h1

Ik ga u vertellen.

6 april 2010

Mannekes, mannekes toch. De tijd vliegt!

De vorige keer dat ik blogde zette ik mij achter mijn computer met de gedachte dat ik jullie drinnnggend moest laten weten wat ik allemaal deed en hoe ik mij voelde en dat ik dat vaker moest doen en dat ik daar nooit zo lang mee mocht wachten en dat ik me iets vaker achter mijn computer zou moeten zetten om wat meer te bloggen en dat dat niet mooi is, die lange radiostiltes en zo.

En nu zijn weer bijna twee weken verder. Zjoef!

Deze keer kan ik u vertellen over hoe ik naar de gynaecoloog moest – op routinecontrole, mannekens, op controle –  en hoe ik daar minuten en minuten in de wachtkamer zat zonder dat er iemand mij kwam halen. Ik lachte naar de dame tegenover mij ‘ik begin al te denkend dat ik verkeerd zit’ – ‘neen hoor, dat is hier psychologie’ antwoordde ze, waarop ik mij met een rode kop en al schaapachtig glimlachend naar de _juiste_ wachtkamer bevond. Ik moest ondertussen al een tijdje dringend plassen maar ik zag nergens nog een WC en toen de gynaecoloog mij binnenriep was het al helemaal te laat. Hij voelde en duwde hier en daar en ik hoorde hem maar half zeggen dat alles ok was want het enige wat ik nog kon denken was dat hij niet zo hard op mijn blaas moest duwen.

Ik kan u ook vertellen over hoe ik vrijdag een dagje verlof nam en alzo de volle vier dagen vrijaf had! Mijn lief en ik vierden dat donderdagavond met een etentje in een restaurant waar we nog nooit geweest waren. Als extraatje kregen we elk een praline bij de koffie. De ober vroeg nadien welke smaak van praline we hadden, pruimen, nougat, puur, lavendel,… –  ‘vijg’, zegt mijn lief. Bleek dat dat de enige smaak waren die ze _niet_ in hun pralines staken.

Ik kan u ook zeggen hoe mijn lief en ik echte toeristen zijn want wij deden maar liefst 8 (acht!) provincies aan op drie dagen tijd. Van Waals-Brabant over Luik naar Luxemburg – alwaar we in het dorp la Reid mijn nieuwe bergbottinnen gedoopt hebben met een echte Ardense wandeling – naar Oost- en Westvlaanderen alwaar mijn zeer zwangere BFF woont – over Antwerpen naar Limburg waar we paaseiers moesten gaan eten bij’t memeetje en de tante en nonkel –  terug naar Vlaams-Brabant waar ik blijkbaar woon. Op den duur weet een mens niet meer waar ‘thuis’ is.

Voilà.

U bent weer op de hoogte.

One comment

  1. Yikes, ik zou toch aan gyneacoloog gevraagd hebben om eerst effe naar toilet te gaan



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: