h1

Volwassen zijn.

30 december 2016

Ik zat in de auto op weg naar huis. Alleen. Muziek harder dan nodig voor mijn leeftijd. Een dance-nummer dat vroeger in was maar dat de jeugd van tegenwoordig waar ik jammer genoeg niet meer toe behoor waarschijnlijk niet eens meer kent. Ik werd terug gekatapulteerd naar de tijd waarin ik om 2.00 ’s nachts nog een kebab at om vervolgens verder te gaan dansen.

Ik werd er een beetje verdrietig van.

We kregen onlangs een nieuwe collega bij, pas afgestudeerd, staat fris en een beetje naïef in het leven. Na een paar dagen al werd het me pijnlijk duidelijk: wij hebben niks om over te praten. De collega’s met wie ik honderduit kan babbelen zijn diegenen met kinderen, die nieuwe keukens zetten en auto’s kiezen en blij zijn dat het vrijdag is omdat ze dan ’s avonds in hun zetel mogen ploffen. Diegenen die niet naar kerstfeesten gaan maar er organiseren. Hoe lang zou het geleden zijn dat ik het woord ‘fuif’ nog uitgesproken heb?

Ik word er soms een beetje verdrietig van.

Ik moet me geen zorgen meer maken over of ik wel graag gezien word, over examens, over een of geen doctoraat. Het heeft plaats gemaakt voor honderdduizend – misschien wel kleinere – andere dingen, zorgen, akkefietjes, maar het leven stapelt zich zo op in mijn hoofd dat er geen ruimte meer over blijft.

Daar word ik met momenten ook een beetje verdrietig van.

Ik vind dat niet altijd gemakkelijk, volwassen zijn.

Advertisements

3 reacties

  1. Heel herkenbaar! Hoe vaak zeiden mijn (groot)ouders vroeger niet dat je kindertijd de mooiste tijd van je leven is? Ze hadden zo hard gelijk… Ik vind het soms ook moeilijk dat dat nu echt voorbij is.


  2. Misschien moeten we een clubje oprichten?


  3. Vind je dat zo erg dat je niet meer om 2u kebab gaat eten en minder of niet meer naar fuiven gaat? ‘k merk dat ik er de energie gewoon niet meer voor heb en daarom heb ik er best vrede mee dat ik niet meer in die fase van mijn leven zit.

    Mja, ‘k zou liever wat minder nickelodeon jr op mijn tv openstaan hebben en wat meer programma’s die ik echt tof vind. maar in het algemeen ben ik blij dat ik alle levensdilemma’s, keuzes en instabiliteit die met jong volwassenen samenhangen (studiekeuze, eerste levenspartner(s), jobkeuzes, woonkeuzes, …) achter de rug heb. Alles komt nu meer tot rust, is stabieler en ik vind dat fijn.
    ‘k Voel me nog jong genoeg om initiatieven te nemen maar ‘k kan ook veel beter relativeren en zaken in perspectief zetten.

    Maar ik heb wel schrik om ouder te worden. De leeftijd te bereiken waar jobs wisselen moeilijker wordt omdat je niet meer goed ligt op de jobmarkt…damn zit je dan vast in wat je doet en moet je dan heel hard hopen gewoon dat je niet ontslagen wordt?
    Nog later lijtk het me zo erg als je lichaam minder en minder mee wilt en wanneer de mensen rondom jou beginnen weg te vallen. Mijn ouders zitten in die fase en dat vind ik wel lastig.

    en ja, da’s wel iets dat ik lastig vind aan het volwassen zijn: ik ben opeens blijkbaar ook verantwoordelijk geworden voor mijn ouders. Ipv dat ik op hen kan steunen , wordt die rol opeens omgedraaid en da’s wel een realiteitsschok.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: