h1

Over ditjes en datjes

6 november 2012

+ Ik wist het nog van de eerste keer. Mijn paswoord. Mijn excuses voor de lange radiostilte.

+ Een halfvergeten kadobon die een week later verviel bracht mij en mijn zus naar mijn favoriete boekenwinkel in Antwerpen alwaar we beiden voor 50 euro boeken mochten kiezen. Als kinderen in een grote! snoep!winkel! voelden we ons. We lazen kaften en keken en voelden en twijfelden en konden niet kiezen. Een uur later hengelde mijn lief of we nu a l s j e b l i e f t eindelijk dat beloofde ijsje gingen eten.

+ Jong Keukengeweld. We gingen naar het soort restaurant waar dames een vilten bakje krijgen om hun sjakosj op te zetten. Uw bakje kost waarschijnlijk meer dan mijn handtas, zeg ik nog. Maar zoals het hoort glimlachte ze slechts beleefd en zei ze vriendelijk of we graag een glaasje dieheefteenbelangrijkeprijs-schuimwijn wouden drinken. Heerlijk eten, heerlijk gesprek. Dat plots stilviel toen mijn lief niet meer uit zijn woorden kwam, zijn adem snokte en hij ietwat rood aanliep. Zijn favoriete tweeling had zich net aan het tafeltje naast het onze genesteld: Lesley Ann en Poppe. Volledig gehuld in – oh heerlijk cliché – een paars minijurkje met pantermotief.

+ Balletjes van denikea. Pianolessen. Collega’s. Een nieuw kleedje. Kleine neefjes en nichtjes en nog kleinere neefjes en nog kleinere nichtjes. Bouillabaisse met rouille. Perfect gelukte keilekkere zelfgemaakte bouillabaisse met iets minder perfect gelukte maar nog steeds keilekkere zelfgemaakte rouille. Auping. Een halve marathon lopen. Een eigen boekenkast VOOR HET EERST IN MIJN LEVEN. Bruine suiker op mijn boterham. Een collega die knoppers voor mij meebrengt.

+Ik werk hard. Ik werk graag en veel en goed. Dat bleek toch uit mijn eerst echte evaluatie waarna ik met een grote grote glimlach naar huis ging.

+ Ik neem haar pruik en zet hem voor de eerste keer zelf op. Ze lacht. Mijn lief kijkt raar op wanneer ik de kamer binnenwandel. Hij heeft mij nog nooit met korte zwarte haren gezien. We nemen foto’s en zetten ze op facebook. Lachen. Mijn lief valt op bruin, heeft ie eindelijk een brunette, lachen we. Mama en ik kijken even naar elkaar. Nu wel, nu lachen we met de pruik. Eigenlijk was ie wel mooi, zegt ze zelfs. ‘Had ik hem maar meer op gezet.’

+Een heel, heel, heel, heel klein stapje voorwaarts wat mijn doctoraatsthesis betreft. Wie weet. Toch. Ooit.

+ Maroc’n Roll – Kriskras 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: