h1

De nacht wacht.

28 januari 2008

Het raam staat open. De lucht is diep blauw. De nacht wacht. De vogeltjes fluiten. Wanneer heb ik voor het laatst vogeltjes horen fluiten, alsof het een warme zomeravond is? Ik herinner me het niet meer. Ik zou vaker zulke geluiden moeten opmerkingen, in plaats van het constant gezoem van auto’s, het gebabbel van mensen, het geraas van treinen.

Vogeltjes fluiten altijd. Vogeltjes fluiten altijd vrolijk. Ik heb nog nooit een vogeltje somber horen fluiten.

En ik, ik ben droevig. Want ik heb ruzie. Ruzie met de persoon die voor mij het meeste betekent van alle personen op deze ganse vervloekte aardbol. Ik heb ruzie met mama. Over alles, over niets. Over dingen die toch niet kunnen veranderen. Over dingen waarvan we wéten dat we er ruzie over hebben. Over dingen waarover niet gepraat kan worden. Over dingen waarover gepraat moét worden. Maar het gaat niet, het gaat niet.

En zo moe, zo moe dat ik daarvan word.

De vogeltjes zijn gestopt met fluiten, de lucht is zwart als de dood, de nacht is gestopt met wachten en doet zijn intrede.

3 reacties

  1. Maar mama’s zien hun kinderen zo graag, dat het al heel erg moet zijn voor ze hen in de steek laten. Dus die ruzie zal niet lang duren.


  2. […] een 23-jarige meid. « Foert. Ups en downs 1 februari 2008 Een week met ups en downs, dat kunnen we wel zeggen. De rollercoaster van het leven. De achtbaan van alledag. Lachen, huilen. […]


  3. Heb genoten van de melancholie in je tekst…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: