h1

Oma

10 december 2008

“Is dat je lief?”, vraagt oma.
“Wat is zijn naam?”
“Oh. Mooie naam.”
“Mooie naam voor een mooie jongen hè oma”, knipoog ik.

Mijn oma woonde altijd op 2 huizen naast het onze. Ze kwam zeker 2 keer per dag langs. Een keer om soep te brengen en een keer om te vertellen wat er in ‘thuis’ gebeurd was. De soep bracht ze meestal ’s middags, als er niemand thuis was. Dan kleefde ze een wit stickertje op de klink van de voordeur en zette de soep in de garage. Zagen we ’s avonds een wit stickertje hangen, wisten we dat ze soep had gebracht. Op de soeppot zelf hing eenzelfde wit stickertje, maar dan had ze er iets op geschreven. “Nog korstjes bakken”, was een favoriet. We hielden ze allemaal bij en plakten ze netjes in een klein boekje.

“Is dat je lief?”, vraagt oma nogmaals.
“Wat is zijn naam?”
“Oh. Mooie naam.”
“Mooie naam voor een mooie jongen hè oma”, knipoog ik nogmaals.

Als we ’s avonds in onze zetel tv zaten te kijken en we hoorden snelle – mijn oma liep altijd – voetstappen, dan wisten we dat oma eraan kwam. Dan kwam ze ons vertellen wat er in ‘thuis’ gebeurd was die dag. We waren altijd geambeteerd. Wij keken er zelf niet naar, dus wisten wij veel wie Jenny, Frank, Simonneke of Rosa was. We keken koppig verder naar tv en antwoorden om de beurt met ‘mmm ‘ en ‘uhu’. Maar mijn oma had niet zo veel andere mensen om mee te babbelen. En bij ons vond ze vaak ook niemand, achteraf gezien. Eigenlijk was dat niet zo lief van ons.

“Is dat je lief?”, vraagt oma een derde keer.
“Wat is zijn naam?”
“Oh. Mooie naam.”
“Ik weet het. Mooie naam voor een mooie jongen hè oma”, antwoord ik.

Mijn oma kan helemaal geen soep meer brengen nu. Ze is een tijdje geleden gevallen waardoor lopen moeizaam gaat. Als ze op een stoel of in een zetel zit moet ze vastgebonden worden, zodat ze niet uit zichzelf kan opstaan. Om te voorkomen dat ze nog eens zou vallen. ‘Thuis’ kan ze ook niet meer volgen. Ze begrijpt het allemaal niet meer zo goed. Ze mist het ook helemaal niet. Ze weet niet meer dat ze het mist.

Na haar val is ze ook nooit meer naast ons komen wonen. In de kliniek werd het duidelijk. Dat ze ons niet twee, drie keer vroeg waarom ze daar lag omdat ze niets anders meer wist te vragen, maar omdat ze niet meer wist dat ze het al eens had gevraagd.

Mijn oma is dementerende.

“Is dat je lief?”, vraagt oma een laatste keer.
“Wat is zijn naam?”
“Oh. Mooie naam.”
“Ik weet het. Mooie naam voor een mooie jongen hè oma”, antwoord ik vermoeid.

Ik sta op, verlaat de Bijster en vertrek terug naar huis.

Advertisements

19 reacties

  1. Mijn opa had Alzheimer. Het is vreselijk om te zien hoe ze vergeten wie je bent. Ik leef met je mee :)


  2. Mijn meter zit ook in een gesloten afdeling voor dementerenden. Het moeilijkste vind ik het binnen komen en het weg gaan, vaak begint ze dan te huilen. Volgens mij heeft ze nog heel wat heldere momenten en beseft ze wat er aan ’t gebeuren is. En ze is altijd zo’n trotse vrouw geweest. Het is voor haar niet gemakkelijk en voor de familie ook niet. Veel sterkte!


  3. ‘k Ben vandaag ook in zo’n woon- en zorgcentrum geweest, in Leuven. Voor m’n werk. Een gesprek met een psychologe over mensen die op jonge leeftijd dement worden (tussen 20 en 65 jaar bedoelen ze dan). Ook erge verhalen: van mensen met een gezin met jonge kinderen, die van de ene dag op de andere bijna niks meer kunnen, werk verliezen maar wel nog een huis af te betalen hebben, contact met de gezonde partner dat soms heel moeilijk wordt, de omgeving begrijpt er niks van. In het begin denkt men aan depressie, midlifecrisis etc, omdat je dementie niet linkt met zo’n relatief jonge leeftijd. Wanneer de diagnose dan uiteindelijk toch juist gesteld wordt, botsen ze nog op onbegrip uit de omgeving die ook nog nooit van dementie op jonge leeftijd gehoord heeft… Enz enz…


  4. Mooie herinneringen zijn kostbaar…


  5. Prachtig stukje.
    Alleen jammer dat het waargebeurd is natuurlijk…probeer er samen met je oma toch nog het beste van te maken.


  6. Mijn opa zit ook in een rusthuis, ik weet hoe het voelt. Maar weet dat je oma blij is iedere keer dat je langskomt, en dat ze je graag ziet.


  7. Lieve Lime, dit is een heel mooie, eenvoudige tekst over een universeel thema. Ik heb ondertussen geen grootouders meer, en de verste van allemaal dementeerde ook zwaar voor ze stierf. Ik plaatste op mijn blog het tekstje dat ik voor haar begrafenis schreef… http://huiverinkt.blogspot.com/2008/01/22o62005-voor-bomma-els.html


  8. Jezus, die van mij is erg, maar die van jou. Sterkte, hé ;-)


  9. je hebt het heel mooi, liefdevol en aangrijpend geschreven. Ik vind het ontzettend jammer voor jou dat je langzamerhand het contact met je oma aan het verliezen bent.


  10. Keep the good memories in mind…


  11. Geef oma een hele dikke kus de volgende keer dat je gaat, van het kleine heidentje.

    Veel liefs,


  12. Heel herkenbaar en confronterend. Ook een oma die constant valt en dementerend is. Het is nog niet zo ver gevorderd als bij jou oma, maar die dag komt veel te snel.. Het is beetje bij beetje afscheid nemen vind ik. Heel veel sterkte ermee!


  13. Ik ben ontroerd door je verhaal, je hebt het zo mooi neergepend. Ik lees bijna je liefde voor je oma, dat zegt nog meer over die liefde dan over je schrijftalent. Ik was ongelofelijk gecharmeerd door haar stickertjes systeem. Zo’n herinneringen zijn veel waard, om te koesteren.


  14. het is niet eerlijk!!!!!!!!!!


  15. jeetje dat lijkt me ook vermoeiend.. :( Mijn oma is nog redelijk jong (65) dus is nog goed bij de tijd. Toch herhaald ze vaak wat verhaaltjes die ze bijv. de week ervoor al heeft verteld.


  16. Sterk geschreven, zeer pakkend. Je opa leeft niet meer? Want voor de partner lijkt mij dat ook zeer hard


  17. Mooi geschreven. Zo herkenbaar. Zo pakkend. Sterkte.


  18. @ Karen: mijn opa is er inderdaad niet meer. Die heb ik eigenlijk nooit gekend, hij is gestorven toen ik een jaar of twee was.


  19. […] Over nieuwe onderbroeken Oma’s kerstwensen 24 december 2009 Ik heb u al eens eerder over mijn oma verteld. Maar ik heb u nog niet verteld over hoe prachtig haar handschrift […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: