Archive for the ‘geneugten’ Category

h1

De vliegeraar

2 juli 2009

Ik ben 24 en ik had nog nooit gevliegerd. Nog. Nooit. Gevliegerd?! Zie ik u denken. Ja, ik weet het, maar lees vooral de ‘had’, wat dus impliceert dat ik het ondertussen wel gedaan heb en u het niet meer tegen mij kan gebruiken (niet dat er iemand wist dat ik nog nooit gevliegerd had, iederéén heeft immers al gevliegerd op zijn 24ste, maar ik dus niet – en nu weet u het).

Beetje laat om mee te beginnen, ik weet het, maar toch. Een mens moet toch ooit in zijn leven gevliegerd hebben?

Mijn lief en ik trokken dus naar het strand met een vlieger. Niet eens zomaar een vlieger, maar een mooie handgemaakte vlieger die zijn ouders als souvenir mee uit Bali hadden genomen. Ze wisten niet dat we gingen vliegeren (wat misschien maar beter zo was). De vlieger zag er zo handgemaakt uit dat we beiden vermoedden dat hij toch nooit de lucht in zou gaan. Maar voor alle zekerheid liepen we alle andere vliegeraars op het strand, met hun mooie, kleurrijke, grote, lichte maar fabriekgemaakte plastieken vliegers voorbij. Tot niemand ons nog zag. Ze moesten ons maar eens kunnen zien, twee 24-jarigen, met een touwtje in hun handen en een vlieger een tiental meter verder koppig in het zand.

Hij hield het touw vast en wikkelde het zorgvuldig enkele meters af. Ik hield de vlieger vast. ‘Klaar?’, vroeg ik. ‘Klaar!’ riep hij. Ik duwde de vlieger met zijn neus de lucht in, en liet hem los. En. Hij vloog! Hij vloog. We wikkelden het touw verder af tot het niet meer verder kon. Enkele duikelingen door de lucht en enkele crashes in het zand, maar hij kon vliegen! En als we er niet te wild mee deden bleef hij omhoog. Daar stond ik dan, met een touw in mijn handen. Fier als een gieter, met een mooie vlieger in mijn handen. Een handgeschilderde, grote blauwe vlieger.

Een uurtje later keerden we terug. En getuigde enkel het zand op de kop van de grote blauwe vlindervlieger tegen de muur nog van ons grote avontuur.

h1

Uw talloor niet uitlikken!

14 april 2009

’t Is 14 april mannekes. 14 april al. De tijd vliegt zoals nooit tevoren, ook al lijkt hij af en toe stil te blijven staan. ’t Is alweer een dikke vier maanden geleden dat we onze goede voornemens maakten. Dit is 2009! En het glipt door mijn vingers, ik voel het nu al.

’t Is Zomer. Of Lente, allemaal hetzelfde. Voeldegulliedatook?! Vrijdag een dag verlof genomen, en donderdagavond al naar de zee vertrekken. Heerlijk fietsen, wandelen, lekker gaan eten (héél lekker gaan eten, in het soort restaurant waarbij mijn mama me op voorhand waarschuwt: uw talloor niet uitlekken! Geen boeren laten! Geen scheten! – ik heb haar raad opgevolgd). Maar de wijn was zo goed en de glazen zo groot dat ik misschien toch net iets te luid lachte. Maar da’s niet erg jong, da’s niet erg. Lachen is gezond.

’s Anderendaags heerlijk uitslapen in de armen van de jongen die je nog steeds het liefste ziet van alle jongens in de hele wijde wereld. Hij is zo goed voor mij, zo goed. Hij geeft me vers geperst appelsiensap en koffie en pistolees en hij lacht me niet (meer) uit als ik daar bruine suiker op doe. Hij doet tandpasta op mijn tandenborstel en samen poetsen we onze tanden terwijl we naar elkaar kijken. We trekken onze schoenen aan en roepen daag! en zijn weer weg, naar de zee en het strand en de zon en de mensen en de zeelucht. We wandelen voorbij Het Hotel – Westende (daar is echt niks te zien zulle) en een kunstwerk waarbij we het jammer vonden dat we geen fototoestel mee hadden en voorbij een hondje met een roze frakje aan en een hoop bejaarden die altijd en overal in de weg lopen en  voorbij een hoop appartementen die te koop waren (van 400.000 tot 800.000 euro – haallooo!) tot aan het casino in Middelkerke waar ik hem even vastnam en hem in een trage wals dwong om dan terug te keren.

’s Avonds barbecueden we op een heuse Oklahoma BBQ, en terwijl zijn broer en diens vriendin de tafel zetten en zijn ouders de sla klaarmaakten stonden wij het vlees te bakken en elkander te knuffelen. Ik haalde een glas rode wijn voor hem en eentje voor mij en we klonken op onszelf. Omdat de patatjes in de pan niet snel genoeg bakten op het vuurtje zetten we de ganse pan maar midden op de vlammen. De pan was pikzwart en onmogelijk nog schoon te krijgen maar de patatjes waren overheerlijk en de mama vond het niet eens erg.

En dan heb ik het nog niet over de paaseieren gehad! Paaseieren jong, paaseieren. Ik kan er weer een jaar tegen. Zwarte, bruine, witte, met bollekes, zonder, chocolade eieren, suikereieren. Bij elke hap brood een nog grotere hap uit het paasei. En de eerste beet, dat is altijd de lekkerste. Chocolade smaakt trouwens altijd beter in de vorm van een ei. Pasen vieren aan zee, thuis in de noorderkempen om vervolgens paasmaandag door te brengen in Limburg, tussen de bloesems, bij je familie. Gaan wandelen tussen de peren- appel- en kersenbomen om daarna thuis bij je tante en nonkel de foto’s te bekijken. Lekker eten, leuk gezelschap, een fantastisch stoere neef en nicht en ’s avonds laat terug naar Leuven.

En nog lachen bij de gedachte aan je nichtje van vijf die na het wandelen zeer aandachtig naar jullie twee kijkt en bloedserieus verkondigt:

“Ik denk dat jullie verliefd zijn.”

Het leven is mooi!

h1

De goei dingen van’t leven

3 april 2009

+ De lente in je lijf. De lente in je benen. Elke week uren lopen, steeds dezelfde paden, af en toe uitwijken naar iets nieuws. Groene bomen, heerlijke geurende bossen. Zonlicht dat door het bladerdak naar beneden stort, in duizenden verschillende stralen. Merken dat het langer licht blijft. En warm. Korte broek aan. Zon op je armen en blote benen. Bij het douchen merken dat heel lichtjes, maar zeker, je horloge in je arm gebrand staat. De zomer komt eraan, de zomer komt eraan.

+ Angstzweet, zenuwen, nachtmerries, maar daarna alleen maar opluchting omdat je een presentatie gegeven hebt voor je  doctoraatscommissie en te horen kreeg dat je een ‘validated candidate for finishing your PhD’ bent. Hoezee! roepen we dan, en we draaien een rondje rond onze as.

+ Maten die in de late namiddag smsjes sturen “Ik kan u aanraden uw werk te laten vallen voor vandaag en u onmiddellijk te begeven naar de oude markt om van het goei leven te genieten!” Omdat je net die presentatie geven hebt mag je van jezelf, en twintig minuten later zit je met een pint voor je neus in het zonnetje op je eerste terrasje van dit jaar. En je maten vinden het niet erg dat het angstzweet en de zenuwen nog in je kleren zitten omdat ze vooral de opluchting op je gezicht zien.

+ Vanavond zie ik mijn lief! Maar niet kunnen kiezen of we naar de SM-rechter gaan zien in de cinema of gewoon luilekker in de zetel gaan hangen in het ouderlijke huis. En morgen gaan we hangmathangen in den hof.

+ Deze namiddag heb ik mijn eerste halve dag verlof van het jaar! Ik ga naar de kapper! Om daarna vrolijk fladderend met mijn nieuwe haren en wapperende rokje van de zon te genieten buiten. ’t Is wel tijd om een zonnebril te kopen.

h1

Over Londen, Girl Geeks en glunderen.

15 maart 2009

Met mijn gat in de boter, daar was ik gevallen. Eerst stond ik op de wachtlijst, maar plots mocht ik wel mee. Even twijfel – was ik wel geeky genoeg? – maar dan toch besloten om mee te gaan. En boy, had ik gelijk. Hier heb ik geen spijt van gekregen.

Alles was tip top in orde, van het begin tot het einde. Ik heb me nog nooit zo girly en geeky gevoeld, en het was fantastisch.

Een eurostartrip mèt ontbijt. Tientallen en tientallen winkels met korting. Kadootjes alom (draadloze muis bij bose, gratis manicure, champagne! cocktails! Echte fish & chips met een hoop meiden. Afternoontea in een fantasisch hotel. Ik was er ondersteboven van. Obers met handschoentjes, gebakjes met namen van designers, driehoekige boterhammetjes (excuseer, canapé’s). Ik heb me nog nooit sex and the citier gevoeld dan gisteren. Shoppen, nagels laten lakken, thee drinken. En dat allemaal in Londen. Hoe heerlijk decadent.

Mascotte van de dag: de bananenschil in mijn tas. Ik had één banaan mee, ’s ochtends. At hem halverwege de voormiddag op. En vond toen geen vuilnisbak voor de schil. Bleek dat er _nergens_ in Londen vuilnisbakken waren. ’s Avonds wist iemand me te vertellen dat dat was omwille van mogelijke bomaanslagen.

En oh ja, niet enkel auto’s rijden links in Londen. Ook de roltrap naar boven staat _links_ ipv rechts. ’t Is maar dat u het weet.

Dankjewel Clo, Eurostar en alle geeks!

(en nu ga ik nog even verder nagenieten en glunderen)

h1

Ze stond daar zo alleen, mijnheer.

11 maart 2009

Een avond vol leuke gadgets, lekker eten, gezellige babbels en mooie mensen (myle, Kleintje, Anamcara, lama, vuur, boskabout, greet, ntone, Kathleen, Kimmi, Joke, Vincent). Niet met iedereen even lang gebabbeld maar het smaakte naar (nog) meer. Een dikke pluim voor Clo. En voor boskabout, de grote stoere jongen bij wie ik me altijd veilig voel (en die bij twee vrouwelijke blogsters bleef slapen – menig man zou jaloers zijn). Opstaan met het zonnetje, zien dat je bloemetjes die je een week geleden gekocht hebt in bloei staan, groen licht op weg naar je werk, weten dat je vanavond niet minder nutteloos zou kunnen zijn. Wat heeft een mens meer nodig om vrolijk te zijn?

  

(Oh ja, we hebben iets/iemand gestolen op de girl geek dinner gisterenavond. Aangezien we zowat als laatsten naar buiten zijn gegaan en zij daar nog helemaal alleen stond te wezen, hebben we besloten haar een plekje te geven in ons bloghuis in Leuven. Indien iemand haar mist, laat het weten. We, dat zijn Kathleen en ik. Medeplichtigen zijn Ntone en boskabout.)

h1

Het mooie leven.

15 januari 2009

Gisteren heb ik van het mooie leven geproefd.

’s Ochtends heel vroeg had ik mijn examen. Het eerste en enige van dit semester. En dat het goed ging, zeggen we. Zelden met zo’n fijn gevoel een examen verlaten. ‘Dag!’ zeggend tegen de prof vertrok ik met een grote glimlach richting woensdag. Want woensdagen zijn altijd een beetje feest bij mij. Woensdagavond is liefjesavond!

En daar ik gisteren een examen had trakteerde ik mezelf op een dagje vrijaf.

Wat winkels aan doen (maar niks vinden), voor de kapper staan (maar uiteindelijk niet binnengaan), koffiedrinken met een pauzerende studie-vriendin, een nieuw tweedehandswinkeltje ontdekken waar ze hopen rokken hebben (maar niet  vinden wat je zoekt). Een magere opbrengst dus (buiten de koffie die enorm gezellig was), en dan maar terug naar huis gaan. Een beetje tv kijken, een dutje doen. En voor je het weet wakker worden omdat de deurbel gaat en er een enorm knappe man voor de deur staat. Het bleek mijn lief te zijn.

‘Proficiat!’ zegt hij. ‘Proficiat!’ zeg ik.

We waren 6 maanden samen.

En dat hebben we gevierd met sangria en tortillachips met salsa en broodsticks met verse pesto en rode wijn en grote pizza’s van de pizzaman, nieuw ondergoed, zoenen, knuffels en handen overal.

Ik zie hem graag.

h1

Kerst

24 december 2008

Precies twee jaar geleden zat ik buiten op een terrasje in de zon. Ik vierde voor het eerst Kerst zonder mijn familie rond mij. Maar eigenlijk was dat niet zo erg. De zon, het strand, de palmbomen, de muziek, de vakantie, de Caesar’s salade met extra veel kaas die voor me stond maakte alles goed.

Ik vierde Kerst in Florida, samen met twee vriendinnen. Eentje woonde met mij in de Sunshine State, de andere was ons komen opzoeken. We waren tijdens onze kerstvakantie naar het uiterste zuiden van Florida gereden om daar kerst al snorkelend en genietend van de zon te spenderen. Nieuwjaarsavond brachten we door op Times Square, New York, waar we voor de gelegenheid heen vlogen. De ene avond stonden we nog op Ocean’s Drive in Miami Beach, de volgende dag stonden we op Times Square in New York. Ik voelde me de konink te rijk. Ik voelde me stralen, schitteren. Ik dacht dat ik nooit nog zo gelukkig zou kunnen zijn als ik was op die dag.

En toch.

Deze kerst is de eerste kerst die ik samen met iemand zal vieren. Dit jaar zal ik afsluiten in iemands armen en het nieuwe jaar begin ik ook in de zijne. Ik zal in zijn ogen kijken en hem zeggen van gelukkig nieuwjaar en ik zie u graag en ik blijf voor altijd bij u en ik zal het nog menen ook.

Het is zalig, mensen, beminnen en bemind worden. Verliefden en verliefd worden. Of zoiets.

Als afsluiter krijgt u deze keer het toppunt van eerlijkheid: mijn lief die niet kan liegen tegen mij. Hij kan zelfs niets verzwijgen voor mij. Meer nog, hij is zò eerlijk dat hij de gedachte niet kan verdragen dat ik niet weet wat er in zijn kerstpakje voor mij zit en hij het mij verklapt heeft. Waarna hij heel erg beteuterd keek omdat hij nog zò zijn best had gedaan het niét te verklappen.

(Ik krijg vanavond een senseo.)