h1

Lieve oma

3 februari 2011

Lieve oma,

Bij elk bezoekje kijk ik er steeds een beetje harder tegen op om naar je toe te komen. Niet omdat ik je niet wil zien, niet omdat ik niet wil komen. Maar omdat het telkens een paar minuten langer duurt voordat je je mijn naam kan herinneren. En omdat ik weet dat de dag er zit aan te komen dat je hem helemaal niet meer weet.

Lieve oma. We spelen patience. Ik moet je dan altijd een beetje helpen. Soms lach ik en zeg ik dat je niet vals mag spelen. Ik weet eigenlijk niet eens of het wel valsspelen is, als je je de regels niet meer kan herinneren. Soms zucht jij enkel en vraag je wanneer je mag gaan slapen. Ook al is het half elf in de voormiddag.

Je schuifelt wat door de gangen. Meestal wil je helemaal nergens meer naar toe. Vraag je enkel wanneer je mag gaan slapen, eindelijk gaan slapen. Ik word soms een beetje bang van die eindeloze vraag.

Lieve oma. Soms stink je een heel klein beetje. Naar oudemensen. En laat je scheetjes, zonder dat je het zelf weet. We weten dan niet of we er mee moeten lachen of huilen. We zwijgen dan maar een beetje ongemakkelijk.

Maar lieve oma. Als ik je bij het binnenkomen of weggaan een zoentje geef, merk ik het telkens weer. Je wangen, die zijn wel nog steeds even zacht als vroeger.

 

3 reacties

  1. Lijkt me echt heel erg moeilijk om mee om te gaan. Ik hou mijn hart vast voor mijn oma, die richting 83 jaar gaat. Ik troost me alvast een klein beetje met de gedachte dat het eigenlijk voor ons erger is dan voor haar, dat zij het niet meer helemaal beseft. Of ja, zal beseffen. Maar hopelijk niet, dus. Hmpf.

    Geniet nog maar van alle momenten dat je nog bij haar bent, ook al zijn ze niet meer hetzelfde als vroeger.


  2. Agh Lime, als ik dit hier lees, dan denk ik aan mijn eigen lieve grootmoeder, die dezelfde weg op is.
    Het zout in de patatjes vergeten… tot ze aan mij vraagt of ze het terug vergeten is, en het dan vergeet.
    Ik probeer zoveel mogelijk contact te houden, contact dat we vroeger niet hadden, zoals haar hand eens vastnemen.

    En nu ga k effe huilen eigenlijk.


  3. Ik kan heel goed begrijpen hoe moeilijk zoiets is.
    Maar ik denk dat je oma toch wel geniet van jouw bezoekjes hoor!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: