h1

Het beest in mij is baas

25 juli 2011

Soms zitten er demonen in mijn hoofd. En dan denk ik aan het liedje van Kommil Foo:

“Diep in de krochten van m’n arme ziel
Leeft er een beest, en het bijt me
Tot ik voor z’n altaar kniel
’t is vaak ontevreden, en als het dat is
Dan moet ik gaan, liefste helaas: het beest in mij is baas”

Het gaat in mijn geval niet over andere mannen en ontrouw en liefde en seks. Het gaat over heel andere dingen, maar toch denk ik dan soms aan dat liedje. Ik vertrek ook nooit. Ik ben hoogstens een avond droevig en weemoedig en mijn lief vraagt dan wat er scheelt en ik zeg dan ik weet het niet en hij is bang dat het aan hem ligt maar dat is niet zo, dat is niet zo. Integendeel, hij is de enige bij wie ik op zo’n moment rust kan vinden.

Ik lees verhalen over mensen die vertrokken zijn, naar de andere kant van de wereld of dichter. Ik luister als mensen mij vertellen over hun plannen, ze gaan naar Mexico en daarna nog veel verder en verder tot ze niet meer weten waar ze zijn. Ik wil ook, denk ik dan. Ik wil ook, maar ik kan niet en ik heb geen tijd en er zijn zoveel dingen die mij hier houden. Soms denk ik, misschien betekent die ik kan niet eigenlijk dat ik niet wìl, diep in mijn hart, maar dat weet ik dus niet, ik ben er nog niet aan uit. Maar dat zijn dus die avonden waarop ik wat droevig en weemoedig ben en mijn lief vraagt wat er scheelt en ik antwoord ik weet het niet, want ik weet het eerlijk waar niet.

Advertenties

4 reacties

  1. Ik weet helemaal wat je bedoelt…. Ambetant gevoel wel.


  2. Ik weet niet of dit u nog weemoediger zal maken of niet, maar het is een site over meiden die hun job en huis enzo opgeven om een grote reis te maken. Het is een site voor vrouwen die de reiskriebel in zich niet kunnen bedwingen: http://www.lostgirlsworld.com/
    De blog zit al eventjes in mijn feedreader en is soms repetitief, maar er zitten ook soms leuke en inspirerende verhalen tussen.


  3. Wat een toeval: ik luister al een tijdje naar datzelfde liedje (omdat het na the Killers komt in iTunes).
    Als het een troost is: zelfs aan het andere eind van de wereld, kriebelt het soms en dan weet je ook niet waarom, want je bent toch al onderweg?


  4. Tinternet doet vreemde dingen met mensen op zomeravonden die niet op zomeravonden lijken, zo onder een dekentje. Al blog-rondstruinend bleef ik hier redelijk lang plakken, tot ik plots ontdekte dat ik weet wie je bent. Bizar. Volgende keer dat ik je vrolijke groet zie (ik geef toe, het is lang geleden dat ik je nog eens tegenkwam) zal ik denken aan die demonen van je… en hopen dat ze ondertussen met een laagje stof bedekt zijn.
    Het ga je goed.
    Liefs



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: