h1

(B)engeltje

31 december 2014

Vrolijk, blij, en alle mogelijke vormen van fier en trots. Maar ook verward, prikkelbaar, oververmoeid. Het ouderschap bevalt ons wel, maar soms valt het ook gewoon erg, erg zwaar.

Overdag hebben we een engeltje. Tenzij hij ziek is of een ‘sprongetje’ maakt zoals dat dan heet, dan zijn het soms lastige dagen, maar in het algemeen hebben wij hier een engeltje in huis. Lachen, spelen, leren, lief zijn. Hij kan zo verliefd kijken naar ons dat mijn hart ter plekke smelt. Hij steelt harten van jan en alleman. Ik loop over van trots wanneer we bij Kind en Gezin zitten en de verpleegster vraagt of hij al kan zitten. Ik antwoord nee, nog niet, terwijl mijn lief plots zijn handen in de lucht steekt en HIJ ZIT, HIJ ZIT! roept. Onze zoon kijkt triomfantelijk omhoog terwijl hij – alleen – fier rechtop op tafel zit.

Maar ’s nachts verandert dit engeltje in een monster. Huilen, krijsen, babbelen, roepen, tieren en dan van voor af aan. Onlangs sliep hij een keertje van 23.3 tot 6.15 en toen spurten mijn lief en ik ’s ochtends naar boven en stonden we hijgend naast zijn bedje te luisteren of hij nog wel ademde.
Alle mogelijke truuken hebben we al uitgeprobeerd. Van ingedikte flessen tot laten huilen. Het eerste hielp geen zier en het tweede blijkt hij gemakkelijk meer dan 45 minuten (!) vol te kunnen houden. Uiteindelijk ging ik hem met een gebroken moederhart halen, ervan overtuigd dat er iets mis moest zijn. Niemand krijst drie kwartier aan een stuk, toch? Maar toen ik hem uit zijn bed haalde had hij noch tranen in zijn ogen noch een rood gezicht. Van zodra ik hem vast had zweeg hij en lachte hij naar mij. Van zodra hij aan de borst hing (idd, 7 maanden en borstvoeding…borstvoeding stoppen bleek nog moeilijker dan te beginnen) zag ik hem denken ‘ha, moeder, nu had ik u hè’. Het monster.

En we beginnen het te merken. Mijn lief krijgt telefoon en wanneer ik een half uur later vraag waarover het ging kan hij het zich met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Mijn lief vertelt me dat hij tijdens een vergadering plots door had dat hij met zijn ogen dicht zat en ikzelf merkte dat ik met mijn ogen dicht een email zat te lezen. Van zodra ik tien minuten ergens neer zit vallen mijn ogen dicht. In de winkel vraag ik me af of ik ‘light’ of ‘medium’ moet nemen voor de anti-wallen-creme.

In het holst van zo’n verschrikkelijke nacht lijkt duct tape me vaak niet eens zo’n slecht idee.

 

Advertisements

7 reacties

  1. Nog even volhouden… Dan zal het slapen (hopelijk) beter gaan.
    Is inbakeren misschien iets? Een vriendin van mij had dit ook met haar zoontje. Maar daar is jullie (b)engeltje misschien alweer iets te oud voor. Daarmee sliep hij oog stukken beter en vele malen rustiger. De ouders vervolgens ook!


  2. Hier ook zo’n periode gehad en inderdaad gewoon langer dan een uur huilen. Heel erg voor een moederhart, maar we hebben een week volgehouden en vanaf toen ging het beter. Plus, als hij zo hard had geweend, sliep hij vaak ook door omdat hij zo moe was.

    Ik testte het wel altijd. Als hij ook weende als ik met hem op bed lag, dan scheelde er iets (vaak krampjes), maar als hij dan stopte, dan wist ik dat hij gewoon probeerde.

    Dit was wel als hij ongeveer 8 maand was, dus oud genoeg om gedrag aan te leren.


  3. http://www.natuurlijkouderschap.org/de-schaduwkant-van-slaaptraining/

    Laten huilen is een absolute no go, stresshormoon in het bloed swingt dagen later nog de pan uit. Op zo’n nachten slaapt mijn dochter naast mij en hangt ze veel aan de borst. Je slaapt dan niet goed maar het is wel een pak relaxer dan continu naar een schreeuwende baby moeten crossen in het holst van de nacht…

    Ondertussen is ze 14 mnd en dat soort nachten zijn er alleen nog als ze heel ziek is. De eerste 2 jaren zijn zot zwaar he… Courage!


  4. Lastig is een feit. Bij nummer één hebben we welgeteld DRIE jaar kunnen wachten eer hij één keertje langer dan 5u aan een stuk sliep. Hij sliep door rond 4 jaar van 22u-5u. Nummer twee was wat liever en sliep de eerste drie maanden al redelijk maar daarna was het ook voorbij tot ze 3 jaar gepasseerd was. En nu verwachten we waarlijks nummer 3, dus je vergeet het, als dat een troost kan zijn ;)

    Als je zeker bent dat medisch alles in orde is (zoals bij onze twee), en je merkt dat hij met je voeten rammelt zou ik wel laten wenen, maar dat is persoonlijk. Nog steeds moeten wij ons boos maken dat onze zoon niet om 5u mag opstaan. En we moeten nog iedere avond zagen dat hij ECHT MOET SLAPEN. De dochter hebben we laten wenen, en die slaapt in als een roosje intussen, die weet dat er niet mee te spelen valt…

    Maar ’t blijft moeilijk, ik zou zeggen volg gewoon jezelf, hier “wist” ik dat het “goed” was om haar te laten wenen, en dat bleek ook zo te zijn. Als je je er niet goed bij voelt, doe het dan niet, het gaat over, dat is zeker :)

    Succes!


  5. Zoon dronk ook nog (bv) op die leeftijd. Het beste was hem gewoon te laten drinken en terug te leggen. Ventje content en wij (ik) konden ook weer slapen. Ingedikte melk en de duizend andere tips die we kregen, hielpen geen steek. Negeren en laten blèten – waar ik eigenlijk tegen ben, maar een mens doet alles op de duur – ook niet.

    Soms was een knuffel genoeg, alsof hij gewoon even wou weten of we er nog wel waren. Hij heeft er nu soms nog nood aan (drie jaar ouder dan jullie zoon), aan die nachtelijke knuffel, geruststelling en hoewel ik dan wel eens sakker, snap ik het wel.

    Geef toe, die grote wereld maakt op ons al zoveel indruk, wat moet dat dan niet voor zo’n klein protteke zijn?


  6. Dikke knuffel. Ik duim echt, écht, dat het stilaan beter zal gaan!!!


  7. Gaan de nachten al wat beter? Heb je al wat meer energie?

    Mijn zoontje sliep de eerste keren pas door rond 11 maand, maar heeft nu (anderhalf jaar) nog regelmatig wat nachten waar hij wakker wordt. ’t Gaat in golven: als hij of ik wat ziekjes geweest zijn, heb ik weer een week of 2 onderbroken nachten en dan slaapt hij weer een periodeke door.

    Dat stoppen met borstvoeding gebeurt bij mij ook maar niet, dus ik opteer doorgaans voor onze nachtrust om hem te laten drinken als het nodig is. Dat is de beste garantie dat ik na 10 min weer mijn bed in kan kruipen en dat we allemaal snel verder slapen na de onderbreking en dat hij doorgaans daarna in diezelfde nacht niet nog eens wakker wordt. Als ik hem zou laten huilden, denk ik dat hij het meer dan een uur zou volhouden voor hij van uitputting in slaap valt en da vind ik noch voor hem noch voor ons noch voor onze buren aan te raden. Enkel een periode moeten doen omdat hij na een reis jetlag had…da was een hel.

    Ik wens je veel succes met je zoektocht !



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: