h1

Ik ben blij, echt waar. En een heel heel heel klein beetje droevig.

23 juni 2009

Dus, waarom ik dat hele vorige relaas plots weer oprakelde.

Mijn zuster studeert af.

En mama en papa zijn fier op haar. Terecht, dat mag wel gezegd worden. Ze wordt gepromoveerd tot burgerlijk ingenieur- architect.

(volledige titelvermelding is heel belangrijk, telkens iemand me vroeg wat ze studeerde en ik zei ‘architect’ verbeterde ze me: ‘Nee! Het is wel _bur-ge-lijk in-ge-ni-eur ar-chi-tect_’) 

Volgende week vrijdag heeft ze proclamatie. En mama en papa zijn er al dagen over bezig. Zijzelf ook. Haar ogen blinken en ze is trots en blij en jong en vrolijk en dartel (ze leest mee, vandaar de adjectieven). Haar punten waren in januari heel erg goed, nu gingen de examens ook goed en haar thesis is een prachtwerk (dat moet zelfs ik als evil sister toegeven). Ongetwijfeld grote onscheiding.

En ik gun haar dat! Ze werkte hard en is intelligent en ze heeft een schoon handschrift (dat heeft er niks mee te maken maar mama beweert dat architecten – excuseer, _burgelijk ingenieur_ architecten, mooi moeten kunnen schrijven. Ok dan.) Ik ben dus oprecht blij voor haar dat ze afgestudeerd is en dat ze schone resultaten gehaald heeft.

Maar – en laat me nu maar gewoon – dat doet ook een beetje pijn. Omdat mijn proclamatie één soep was. Omdat ik pissig was en gehuild heb. Omdat mama mij dat altijd kwalijk heeft genomen. Ze heeft me dat één keer gezegd maar ik voel dat nog altijd. Ze wou zo graag pronken met mij, die dag.

Dus ja, ik ben blij voor mijn zus. Echt waar. Maar laat me nu maar gewoon stilletjes in mijn hoekje zitten. Beetje (heel heel heel klein beetje maar) triest zijn omdat zij mij doet denken aan hoe het bij mij (ook) had moeten/kunnen zijn.

Advertisements

9 reacties

  1. Mijn dochter zou ooit moeten afstuderen aan de KUL, en dan zelfs nog doctoreren ook, ik zou supertrots zijn! En of dat dan met onderscheiding, of voldoening, of whatever zou zijn, dat zou mij geen ene barst kunnen schelen.
    Spijtig dat je ouders de lat blijkbaar een beetje heel erg hoog leggen.
    Je lijkt mij een heel getalenteerde vrouw.


  2. ocharme jij =(
    Dingen gaan nooit helemaal zoals je wil, I guess.
    Veel meer kan je er niet echt over zeggen he,
    ge hebt gewoon pech gehad

    Proficiat voor je zus wel.


  3. Ik heb je verhaal een drietal jaar geleden ook gevolgd, inclusief het niet halen van die graad, het werken in het buitenland en de periode om aan een doctoraat te kunnen beginnen. Ik kan er best inkomen dat zoiets moeilijk blijft liggen. Ik heb dat een periode ook fel gehad toen het resultaat van mijn masterproef bekend werd. We moesten die verplicht met drie maken, één iemand deed haast niks, maar liep met de meeste punten weg. Heel af en toe heb ik het daar ook nog moeilijk mee en neen, ik ben ook geen ‘streber’ eerste klas, maar loon naar werken willen we waarschijnlijk allemaal.


  4. Proficiat voor je zus! En wat jou betreft: alle begrip, écht waar, maar om je eigen bestwil, zet het nu van je af. Laat het los. Het is gebeurd, heeft jou rijker en wijzer gemaakt en gezorgd dat ‘Lime’ er staat als een huis, ook al ben jij daar zelf (niet altijd) zeker van… Knuffel!


    • @Anamcara: Goed gezegd madam Anamcara. Ze zal het nu wel kunnen loslaten…

      @Kato:Het is eruit, je hebt het gezegd, je hebt het verteld aan de wereld (of toch aan de Lime lezers). En ik vind dat tof dat je zoiets kan zeggen!


      • @Paul: ‘madam AnamCara’ nu voel ik me net een derderangs-waarzegster ;o)


  5. Weet je… je verhaal doet me denken aan mijn eigen afstuderen. Ik was afgestudeerd, met onderscheiding, maar dat was van weinig belang. Net die dag kreeg mijn zus te horen dat ze gebuisd was, en tweede zit had. Mijn eigen euforie werd helemaal overschaduwd door dat nieuws. Niemand was écht helemaal blij en ik zelf al helemaal niet omdat niemand anders blij was. Kortom, een dag met veel tranen en frustratie.

    Nu, 6 jaar later denk ik er nooit meer aan terug, tot nu… Intussen heb ik al 1000 keer een mooiere dag gehad dan toen, en dat kan mij eigenlijk geen *** schelen :))


  6. Dé slimme zus bij ons was niet geslaagd in voor haar eerst jaar in Gent (door het niet aankunnen van teveel vrijheid, maar mijn moeder stak het altijd, tot nu, op de school!) Toen ik aan mijn eerste jaar begon, was het reeds evident dat ik ook niet ging slagen. Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds trots dat ik mijn beide diploma’s behaald heb in het minimum aantal jaren!!!


  7. Laat het los meid…volgens mij ben je een kanjer, zeg dat ik het gezegd heb ;)



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: