h1

De roze wolk

8 juli 2014

De roze wolk, die heb ik gemist. Wel was er een dichte mist.

De eerste twee weken verliepen wat wazig. Ik weet niet meer goed wie wanneer op bezoek kwam op de materniteit. Eens thuis gingen dagen over in nachten en nachten in dagen zonder dat het me duidelijk was wanneer we weer een dag verder waren. De wereld buiten draaide door maar die van ons stond eventjes stil.

Het feit dat ik koorts maakte en veel pijn had en de borstvoeding niet liep zoals het moest hielp allemaal niet mee. Ik voelde me in de war en huilde veel.

‘Je kan je je leven niet meer inbeelden zonder hem eens hij er is’, ‘Borstvoeding is het mooiste wat er is’, en de ergste van al, ‘Geniet van jullie wondertje’; deze dooddoeners maakten me alleen maar onzekerder en deden me afvragen of ik wel goed bezig was.

Ik kon me immers nog perfect herinneren hoe we ook gelukkig waren onder ons tweetjes. Borstvoeding deed vooral heel erg veel pijn en ik huilde vaak wanneer hij WEER maar eens moest eten. En ok, een kindje is een wetenschappelijk wonder (het feit dat twee cellen van nog geen speldenkop groot tot iets van 4,230 kg – jawel – kunnen uitgroeien blijft ongelofelijk), maar er waren momenten waarop ik op het punt stond alle kaartjes waarop ‘geniet van jullie wondertje’ stond in tientallen stukken te scheuren en mijn ‘wondertje’ achter het behang te plakken als hij weer maar eens ontroostbaar bleek te zijn.

Maar.

Wanneer je kindje met zijn ogen knippert en vol overgave niest. Wanneer je kindje met zijn armpjes omhoog in zijn wiegje ligt te slapen als een marmot – inclusief gesnurk. Wanneer je ’s morgens wakker wordt en je een slapend lief naast je ziet liggen met een slapend kind op zijn borst. Wanneer je kindje na de borstvoeding met een kater en een glimlach van jewelste op je borst in slaap valt. Wanneer je kindje voor het eerst luidop lacht.

Dan verdwijnen alle frustraties en vermoeidheid en onzekerheden als sneeuw voor de zon en wordt mijn hart gereduceerd tot een hoopje smeltwater op de grond.

 

 

 

 

7 reacties

  1. Heel erg herkenbaar. :-)


  2. Wat schrik ik telkens als ik zo een stukjes lees. Ik ben een van die mama’s die niet op een roze wolk leeft maar gewoon in een wereld waar alles rose ziet. Mijn zwangerschap was dan weer een ware hel. Mss daarom wel. Het geluk dat ik onze zoon levend in mijn armen hield was voor mij het ultieme geluk. Maar zo een stukje doet me beseffen hoeveel geluk ik heb. Ik duim mee dat de rosé wolk toch nog komt!


  3. Veel te herkenbaar. Denk dat ik bij mijn zoontje pas na 5 maanden echt ben gaan genieten. Nu , bij ons tweede kindje was ik er echt doodsbang voor, voor de kraamtijd maar verliep het gek genoeg vlotter. Misschien omdat ik nu het allerergste verwachte ipv de obligate roze wolk?


  4. Heel, heel herkenbaar. Ons eerste kindje, een zoontje, was omgeven door dichte mist en veel regen. Ons tweede kindje, ons dochtertje van nu vier maanden baadt in het roze. Ook figuurlijk. Het bestaat :)


  5. Heel mooi en heel herkenbaar geschreven! Ik vond die “roze wolk” één van de grootste taboes, ik durfde het amper zeggen tegen mensen dat ik het toch niet zo rooskleurig vond…gelukkig was er één vriendin, 3 maand eerder bevallen, die er volledig eerlijk over was, waardoor ik me geen slechte, postnataal depressieve moeder hoefde te voelen. En nu ben, 10 maand later, ben ik er zelf eerlijk over tegen pas bevallen vriendinnen én schrijf ik nooit meer dingen als “geniet van je wondertje” op een kaartje!

    PS: super blij dat je terug bent!


  6. Heel herkenbaar! Mijn ‘roze wolken’ kwamen pas veel later! Ik had zelfs paniekaanvallen de eerste weken na mijn bevalling. Emil is nu 7 maanden en nu vind ik het véél leuker dan in het begin. Ik schreef er toen zelf ook over op mijn blog.


  7. ook hier herkenbaar. Ik vond het wel een mooie periode, was wel gelukkig maar was zo doodop continu en daardoor zo onzeker ook, dat al de rest wat ondergeschikt werd.

    Terwijl mijn man op FB postte hoe goed alles wel ging, snoof ik hem toe dat ik wel nog veel pijn had en echt doodop was. Het was een zeldzame periode dat ik niet met vrienden wou chatten online want elk mogelijk momentje dat ik niet moest borstvoeding geven wou ik proberen rusten en effe alleen zijn. Ik zei eerlijk aan de meeste mensen dat ik liefst eerste weken nog geen bezoek wou.
    Ha, en al die borstvoedingsfreaks die “borstvoeding zoooo genieten” vonden, kon ik door het raam gooien.

    Maar ‘k moet toegeven dat ik inmiddels zelf zo’n borstvoedingsfreak geworden ben. Na 7 weken ploeteren en vloeken, werd het op dat vlak eindelijk ok en na nog meer tijd wordt alles efficiënter en uiteindelijk toch echt fijn om te doen en vol te houden.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: