. Bedankt.


  3. Nu dat ik er aan denk: geef jij als doctoraatsstudent toevallig geen werkzittingen aan de studenten biomedische wetenschappen op gasthuisberg?


  4. Je hebt dit heel mooi omschreven, bijna zelf tranen in de ogen. Fijn dat je nu op die manier kan terugkijken naar je pepe.


  5. Zoals ik het ken gaat het zo (ik was zelf ook het vervolg aan het zoeken, maar vind het niet)

    Op de tram van amsterdam
    zat een meneer met zijn madam
    met lange masjèten
    met lange masjèten (manchetten in het an)



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: