h1

Het leven zoals het is.

7 oktober 2008

+ Een gesprek met een Waalse collega: “Iek moet mijn kezondsmiddelen nok nemen. Alle, oe eet dat?” – “Uhm, genotsmiddelen?” – “Nee, nee, kezondsmiddelen!” – “Uhm, sja, genotsmiddelen? Drugs en zo?” – “Nee! Om te kenezen.” – “Aaah! Genéésmiddelen.” – “Ja dat. Iek eb oofdpijn.”

+ Op de trein naar huis een bende zestienjarige meisjes tegenkomen die naar Milk Inc. gingen luisteren. Roze glittertopjes, roze beenwarmers, allemaal dezelfde oorbellen, roze oogschaduw en lippenstift, gouden armbanden en veel lawaai. Ik was al helemaal aan het wegdromen over tienerpartijtjes en blijven slapen en stiekem flessen drank meepikken om samen op te drinken en samen dol doen en plezier maken en veel te hard zingen en dansen tot een “mevrouw?” me uit mijn dromen wekte. “Zou u een foto van ons willen trekken?”. Uiteraard wou ik dat. Maar die ‘mevrouw’ deed me plots heel erg oud voelen.

+ Een collega die je toevertrouwt dat hij al tien jaar lang elk jaar appels gaat plukken aan de verloren appelboom op een open plekje te midden tussen de gebouwen van gasthuisberg. Naar beneden gaan met hem, in de boom klimmen en aan de takken die vol hangen met blozende rode appels schudden en met handen vol appels terug naar je bureau keren.

+ Je liefje die meer dan 100 km rijdt omdat hij voelt dat je hem nodig hebt. Al enkele dagen gaat het minder goed, donkere dagen vol regen en somberheid en tranen die niet willen doorbreken of net wel. Maandagavond les hebben tot 22.20. Na de les heel even langsgaan bij een maat wanneer je liefje je opbelt en na wat gekeuvel laat vallen dat hij eigenlijk vanuit jouw zetel naar je aan het bellen is. Drie keer vragen of het ècht waar is, vervolgens in zeven haasten op je fiets springen, dahaaag! roepend naar je maat. Zo snel fietsen dat je zelfs alle auto’s voorbij steekt, 2 rode lichten negeren om na enkele minuten thuis te komen, je zak op de grond te gooien en jezelf in zijn armen – hij zat daar echt. Je zweet en je hebt het warm en je stinkt en je hebt je jas nog aan, maar het maakt allemaal niet uit, je hebt hem vast en hij jou.

“Ik kon je nu toch niet alleen laten”, zegt hij, en kust me op mijn mond.

+ Een nieuwe uitdaging. Avondschool. Grafische vormgeving. En dat ik er zin in heb.

+ Drinken. Genieten. Slapen. Werken. Fietsen. Luisteren. Ruzie maken. Piekeren. Liefhebben. Huilen. Van geluk, van verdriet. Lachen. Babbelen. Zwijgen.

+ Met je liefje in de zetel liggen en je hoofd in zijn nek verstoppen om toch maar niet die traan te moeten laten zien. Een traan omdat je zo gelukkig bent dat hij daar op dat moment wanneer je hem het hardste nodig hebt bij jou is.

Advertisements

13 reacties

  1. Veel woorden kunnen niet uitdrukken wat je zo losmaakt…

    maar Awwww omvat alles.


  2. Ooooh, zo eentje zoekt ieder meiske zich!


  3. Dat heb je mooi geschreven…


  4. Jij hebt een lief liefje!


  5. Mooi, heel mooi. Niet laten gaan die vriend!


  6. Ge zijt ne chancard, gelijk ze zeggen. Weet ge dat?


  7. Zooo schoon!


  8. Wat voor een lieve vriend heb jij wel niet?


  9. Hey! Ik ben er bijna mee weg zie! Ik ga stilletjesaan beginnen met mijn valies te maken. Tot binnen een paar weken!


  10. Ik heb u getagd.


  11. Tik!


  12. Het blijft zolang stil rond je, Lime ?

    Stilte voor de storm ?

    Storm ?


  13. Blogs lezen zonder “Lime blogt”, dat is zoals een Dame Blanche zonder chocoladesaus.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: