h1

Over huilen en kindjes.

11 mei 2010

En plots stond ik daar te huilen. Midden op de parking van een Brugs ziekenhuis.

Er mag gehuild worden op parkings van ziekenhuizen. Alle mensen rondom je denken dat er iets ergs gebeurd is. Een slechte diagnose. Een familielid dat er erg aan toe is. Of, in het ergste geval, iemand die net gestorven is. Stiekeme blikken, een spoor van medelijden.

Maar ik, ik was net naar het mooiste wat er is gaan kijken. Een nieuw mensje, een nieuw leven.

En toch.

Vroeger waren we de beste vriendinnen. Twee handen op één buik. We zijn nog steeds de beste vriendinnen. En nog steeds twee handen op één buik. En toch zijn er dingen veranderd.

Vroeger praatten we over dezelfde dingen. We droomden over dezelfde dingen. Onze toekomst. De prachtige man die we zouden hebben. We zouden konijnen en poezen houden. En een paar kindjes. En ook die zouden de beste vriendinnen worden. En indien geen man gevonden, zouden we toch gewoon lekker met z’n tweetjes gaan samenwonen.

Maar plots had ze die man. En konijnen en poezen en een paar kindjes. Ik liep wat achter. Toen ze trouwde, had ik niemand. Ik leerde mijn lieve lief pas kennen toen zij al aan haar tweede kindje begon. En dan praat ge niet altijd meer over dezelfde dingen. Ge droomt niet meer van dezelfde dingen. En onze kindjes, die zullen een dik aantal jaar in leeftijd verschillen.

En plots was ik bang dat niets nog hetzelfde zou zijn, nooit meer.

En daarom was ik aan het huilen, moest u, lieve voorbijganger, zich het afgevraagd hebben.

9 reacties

  1. Troost u, binnenkort zullen haar kindjes babysitten op jou kindjes :)


  2. gek eh hoe soms ons emoties een loopje met onszelf gaan nemen of hoe een bepaalde gedachtengang ons opeens overweldigt.

    Nee misschien zal niets meer hetzelfde zijn, maar dat is op zich niet slecht, gewoon soms wat beangstigend.


  3. Niets blijft duren

    niet de vuren

    niet de muren

    van het ouderlijk huis

    niet de kinderen in de straat

    niet de vrienden ’s avonds laat

    niet de tuin in stille pracht

    niet een kind dat gretig lacht

    niet de vogels in de bomen

    niet de dag die nog moet komen

    niets blijft duren:

    tenzij

    die onrust diep in je

    dat onophoudelijk geruis


  4. Zo herkenbaar, al zit ik niet in dezelfde situatie. Ik hoorde een vriendin ook zo over haar beste vriendin praten. Dat er plotseling dingen anders zijn,…

    Niet evident. Ga je het haar zeggen? Of heeft zij het er soms over?


  5. it is a sad story.


  6. en hoe is het afgelopen?


  7. We hebben met elkaar gebeld, en ik heb haar gezegd hoe ik me voelde en wat ik dacht.

    En na dat telefoongesprek besefte ik dat ik mijn twee pollen kon kussen omdat ik zo’n vriendin heb. En besefte ik meer dan eens dat wij twee vrienden voor het leven zijn…


  8. en wees maar zeker dat zij ook haar twee pollekes mag kussen!


  9. […] zo pijnlijk dat ik er liever niet meer aan terugdenk laat staan over schrijf. Ik heb best wel veel gehuild in 2010, maar ik heb ook erg veel gelachen. Ik heb nieuwe dingen gedaan, en ben blij geweest dat ik […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: