h1

Over de eerste terrasjes, BBQ’s met mojito’s, dromen en mijn lief.

12 april 2010

Het eerste terrrasje, de eerste BBQ met mojito’s, de eerste keer zonder panty’s buiten, het eerste ijsje. De eerste bloesem. Heerlijk! Heerlijk! En genieten dat ik daarvan doe. Elke lente is een kleine wedergeboorte. Fietsen met zo’n lentegevoel in je benen is machtig leuk mensen, ge moet dat eens proberen.

En het stemt tot dromen. Van kleine dromen (die schoenen van ESPRIT waren toch echt wel mooi – zou ik ze gaan halen, zou ik ze niet gaan halen?) over grote dromen (hoe zou het zijn om met mijn lief samen te wonen? In een appartementje? Huis? Een zetel van ikea of ineens ’t goei gerief?) tot irrealistische dromen (hoe zou dat zijn om naar Amerika te verhuizen? In een huis met een tuin en een zwembad en onze vier kinders die naar school gaan aldaar en wij die ’s ochtends op weg naar ons werk een caffe latte halen in de dichstbijzijnde Starbucks). Als ik eventjes niet oplet ben ik weg met mijn gedachten mannen, hou me tegen want ze vliegen ver. Soms een beetje te ver. Meestal is dat niet erg, maar soms wordt ge daar droef van zonder dat ge droef moet zijn. En huilen om te huilen is ook maar stom, nietwaar.

Een vriendin van mij komt morgenochtend terug aan van drie weken Amerika. Niks speciaals zou je zeggen, maar als je weet dat ze gewoon even is gaan ‘proeven’ om binnen een dikke maand voor een jaar te vertrekken, dan denk ik, Amai. En dan kriebelt het, weeral, nog steeds.

Ik ben verliefd. Ik ben verliefd op de lente, de zon, Amerika. Op dromen en op mijn lief  (al een geluk). Vooral op mijn lief zelfs.

5 reacties

  1. Een mens kan nooit genoeg dromen zeg ik altijd.


  2. U dromen niet los laten, wie weet woont ge ooit wel in Amerika en hebt ge wel 5 kinders!


  3. Awel Lime…we hebben dezelfde dromen! Ik ben ook verliefd op de lente, de zon, Amerika en mijn lief!

    De laatste 3 jaar loop ik elke dag met de States in gedachten en ook met de gedachte om te verhuizen…

    De afgelopen twee weken hadden we Amerikaanse vrienden op bezoek uit mijn favoriete stad San Diego, CA. Gisteren ben ik ze gaan afzetten op de luchthaven want het werd voor hun tijd om terug huiswaarts te keren. Man, je kan ni geloven hoe groot de verleiding was om gewoon met hun mee op de vlieger te stappen….! En nu kan je met mij niks aanvangen want in gedachten zit ik ver weg, heel ver weg, in het zonnige San Diego…zucht…


  4. Ergens moet het toch wringen, je dromen irrealistisch te noemen. Denk ik. Terugkeren naar de VS, ook hier een wens die de ene dag al sterker de kop op steekt dan de andere.


  5. […] herinner me echter wèl hoe mijn lief en ik eerst droomden en dan […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: