h1

Over dokters

29 februari 2008

Zoals je hier al kon lezen loop ik. Al een tijdje. Ik probeer een twee à drietal keer in de week toch een vijf à tien km te lopen. Tot vijf weken geleden. Toen voelde ik na 12 km plots een scherpe pijn in mijn linkerknie. Ijs op leggen, reflexspray, een week niet lopen, twee weken niet lopen, niets hielp. Telkens moest ik na één kilometer stoppen met lopen omdat het te veel pijn deed. Dan maar een afspraak gemaakt met het sportmedisch adviescentrum van het sportkot. Eigenlijk niet één, maar drie afspraken. De eerste afspraak heb ik moeten afbellen wegens ziekte (niet naar de dokter kunnen gaan wegens ziek zijn – how ironic), de tweede heb ik afgebeld wegens ‘ach, wie weet gaat het toch vanzelf over’. De derde afspraak ben ik gisteren wijselijk nagekomen omdat het toch niet vanzelf over ging.

Dus gisteren na het werk reed ik door de plensende regen richting sportkot. Opgejaagd, gehaast, want ik moest later die avond nog bijles geven en ik moest nog eten en ik was moe en ik wou eigenlijk nog douchen maar daar zou geen tijd meer voor zijn en mijn haar werd nat en plakte aan mijn hoofd en ik voelde me allesbehalve mooi op die moment. Ik kom aan in het sportmedisch adviescentrum en melde me braafjes aan in het secretariaat. Een knappe jongeman vertelde me waar ik mijn naam moest zetten en waar ik mocht wachten.

Terwijl ik de natte haren uit mijn nek wrijf zet ik me neer op een stoel in de hal. Ik trek mijn jas uit – stiekem even kijkend of ik niet al te hard gezweet heb – leg hem naast mij neer en leg mijn hoofd achterover tegen de bakstenen muur en sluit mijn ogen. Ik wacht tien minuten, twintig minuten. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin meer om mijn probleem bij een dokter te gaan uitleggen. Een warme douche spreekt me zoveel meer aan op dit moment, en heel even flitst de gedacht door mijn hoofd om gewoon op te staan en te vertrekken.

Maar dan steekt de dokter zijn hoofd om de deur en zegt mijn naam. Ik grabbel mijn spullen bijeen en ga naar binnen. Blijkt dat die knappe jongeman van weleer tevens de dokter is. Ik doe snel een poging mijn hopeloze haren mooi te leggen – mislukt – en trek mijn T-shirt recht en ga zitten. Leg mijn probleem uit. Hij zegt dat ik mijn schoenen mag uitdoen en op de bank mag gaan liggen. Hij duwt de broekspijp van mijn linkerbeen omhoog en begint te trekken, duwen en sleuren aan mijn linkerbeen. Duwt met zijn duim op mijn knie, vraagt af en toe of er iets pijn doet.

Het enige wat ik denk is ‘Ik heb mijn benen niet geschoren’.

Na een tiental minuten valt het verdict: een onstoken pees in mijn linkerknie. Het had een hele moeilijke en fancy naam, maar die ben ik vergeten. Een sportsteunzool en wat onstekingsremmers zouden soelaas moeten bieden. Als dat niet helpt zal ik terug moeten gaan om een paar cortizonespuiten in mijn knie te laten zetten.

Als dat het geval is neem ik een dag verlof: Dan douche ik lang. Scrub mijn benen, masseer ze in met een huidolie zodat ze mooi zacht zijn en blinken. Dan was ik mijn haren, droog ze en leg ze mooi. Dan maak ik me op en draag mijn lievelingsparfum. Dan ga ik mooi zijn en vrouwelijk en oogverblindend.

En dàn, dan mag die mooie jongeman nog eens aan mijn benen zitten.

7 reacties

  1. Héhé, ongeveer ’t zelfde als bij mij, met zelfde verdikt voor de knie maar gelukkig wel een vrouwelijke dokter. Verzorg da’ knietje maar goe. Klein gokje nog … Tractus Iliotibialis?


  2. waarschijnlijk tendinitis…veel voorkomend bij sporters (lopers, wielrenners) die zich opeens overdoen, heb dat ooit eens ghad doro te fietsen en sindsidne veol ik dat ALTIJD”, ik denk dat mijn zus daardoor zelfs gestopt is met lopen…
    nu hopelijk verdwijnt het en heb je’r later geen last meer van!


  3. De dokter was zeker nog veel gelukkiger met uw bezoek, maar die mag dat beroepsmatig niet laten merken.

    Een prukske ligt trouwens altijd goed, ik kan maar tips geven…


  4. Zeker eens teruggaan voor controle ;)


  5. “Het enige wat ik denk is ‘Ik heb mijn benen niet geschoren’.”

    ==> zo herkenbaar!

    Ik hoop dat de knie snel beter is! En zéker eens terug gaan op controle ;)


  6. […] roept dat hij net de klokken zag overvliegen. * Gaan lopen in het zeldzame zonnetje dezer dagen, zonder pijn aan je knieën. * Pappenheimers zien op je kot (de TV werkt!) op zondagavond, daarbij maar al te goed […]


  7. leuke blog!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: