h1

Twee maanden.

17 augustus 2012

Zowel wat mijn leeftijd als wat mijn relatie betreft heb ik blijkbaar een punt bereikt waardoor ik steevast elk familiefeest moet beginnen met een groot glas wijn leeg te drinken alvorens alle hoofden zich weer wegdraaien van mijn lief en mij en we de eeuwige ‘En?’ vraag kunnen voorkomen. Vriendinnen die vragen voor speelkameraadjes, schoonzussen die neefjes en nichtjes willen voor hun kleinmannen, ouders die oma en opa willen worden, het kan niet snel genoeg gaan.

Soms bedotten we iedereen en drink ik de ganse avond braafkes bruiswater en hoogstens eens een cola light om vervolgens op het einde van de avond fijntjes te verkondigen dat ik bob ben. Ik zie ze wel gluren, naar mijn immer twee maanden oude buikje (als ik veel gegeten heb drie maanden), want zoals bij zovele vrouwen is er altijd wel iets te zien daar, ter hoogte van die broedoven die daar blijkbaar zit.

Maar dan zijn daar die kennissen die vragen naar waar je op reis gaat dit jaar en je antwoordt met ‘Ijsland, Marokko en oh ja ook nog even New York’ om dan als wederantwoord op diezelfde vraag ‘Centerparks’ te horen waardoor er volledig en compleet kortsluiting in mijn hoofd optreedt en ik ’s avonds huilend aan mijn lief vraag of het leven echt voorbij is eens er kinderen bij komen.

Het lief van het ongelofelijkhoogzwangere nichtje van mijn lief perst er alle mogelijk leuke momenten nog uit omdat hij schrik heeft dat het leven inderdaad stopt eens koppels elkaar met ‘mama’ en ‘papa’ aanspreken in plaats van met hun voornamen (what’s up with that, trouwens, mensen). Hij lacht ermee, en wij allemaal ook, maar stiekem denk ik dat hij ècht een beetje schrik heeft.

Maar ik ook. Veel, zelfs.

En zo lang al die twijfel er is blijft het bij dat altijd twee maanden oude buikje – soms drie – van mij.

11 reacties

  1. No worries… wij zijn net terug van 16 dagen rondtrekken in Ijsland, mét twee kleine meisjes in ons kielzog :-). Prachtig land trouwens hè!


  2. Wachten tot ge er helemaal klaar voor zijt en u niet laten pushen door familie/vrienden… Dan komt dat helemaal goed!


  3. Ach die zever van jonge ouders!
    Ik zit op dit moment in de VS en heb net een prachtige trektocht van Oost naar West gemaakt. In tien dagen zijn we van Washington DC naar San Diego gereden en hebben er 7000 km en talloze nationale parken (inclusief woestijn) op zitten. Dit alles met een baby die onderweg zijn eerste verjaardag vierde.
    Ik irriteer me groen en geel aan al die overbezorgde ouders die hun eigen leven saai maken. Wees relaxed en flexibel en lach om de vieze luier op gênante momenten. Met optimisme en humor kom je overal, echt waar! Baby in de rugzak en hikken maar!


  4. hiken, dus


  5. En zelfs dan gaat het niet van een leie dakje… check mijn blog maar :) Ermee bezig zijn een klagende zwangere zus hebben, is ook niet alles!


  6. Dat zijn eigen keuzes he. Ik heb een collega zonder kinderen die center parcs geweldig vind als haar hoofdverlof. Die zal dat waarschijnlijk ook blijven doen met kinderen. Is dat erg? Zolang zij zich amuseren. En als jij liever met kinderen met de rugzak door het amazone gebied gaat trekken is dat toch jou keuze? Ouders zijn er in alle soorten en maten en ik ben zeker dat als het ooit zover komt, jullie dat schitterend gaan doen!


  7. Gewoon negeren al die verwachtingen van familie en vrienden.
    Ze moeten zich er maar bij neerleggen dat je je eigen leven op je eigen tempo wil leiden. Zolang het vriendje er geen probleem van maakt hoef jij er toch ook geen probleem van te maken? :-)

    Verre reizen maken met kleine kindjes/baby’s gaat ook hoor. Al genoeg koppels zien rondtrekken met ukkies op plekken waar je ze niet zou verwachten. Als ge zonder Diaper Genie, Babycook, flesjes sterilisator/verwarmer etc kunt, waarom niet dan?

    En misschien wilt het lief van het ongelofelijkhoogzwangere nichtje van uw lief wel gewoonweg weg zijn van zijn vriendin omdat ze een beetje minder aangenaam is in deze huidige staat? ;-) Ben je er zeker van dat ie voordien ook niet zo een druk leven had en nu gewoon ander volk nodig heeft om dat te doen? ;-)


  8. Ik sluit me aan bij tjoep! Is natuurlijk anders maar … anders gaat ook.


  9. En zelfs na je eerste kind stopt het niet: je eerste telg kan amper lopen of de eerste vragen worden al op je afgevuurd wanneer nummertje twee eraan komt … :-)


  10. hmmm ik denk dat héél veel afhangt van jezelf. Ik denk dat jij zo’n coole moeder gaat zijn die haar kind gewoon overal mee naartoe pakt. Niet te veel eieren onder; en gewoon verder genieten! Go for it ;-) ;-)


  11. Het mekaar aanspreken met “mama” en “papa” begon bij ons plots vanzelf in de periode dat ons oudste begon te praten. Kwestie dat ze ons niet met de voornaam zou beginnen aanspreken (wat ze intussen wel es doet natuurlijk, blijkbaar lollig voor een 4-jarige :)).

    Ook al heb ik zelf twee kindjes, ik vraag noooooooooit aan andere mensen of en wanneer ze ook aan kindjes “beginnen”. Een rotvraag gewoon, heb er zelf genoeg moeten op antwoorden vroeger.

    En wie graag reist blijft dat doorgaans ook doen eens er kindjes zijn. Dat ligt gewoon aan de koppels zelf.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: