h1

Bedgeheimen

6 maart 2008

Ik moet iets bekennen. Ik slaap al jaren met een man naast me in bed. Meer nog. Ik was vroegrijp, en heb sinds mijn 7de niet meer alleen geslapen. Hij is één van de weinige constante factoren in mijn leven. Hij is De Ware. Heel af en toe mag hij op vakantie, als een Andere Ware of gewoon Een Andere in het spel komt, maar vroeg of laat kom ik altijd weer bij hem terecht. En hij vergeeft mij dat ook nog, de schat.

Maar deze man is tevens de bron van één van mijn jeugdtrauma’s. Edoch, omdat hij er zelf niet veel aan kan doen vergeef ik hem dat. Mijn ouders daarentegen.

[flashback] – 6  december 1996

Kleine Lime staat op, wacht tot ook haar broertje en zusje op zijn en loopt dan samen met hen opgewonden de trap af. Ontbijten is wel het laatste waar ze aan denken. Struikelend over hun eigen voeten lopen ze naar de schouw alwaar ze hopen kadootjes zien liggen. Speelgoed, snoep, lekkers, mandarijntjes. Allemaal voor haar broertje, haar zusje, en voor haar. Een naaimachientje, een heus barbiehuis, een pop, spelletjes, zelfs een goal voor haar broer. Decadenter kan bijna niet. De droom van elk kind.

Maar Lime heeft maar oog voor één iets. Zo zacht, zo mooi, zo groen dat hij is. Het is liefde op het eerste zicht. En vanaf dat ogenblik, vanaf dat eigenste moment zijn ze onafscheidelijk. Lime en Mormel.

[/flashback]

Het jeugdtrauma dan. De Dag Dat Alles Veranderde. Een zwarte dag uit de geschiedenis van mijn bestaan. De dag dat mijn ouders Het vertelden. Mijn man, mijn alles, mijn knuffel, mijn Mormel. Hij kwam uit den aldi.

Niet dat ik iets tegen Aldi heb, verre van. Maar weten dat je voor je ouders exact 125 Belgische Frank, als het niet minder is, waard bent, dat komt hard aan. Heel hard. “Dat noemen ze nu eens een goede investering”, zegt mama dan.

Maar Aldi of niet, hij blijft mijn Mormel. Zijn ene oog is afgesleten; de schubben op zijn staart zijn eerder schattig dan angstaanjagend; hij is net iets platter dan een decennium geleden; zijn groen is net iets minder groen maar het maakt allemaal niet uit. Hoe ouder hij wordt, hoe groter de liefde.

En Mormel, die trekt zich nergens iets van aan. Die bekijkt alle Andere Ware’s en Anderen met zijn versleten oog en kijkt triomfantelijk. “Ik, ik ben de enige die al meer dan tien jaar lang het bed mag delen met Lime. En ik, ik ben de enige die er zeker van is dat de komende tien jaar ook te mogen doen.”

img_6340.jpg img_6342.jpg img_6349.jpg

(naar)

10 reacties

  1. Ik heb zo’n hond die al jaaaaaaaaaren mee gaat! :) Wie heeft een man nodig?


  2. Ik vind hem wel schattig. Zelf deel ik het bed al 26 jaar met een vrouwelijke teddybeer.

    Mijn zus en ik hebben elk een konijn van ons meme gekregen toen we eens in den Aldi liepen. Mijn zus koos een witte en ik een grijze. :)


  3. Wow, ben jij ook naar Florida geweest dan enzo???
    Wooow…


  4. Bij mij is er Dirk, een afthanse kikkerachtige waar ik ’s nachts naar moet zoeken als ik hem eruit gewroet heb.


  5. @ Daphné: jaja, Mormel heeft een jaar aan de andere kant van de oceaan gewoond :)


  6. Je moet het stokje nog doorgeven ook hé ;)


  7. @ Greet: je bent vrij het te beantwoorden! :)


  8. Ik heb zo mijne snoopy :-)


  9. 7 jaar zijn in ’96.
    … voelt zich oud …

    96, dat was het jaar van Damon Hill, het jaar van m’n laatste jaar middelbaar, en het eerste jaar hoger onderwijs.
    7 jaar zijn in ’96; ondenkbaar. Vind ik. Time flies.


  10. @ Frederik: Voel ik mij oud? Nee hoor, dat heb ik nergens gezegd :)



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: