h1

“Ammehoela”, dacht ik, en ik ging naar de prof.

25 januari 2008

Een tweetal weken geleden begonnen mijn twee kleinste vingers aan mijn linkerhand te jeuken. Nu ja, technisch gezien niet mijn twee kleinste vingers – zijnde de duim en de pink , en zelfs niet de voorlaatste kleinste vingers, want mijn wijsvinger is kleiner dan mijn ringvinger aan die kant, maar om het niet moeilijker te maken dan het al is: ik bedoel gewoon mijn pink en mijn ringvinger.

Mijn pink en mijn ringvinger jeukten dus. En zagen rood. Oorspronkelijk dacht ik dat het kwam door de koude buiten en het handschoenen dragen in het labo en het vele wassen van mijn handen. Tot er blaasjes op verschenen met vocht in. Bij dewelke ik het natuurlijk niet kon laten ze telkens opnieuw uit te pitsen. Zeer pijnlijke rode plekken en nog meer joeksel waren het gevolg.

Gisteren maakte ik een opmerking over mijn twee vingers aan een collega. Ze vroeg waarom ik niet naar een dokter geweest was. Ik zei dat ik het stom vond om naar een dokter te gaan als ik me niet ziek voelde en dat ik niet ècht ergens pijn had – een soort pijn waarbij je niet meer kunt nadenken of waardoor je niet meer naar behoren kunt functioneren – en dat ik geen zin had om weer geld uit te geven aan een dokter en ja dat ik wist dat dat wel terugbetaald werd en ok, dat ik misschien inderdaad gewoon te lui was om een afspraak te maken en langs de dokter te gaan. “Waarom ga je niet naar de prof?” vroeg ze daarop. Een “huh” en een schaapachtige blik van mij later wist ze me te vertellen dat mijn promotor zowaar een geneesheer is met een risivnummer en een praktijk in het ziekenhuis in Brussel alwaar hij een specialist in allergiën is.

“Ammehoela”, dacht ik, en ik ging naar de prof.

Een blik op mijn vingers en enkele vragen van zijnentwege later viel het verdict: een virusinfectie op mijn vingers. En hij gaf me meteen een voorschriftje mee voor een zalf.

En nu zit ik dit hier te typen met maar acht vingers, omdat ze met een vettige witte zalf zijn ingesmeerd, die twee kleinste vingers die technisch gezien niet mijn kleinste vingers zijn en zelfs niet mijn voorlaatste kleinste vingers, maar dat wist u al.

4 reacties

  1. Hé Lime!

    Ik heb dat ook al eens gehad aan mijn vingers. Verschrikkelijk ambetant hé? En het ergste van al is nog die joeksel! ;-)
    Maar idd, een zalfje helpt!
    Ik hoop dat je weer snel met 10 vingers kan typen!
    Ik wens je een fijn weekend!
    Groetjes van Fleur


  2. Handig! :) Hier op’t werk zitten ook dokters dus ik durf daar ook wel eens gebruik van maken ;)


  3. Oh, k ken die symptomen! Deze winter al enkele keren gehad, telkens nadat ik de kat een borstelbeurt had gegeven.
    Toch maar is mee naar iemand gaan dan, mss krijg ik ook een vettig wit zalfke :-)


  4. […] heb u al verteld over mijn vingers. Die nog steeds niet in orde zijn. Schraal, is het woord dat tegenwoordig te pas en te onpas […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: