h1

Over niks. En alles.

18 maart 2011

Er zijn drie soorten mensen.

Diegenen die zich laven aan de neerslachtigheid van anderen. Die meevoelen en alles begrijpen en medeleven tonen en luisteren, ja, heel graag luisteren. Want hoe meer je vertelt dat het niet gaat, hoe beter het met hen gaat.

Dan heb je diegenen die vinden dat je niet zo zielig moet doen. Trekken hoogstens hun wenkbrauw eens op. Zadelen je met een danig schuldgevoel op.

En dan heb je de echte vrienden. (Maar die zijn zeldzaam.) Diegenen die niks doen maar beseffen dat enkel een arm rond je voldoende is op zo’n momenten.

Ik vertelde u vorige keer dat ik het gevoel heb dat ik tekort schoot? Na een hele hoop kritiek op mijn werk (waarvan een heleboel terecht, maar waarvan ook een deel – het pijnlijke deel – onterecht, volgens mij) weet ik niet eens meer hoe ik moet beschrijven hoe ik me voel. Tekortschieten schiet tekort. Falen komt al meer in de buurt. En u moet weten, ik ben het niet gewoon om te falen. Ik weiger ook om te falen. (Al is de idee om gewoon de rest van mijn leven in mijn bed te kruipen soms angstwekkend verleidelijk.)

Gisterenavond was ik bij mama. En hebben we samen een potje gehuild. De een omdat ze kanker heeft, de ander om bovenstaande redenen (en ook wel omdat haar mama kanker heeft).

Voelt u enig cynisme? Goed zo.

4 reacties

  1. Tijd voor een dikke knuffel!!!


  2. Dat weigeren om te falen, vind ik een prima uitgangspunt. Je hebt te hard gevochten om dat doctoraat te mogen doen, je zal het verdorie halen ook! Onterechte kritiek, leg je best naast je neer, maar ga aan de slag met de terechte. Je kan er maar beter van worden.

    En oja, hopelijk gaat het ook snel beter met jouw mama, natuurlijk.


  3. Sterkte Lime!


  4. Dag lieve Lime, kop op in deze niet gemakkelijke tijden!

    Een paar dingen die bij me opkwamen na het lezen van je stukje:
    Probeer goed voor ogen te houden dat kritiek over je werk gaat over je WERK, en niet over jou als persoon. Is een moeilijk maar zeer belangrijk onderscheid.

    Dus doe zoals yab zegt: neem de dingen op waarmee iets te doen valt, en leg de andere naast je neer. Soms eens snoeien is pijnlijk, maar helpt de boom verder groeien…

    En falen: the only real failure is the failure to try! Dus niet zo bang zijn van op je gezicht gaan, het belangrijkste is dat je nadien terug opstaat, leert uit eventuele fouten/verkeerde inschattingen/manieren van aanpakken, opnieuw de draad opneemt, opnieuw probeert! Van fouten maken kun je heel veel leren, dus je moet er zeker niet bang voor zijn. En bovendien maakt iedereen fouten, ja ook uw prof die u gisteren zo streng heeft aangepakt. Die mens is er ook geraakt door af en toe eens zwaar de mist in te gaan en dan zijn koers bij te sturen.

    En geef het tijd he mie, vertrouw op jezelf, yes you can, yes you will.

    maar ik begrijp wel dat het allemaal veel is, het zijn natuurlijk geen gemakkelijke tijden, met al die onzekerheid over de ziekte van je mama.

    Veel sterkte en ik hou de duimen gekruist op goei nieuws voor de mama!

    volle petrol



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: