h1

Over hotelkamers en in het rond denken.

16 oktober 2010

Ik liep over straat en dacht aan mezelf. Ik, Belgische, maar met stukjes wereld aan. Ik dacht terug aan mijn jaar Amerika, de reizen die ik maakte. Ik dacht terug aan het congres in Duitsland vorig jaar dat ik bijwoonde. Aan de kriskras-reis een tweetal weken geleden. Stukjes herinneringen kleven overal aan mij. Meer dan dat zelfs. De sjaal die ik droeg kwam uit Marrakech, Marokko. Het ondergoed dat ik aanhad uit Miami, Florida. De rest van mijn kleren logischerwijze uit België. Nog geen maand geleden zat ik in de Alpen in Italië. Op het moment zelf in Göteborg, Zweden. Binnen 10 dagen in Kathmandu, Nepal.

Ik ben verwend.

Ik sta daar waar ik een aantal jaren geleden van droomde om te staan.

En toch.

Toch blijkt het niet dat te zijn waarvan ik dacht dat het ging zijn. Ik wil meer. Niet op het vlak van reizen, bedoel ik dan. Ik bedoel op het vlak van…. euhm ja. Van wat? Van het leven.

Toen vroeg ik mij af, dat altijd maar meer willen, is dat eigen aan 1/ de mensheid, altijd maar meer willen is immers de basis van zowel wetenschappelijke vooruitgang als industrialisering als filosofie; 2/ de moderne wereld, niemand heeft ooit genoeg dezer dagen, we worden verleid door reclames, mooie en lekkere dingen rond ons, geen wonder dat men steeds dikker wordt, letterlijk en figuurlijk; 3/mij.

Daar waar ik mij dezer dagen het meest thuis voel – iets wat niet evident is als je op vier verschillende plaatsen een tandenborstel hebt liggen en je niet meer weet waar je de komende avond zal gaan slapen – is in zijn armen. Dan heb ik geen woorden meer nodig, dan heb ik niet de behoefte alles uit te leggen. Dan wil ik enkel maar zwijgen en mijn ogen sluiten. (En kussen.)

Morgenavond voel ik zijn armen weer rond mij heen. Morgenavond ben ik thuis.

(Als je alleen zit op een piepkleine hotelkamer mag je al eens in het rond denken, zoals ik dat zo graag noem)

Advertenties

6 reacties

  1. ’t Is al zeker niet drie, want ik heb daar ook last van. ;-)


  2. dito :)


  3. Da’s eigen aan de mensheid jong! Kheb daar ook last van :-)


  4. Inderdaad eigen aan de mensheid! :-)
    Maar misschien wil de ene wel meer dan de andere. Heeft de ene meer nodig om volledig gelukkig te zijn dan de andere. Bij jou zijn blijkbaar zijn armen genoeg. Misschien is samen reizen bij u het antwoord?


  5. je moest vaker op hotelkamer gaan :-)


  6. Zeker 2, maar de ene mens is hier gevoelig voor en de andere niet.
    Ik heb me steeds afgevraagd welke mensen het gelukkigst zijn: diegene die steeds meer willen van het leven en blijven zoeken, of degene die dat niet doen?
    Ik behoor absoluut tot de eerste groep :-) En hoe frustrerend en lastig dat soms ook kan zijn, ik zou het voor niets willen ruilen!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: