h1

Over leven en dood

6 mei 2010

Soms ligt het zodanig dicht bijeen dat het ongeloofwaardig wordt. Alsof God eens een goei grap wilt uithalen. Eentje die echt niet grappig is.

En ik geloof niet eens in God.

Ik was met de buurvrouw aan het praten over vanalles en nog wat toen ik haar vroeg hoe het met de zwangerschap van haar huisgenote was. Ik was er een tweetal maanden geleden nog geweest toen laatstgenoemde vertelde dat het toch niet allemaal van een leien dakje liep. Ze moest zoveel mogelijk plat liggen en zich erg rustig houden.

Maar dat ze haar kindje verloren was op 6 maanden, dat had ik niet zien aankomen. Zo’n lieve vrouw, zo’n lieve vriend, ik gunde het hen zo hard. Ik ken weinig mensen waar meer liefde van afstraalt dan die twee. En hen moet zoiets overkomen..

Laat op de avond, diezelfde dag, kreeg ik een smsje van idril. Dat hun tweede dochtertje geboren was. Ik kreeg tranen in mijn ogen blijdschap.

Zo stond ik ’s anderendaags ’s ochtends in een krantenwinkeltje met twee kaartjes in mijn handen. ‘Veel sterkte toegewenst’ in mijn linkerhand en ‘welkom kleine meid’ in mijn rechterhand. En ik haatte het feit dat ik dat eerst kaartje moest opsturen even hard als dat ik gelukkig was met het tweede.

Advertisements

One comment

  1. Het ligt idd kort bij mekaar… Zo erg voor je buren!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: