h1

Geveld.

29 september 2014

Bam. In ons gezicht.

Geveld.

Daar lagen we, met z’n drietjes in de zetel. Eentje rochelend, reutelend, met etterende oogjes en een tiet in zijn mond. Eentje hoestend, met koorts en keelpijn en een tiet in iemands mond en de derde met keelpijn en een arm om de andere twee heen geslagen.

Een week nadat ie naar de crèche was beginnen gaan was daar die snotneus. Langzaam maar zeker kwam daar af en toe een hoestje bij tot het uitmondde in etterende oogjes, een lelijke hoest, nog slapelozere nachten dan ervoor en een ongeruste ik. Ik die sinds een maand zelf ook terug aan het werk was en op voorhand nooit had durven denken hoe vermoeiend dat ging kunnen zijn. Een nieuwe job (weliswaar op dezelfde plek maar er is toch genoeg veranderd om een beetje zenuwachtig terug aan de slag te gaan), nieuwe dingen leren, full time werken, en ondertussen een vriend en kind in leven proberen te houden. Ook vriendlief houdt er een hels tempo op aan zodat er dagen zijn waarop hij nog net een kus op de wang van zijn zoon kan planten alvorens die laatste in zijn bed gedeponeerd wordt. Zoonlief besloot ook plots om ’s nachts terug honger te krijgen waardoor we menig nachten uren op de wekkerradio hebben zien verschijnen die ik liever met mijn ogen dicht meemaak. Op een avond bekende het lieve lief dat hij zich tijdens een meeting plots bedacht dat hij met zijn ogen dicht zat waarop ik repliceerde dat ik diezelfde dag mezelf ook betrapt had op het in slaap vallen tijdens het lezen van een email. Liters koffie jaagden we er beiden door en nog  hadden we stekskes nodig om onze ogen open te houden.

Dat alles bereikte een hoogtepunt afgelopen vrijdag, toen ik vroeger dan anders mijn boeltje pakte op m’n werk om thuis in mijn bed te kruipen met koorts, rillingen en keelpijn. Ik stuurde een smsje naar mijn lief met de boodschap dat hij ons jongetje moest gaan halen in de crèche. Rond 18.30 kwam hij thuis, nat van de regen, met zo’n zielig hoopje zoon dat we voor het eerst in ons leven in allerijl naar de huisartsenwachtpost reden. Het verdict viel nog mee (een stevig ontsteking van de bovenste luchtwegen) maar het ganse weekend geraakten we niet veel verder dan onze zetel. Dafalgan, strepsils en hete thee voor ons en neusdruppels en warme moedermelk voor de kleinste.

2 reacties

  1. ai ai, hopelijk gaat het snel beter

    die vermoeidheid bij het werken….dat betert ooit


  2. Inmiddels alweer even verder. Is iedereen weer aan de betere hand?



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: