h1

My Bonnie lies over the ocean.

28 april 2008

Dit weekend ging ik luisteren naar een concert in een rusthuis voor demente mensen. Hoe ik daar terecht kwam vertel ik wel een andere keer. Concert is trouwens een groot woord. Een hoopje mensen trachtte muziek te maken met wat blokfluiten, fagots, hobo’s en violen. ‘Vals’ is een woord dat me meermaals te binnen schoot. Maar ach, ze deden hun best, en ik weet wat zenuwen met een muzikant kunnen doen.

Op een gegeven moment zette een man van middelbare leeftijd (nu ja, in een groep van demente mensen lijken alle andere aanwezigen jong – leeftijd is relatief) het liedje ‘My Bonnie lies over the ocean’ in, welbekend bij studenten wegens vaste waarde op cantussen. Maar blijkbaar kennen niet enkel studenten dit liedje. En zelfs ondanks de valse noten, de bibbers en de kleine foutjes bleken alle ouderen het te herkennen. Waar eerst een voorzichtig ‘Hmmmmm mmmmmm mmmmmm’ door de zaal weerklonk, zwelde dit na enkele ogenblikken aan tot een stevig gezang. Je had ze moeten zien zitten, met hun grijze hoofdjes, hun diepe rimpels, hun gesloten ogen, hun gezwollen voeten meetikkend op de grond, hun handen zachtjes meewiegend in de maat. En uit volle borst zingend. Alsof ze het op voorhand hadden afgesproken.

“My Bonnie lies over the ocean.
My Bonnie lies over the sea.
My Bonnie lies over the ocean.
Oh bring back my Bonnie to me.”

Of hoe tientallen demente bejaarden erin slaagden mij tranen van ontroering te bezorgen.

Advertisements

7 reacties

  1. Maar zonder de bijhorende gebaren is er toch niks aan?


  2. Voor dat liedje sta ik toch niet recht hoor ;-)

    Neenee, het klinkt echt supergezellig


  3. Ik kan me inbeelden dat het je enorm ontroerde. :)

    Met een aantal vriendinnen heb ik zo een keer of drie een show in mekaar gestoken vol met echte Vlaamse meezingers en liedjes van tv-programma’s. Ik ga de blije gezichten van die bejaarden nooit meer vergeten. De demente bejaarden zaten toen wel niet in de zaal.


  4. Natuurlijk herkennen de bejaarden dat liedje, want het is iets van de tweede wereldoorlog. En vroeger werd er veel gezongen, omdat er alleen maar radio’s waren.
    Zo herinner ik mij vele liedjes die mijn moeder zong.


  5. Ik heb ooit eens een weekje als vrijwilliger in een rusthuis vol demente bejaarden gewerkt.

    Hilarisch was vooral het moment dat ik de krant voorlas en ze Helmut Lotti loofden voor z’n prachtige liedjes, en dat Eddy Wally nen belachelijke mens was :-)

    Liedjes zingen hebben we toen wel niet gedaan … :-)


  6. doe je geen city-trip, Lime, nu met dit extra lange weekend ? over the ocean ?


  7. echt een super leuke tekst



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: