h1

Maar nu ben ik een beetje moe.

30 april 2009

Terwijl Leuven een heuse beveiligde burcht werd met afzettingen waar niemand door geraakte en politiemannen op de fiets/paard/auto/helikopter/motor iedereen en alles tegenhield (het werd bijna grappig) voelde ik mij zo vrij als een vogeltje. De zon scheen – letterlijk en figuurlijk – ik was vrolijk, iedereen leek vrolijk. Deze keer deed ik mee met de lente. Mensen gaven me complimentjes, kadootjes kwamen uit een onverwachte hoek, iemand bedankte me uitvoerig omdat ik haar uit de nood geholpen had. Dat was graag gedaan en niet eens zo’n grote moeite voor mij, maar haar dankbaarheid was des te groter en maakte mijn hele dag goed.

Ik at pizza casa di mama – èchte handgemaakte door de mama – daar kan dr Oetker toch nog steeds een puntje aan zuigen! En de dag erop kookte ik voor haar. En voor de broer, de papa en het liefje. Mama vond het lekker en mijn lief beloofde mij een mooie grote keuken later als ik altijd zo zou koken. We sliepen in de zon in de hangmat en waren te lui om het flesje cola dat naast ons op de grond lag op te pakken. Ik ging naar een cantus, zoals het hoort eerst frietjes eten met de makkers om vervolgens richting cantus te vertrekken. Het was lang geleden en alles is een beetje anders eens geen student meer, en de ad fundums gingen te snel voor mij maar het was leuk, leuk! Twee dagen later ging ik weer frietjes eten met nog andere makkers – maar zij hadden daar zo zin in! – en daarna gingen we bowlen en kickeren tot ik zo moe was dat ik rechtopstaand in slaap kon vallen.

Omdat te veel frietjes nooit goed zijn voor mijn geweten ging ik drie dagen later sla eten. Caesar salad! Ik had twee recepten opgezocht, een boodschappenlijstje gemaakt en stond aan de ingang van de GB toen ik verbeelding tegenkwam die de volgende dag zou vertrekken naar Finland. Ze had verschrikkelijk veel zin in frietjes zei ze, en vroeg of ik alsjeblieft niet mee wou gaan.

Mijn vlees is zwak.

(Maar de recepten voor de Caesar salad liggen nog steeds klaar!)

Een week geleden zijn vrienden van me bevallen van een prachtig zoontje dat ik zaterdagavond mocht gaan bewonderen tesamen met haar. Zij had gekookt en ik maakte dessert zodat het jonge paar aan niets anders moest denken dan aan dat nieuwe leven. Een nieuwe zomer die voor de deur staat brengt veel nieuw leven, zo bleek, toen eergisteren ook mijn nichtje beviel van een mooie dochter. Gisteren stond ik dan aan een ziekenhuisbed, tussen de trotse ouders, grootouders en peter. De kleine meid ging van hand tot hand tot bij mij (en toen gaf ze over – het was tijd om haar terug in haar bed te leggen). ’s Avonds heerlijk de dag afgesloten met cocktails en vrienden en spelletjes en gebabbel en gelach en – tenslotte – de armen van mijn liefje.

En nu, nu heb ik een beetje hoofdpijn. Straks ga ik dutten.

4 reacties

  1. Klinkt fantastisch, ik ben jaloers!


  2. De kleine gaf over op u? Of lees ik te hard tussen de lijntjes :)


  3. Hehe, zo heb ik het ook geïnterpreteerd :D

    Klinkt super allemaal! :)


  4. @schuiver, greet: Euhm, dat hebben jullie goed gelezen ;) (maar ze had wel een slabbetje aan – gelukkig maar).



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: