h1

Over potjes en dekseltjes

16 november 2008

Een tijdje geleden schreef ik over hem. Hoe ik van hem hield. Hoe ik er alles aan deed om hem dat te doen inzien. Maar hoe steviger ik hem vastnam, hoe meer hij mij ontglipte. Ik zag hem graag, zo graag, maar hij was niet van mij. Kon en wou niet van mij zijn. Stelde me teleur. Maar telkens opnieuw vergaf ik het hem en sloot ik hem weer in mijn armen en aaide ik weer door zijn haren en zoende ik hem, op zijn wang, op zijn mond. En hoe vaker ik dat deed, hoe vaker hij mijn hart brak.

Maar plots was hij daar. Kwam ik thuis van een verre reis met niet enkel een hoop mooie foto’s en nieuwe herinneringen, maar ook met iemand aan mijn hand. Een lief. Een echt lief.

En ik sluit hem in mijn armen en aai hem door zijn haren en zoen hem. Maar deze keer hoef ik niet bang te zijn dat hij mij in de steek laat. Dat hij mij achter laat, op zoek naar andere meisjes, andere avonturen, andere passies. Hij blijft bij mij en ziet mij graag. Houdt me vast en woelt me door mijn haren en zoent me. Zegt dat hij mij graag ziet. Nu en straks en morgen. En ik kan met geen woorden beschrijven hoe dat voelt. Hij kijkt me in mijn ogen en ik word rustig. Hij houdt me vast en er moet niets meer gezegd worden. Hij zoent me en alles valt in zijn plooi.

We passen bij elkaar. Vullen elkaar aan. We lachen graag en veel. Hij vindt het niet erg dat ik geen chocomousse lust en ik vind het niet erg dat hij dat wel graag eet. Mijn ochtendhumeur heeft hij nog niet leren kennen want als ik wakker word en het eerste wat ik zie is zijn gezicht dan kan ik niets anders doen dan breed glimlachend aan mijn dag beginnen. Het deert hem niet dat ik zo rusteloos kan zijn en mijn hoofd zo chaotisch. Dat er zoveel gedachten in mijn hoofd rondvliegen dat ik er zelf niet meer aan uit kan en me kwetsbaar en onrustig voel. Dat ik huil zonder dat ik zelf weet waarom juist. Dan neemt hij mij vast en laat me voelen dat alles in orde zal komen.

Er bestaat zo’n spreekwoord over potjes en dekseltjes. Ik ben ervan overtuigd dat er op elk potje meerdere dekseltjes passen. Maar dat eerste dekseltje had in mijn geval een andere kleur dan het potje. Het paste wel, maar het zag er als geheel niet mooi uit en je moest een beetje wringen. Het tweede dekseltje echter heeft niet enkel dezelfde kleur, maar sluit nog eens luchtdicht ook.

Mijn lief is mijn dekseltje.

10 reacties

  1. waw, zo mooi gezegd!


  2. ik zou dat toch wat minnekens vinden als die van ons mij haar dekseltje noemt.


  3. Luchtdicht? Dat klinkt als verstikking.


  4. Zooo schooooon … ’t is om jaloers op te worden.


  5. @ parasiet: Het kan nog open hè :)
    @ muggenbeet: Je moet niet alles zo serieus nemen. ’t Is maar een woordspeling.


  6. Volgens mij schrijf jij het mooist over de liefde in heel blogland! Ik ben blij voor jou dat je je perfecte man hebt gevonden :)


  7. * snif * hoe schoon. Blij te horen dat het in de liefde écht goed gaat. Houden zo ;-)


  8. Mooi mooi mooi!!!!! :-)
    En ik moet zeggen, ik ben intussen vijf jaar samen met mijn dekseltje (en gehuwd én zwanger :p) en ik heb nog steeds het gevoel dat jij beschrijft :-) Heerlijk!


  9. En gij zijt ook het deksel voor zijn potteke…


  10. Hoe kan je nu nièt wegsmelten door dit te lezen…
    Voor mezelf hoop ik dat hij wel degelijk opnieuw beseft dat we voor elkaar van de band zijn gerold…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: