h1

“Ik meen het”, zegt hij met een brede glimlach.

19 april 2008

13.06 Antwerpen-Centraal. Ik besluit snel even ’t stad in te wandelen alvorens de trein huiswaarts te nemen. De zon schijnt, de mensen lachen, de pianist die je soms op de Meir spot met zijn oude piano en dito hond is er ook weer – ik word er telkens weer vrolijk van –  de toeristen trekken foto’s, Antwerpen zoemt ende leeft. Ik loop snel de zara binnen, op zoek naar een Tshirt dat ze in Leuven niet meer in mijn maat hadden. Ook hier waren ze uitverkocht, maar toch nog snel hetzelfde Tshirt in een andere kleur meegepikt (dit laatste niet al te letterlijk nemen). Ietwat gehaast loop ik terug richting station om de volgende trein te kunnen nemen.

Ik passeer de panos op de Meir, en aangezien ik die dag nog niets gegeten had besluit ik bij aan te schuiven aan de rij mensen die op hun broodje staan te wachten. Vier jonge, viriele, niet onknappe mannen bedienen de mensen in een hoog tempo. Als het mijn beurt is om te bestellen loopt één van hen mij rats voorbij aan de toog en vraagt aan een paar mensen verderop in de rij wiens beurt het is. Ik ben een beetje gehaast en steek dus mijn hand op om hem terug te roepen. Het komt brutaler over dan het bedoeld is. Ik verontschuldig me minstens twee maal, ook bij het meisje achter mij, maar de jongeman kan er wel mee lachen. “Ik ben je slaafje niet hè”, zegt hij met een schattig accent – ik vermoed dat hij Turks is – en vraagt wat ik moet hebben. “Een Hollandia en een fanta alsjeblieft”, zeg ik hem, me ondertussen nog eens verontschuldigend. Hij konkelfoest wat met zijn makkers en er wordt wat gelachen en gedold. Hij vraagt me zeer beleefd of ik worteltjes/tuinkers/sla op mijn broodje wil. Augurken misschien? Nog iets anders? Of hij nog iets kan doen voor mij? Ik lach en zeg dat het zo in orde is. Hij legt mijn broodje voor me neer en vraagt of ik nog iets wil. “Uhm, ja, die fanta alsjeblieft. En een zakje.” Hij geeft me alles met een grote oprechte glimlach. “Dit is voor jou.” zegt ie.

“Ja, dankjewel. Hoeveel moet ik je?” vraag ik.
“Neenee, jij krijgt dit van mij. Je moet niet betalen.” zegt de jongeman.
“Maar nee, kom op, ik betaal gewoon mijn broodje natuurlijk. Hoeveel moet ik je?” vraag ik.
“Nee, ik sta er op. Je krijgt dit van mij. Ik meen het. Alsjeblieft!” lacht de jongen.
Ik staar hem verbaasd aan en zeg dat dat echt echt echt niet nodig is.
“Nee, alsjeblieft, ik meen het, je krijgt dit.” zegt hij, en hij steekt alles in mijn handen.
En ik, ik bedank hem uitvoerig, en loop lachend langs de rij verbaasde klanten de panos uit.

“Hehehehe, maar zo niet elke keer hoor!”, hoor ik één van zijn collega’s hem nog lachend toeroepen.

Of hoe een mij onbekende jongeman mijn hele dag een flinke oppepper heeft gegeven. En die glimlach die hij mij bezorgd heeft, die plakt nog altijd rond mijn mond.

15 reacties

  1. Oh, zo lief zeg :)


  2. amai, zo sjiek. Keitof


  3. de vraag is nu of hij dit uit eigen zak betaalde of uit de kassa “graaide” …


  4. Zalig zo’n momenten… =)
    Blijven genieten, zou ik zo zeggen.

    Liefs
    Greetepeteet


  5. Hoe doet ge dat weer? Want ik wil dat anders ook wel eens proberen :)


  6. Die jongeman vond jou zeker schattig. Maar toch hoef je niet steeds jezelf te verontschuldigen wanneer je zegt dat je aan de beurt bent. Zeg enkel sorry wanneer je iets mis doet…


  7. Pfuh, wa vrouwelijke schoonheid ni kan doen he zeg :(
    Ik moet altijd betalen :(


  8. :) zo’n broodje zou mij dubbel zo goed smaken!


  9. Mmm, lekkerrrrr :)


  10. *kijkt naar portemonnee*

    Ik kan ook wel gratis broodjes gebruiken… :D


  11. Dat heb ik nu nog nooit voorgehad zie :-)


  12. Hoe leuk!

    :-)

    ’t Zal daarna ook wel dubbel zo lekker hebben gesmaakt…


  13. Zo n dingen kunnen je dag echt goedmaken he! Maar een broodje betaald krijgen door een jongen, dat heb ik nog niet voorgehad…


  14. Goeie marketeer die gast. Want hoe je het draait of keert, je zal daar ZEKER nog eens terug gaan, niet? En alle lezeressen van je blog met u.

    Dat betekent 1 gratis broodje voor 50 betalende.


  15. […] Hij brak mijn hart. Ik volgde een cursus toneel. Gewoon, omdat ik er zin in had. Mensen hebben mij doen lachen. Ik heb rotdagen gehad. Ik heb fantastische dagen gehad. Ik nam misschien wel de belangrijkste […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: