h1

Over pendelen

16 december 2010

Als uw dagen dag na dag te beschrijven zijn als trein op – trein af –  werken – eten – werken – trein op – trein af – eten – slapen dan hebt ge niet zo heel veel te vertellen. Op de trein ziet ge wel wat mensen maar ik ben nog niemand noemenswaardig tegengekomen buiten misschien die dame van wie ik onder de indruk was omdat ze er zo chique en belangrijk uit zag. ’s Avonds laat op de trein belde ze  naar haar dochter om te zeggen dat moest die laatste nog vragen  hebben voor haar toets van morgen dat ze het morgenvroeg mag vragen aan mama en dat ze ’s anderendaags thuis zou werken, dat was beloofd. Twee dagen later zag ik haar terug op de trein, ditmaal richting Leuven, en ze was een presentatie aan het nakijken. De template was er eentje van de KBC en ook haar pen die ze vasthad was van dezelfde bankinstelling dus ik vermoed dat ze daar in één van die mooie kantoren werkt en erg belangrijk is. Ik kijk om één of andere reden altijd op naar mensen die volgens mij een job met veel verantwoordelijkheid hebben.

Of zoals die keer dat een oudere dame mij bruusk wakker maakte uit mijn treinslaap om te vragen of ik in Godweetwaarweookwaren moest uitstappen. Ik dacht even dat er brand uitgebroken was. ‘Neenee, de eindhalte moet ik hebben’, stelde ik haar gerust. Dan mag je verder slapen zei ze. Ik deed geen oog meer dicht.

Of zoals die twee acteurs uit thuis die al twee keer op hetzelfde perron als mij stonden te wachten op de trein naar Antwerpen. Volgens mijn zus – die ook pendelt sinds kort en wel op dezelfde trein als mij – waren ze het niet en leken ze er enkel een beetje op maar ik ben er zeker van dat ze het wel waren. Of misschien ook niet.

Ik kan niet klagen over de trein. Het is lang rijden maar vertragingen heb ik nog niet gehad. Meer nog, toen het een tweetal weken geleden zo sneeuwde zat ik vermoedelijk op de enige trein die _sneller_ aankwam op zijn eindbestemming dan gewoonlijk.

Ten slotte heb ik enkele dagen geleden vastgezeten in het station van Antwerpen – daar zijn ondergronds ongelofelijk veel gangen, u moest eens weten. Ik ben blijkbaar een deur doorgegaan waarvan ik vermoedde dat het een uitgang was maar het bleek een doorgang te zijn die ze vergeten waren dicht te maken waardoor ik plots in een netwerk van gangen en tenslotte een werf uitkwam. Dat was zo’n traumatische ervaring dat ik er liever nog niet te veel aan terugdenk.

4 reacties

  1. Vooral dat laatste, haha, surreëel!

    Het had ook Narnia kunnen zijn….


  2. ‘k was dinsdagavond in Antwerpen-Centraal en vrij zeker dat ik een thuis acteur op de trein naar Leuven zag stappen (Tom)


  3. Het enige wat ik mis aan het feit dat ik niet langer pendel naar mijn werk, is mensen bespieden en gesprekken afluisteren. Alleen al daarvoor zou ik nog eens een trein willen opstappen :-).
    BTW: Bedankt voor je toffe reactie op mijn blog. Ik weet niet of je me al kende, maar op mijn vorige blog volgde ik jouw schrijfsels al met veel plezier. Vandaar dat ik je ook nu in mijn reader heb opgenomen. De naam van mijn vorige blog, die ik om privacyredenen niet meer wil publiceren, is terug te vinden in mijn e-mailadres.


  4. Geen spelfouten.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: