Over Dr Martens en Vans

Vroeger voerden zij het hoge woord en probeerden wij er zo hard mogelijk bij te horen. We bleven zo stil mogelijk in de zetel zitten zonder ons te verroeren en nipten af en toe heel stil van ons glas cola opdat de grote mensen ons een beetje zouden vergeten tot plots hun oog valt op die kinders die al veel te lang opbleven en we naar ons bed vlogen. We lachten mee met mopjes die we eigenlijk niet begrepen als mama en papa vrienden op bezoek hadden, en we schaamden ons dood als ze mopjes maakten over dingen waarvan je liever niet weet dat je ouders zich daar ook mee bezig houden.

Nu zijn we zelf grote mensen voor heel wat kleine mensen, besef ik meer en meer.

Vrienden die kinders krijgen en nu zelf aan de andere kant van de generatie staan. Collega’s die onder het middagmaal vertellen over hun kinders, en ik die niet meer verondersteld word aan de kant van die kinders te staan, maar aan hun ouders’ kant, en ja, ik lach mee om de hilarische dingen die peuters, kleuters en pubers kunnen zeggen en doen.

Vroeger waren het de verhalen van vriendjes en vriendinnetjes over hun en onze ouders, en hoe ze toch zo stom! en onbegrijpend! en oneerlijk! konden zijn, nu zijn het de verhalen van de mama’s en de papa’s over hun kinderen die toch zo naïef! en koppig! en jong! kunnen zijn.

Maar de verhalen zèlf, die blijven hetzelfde. Vroeger waren het Dr Martens en jeansvestjes, nu zijn het Vans en Hollister. Vroeger waren het nintendo’s en gameboys waar we achter zaagden, nu zijn het iPads . Vroeger was het Get Ready, nu is het Justin Bieber.

Zalig, toch. Te weten dat alles, in the end, toch terugkomt?

 

Over pioniers en niet-pioniers.

Ik heb de afgelopen vijf jaar veel over mezelf geleerd. Veel nagedacht en gepiekerd ook. Maar heb mezelf daardoor een stuk beter leren kennen.

Ge hebt pioniers. Mensen die het alleen willen en kunnen maken. Die niemand nodig hebben. Die het liefst van al in onbekend gebied achtergelaten worden en daar hun weg zelf zoeken en vinden. Die geen context nodig hebben. Die zelf weten waar de grenzen liggen. Die met plezier met hun kop tegen de muur lopen,en nog eens, en nog eens, tot ze de juiste weg gevonden hebben.

Ik ben zo niet. Ik heb begeleiding nodig, mensen die achter mij staan, mensen die voor mij staan en die mij voorgegaan zijn.

Is dat erg? Is dat mainstream, saai? Ik denk het niet.

Ik heb mensen nodig die grenzen aan te duiden. Om ze vervolgens met plezier te verleggen. Ik heb mensen nodig die mij aanduiden tot waar je kan gaan. Om vervolgens net dat tikkeltje verder te gaan. Mensen die mij zeggen wat kan en wat niet kan, bewijs ik graag dat ‘net niet’ vaak ook ‘net wel’ kan betekenen. Mensen die boven mij staan en laten zien wat mogelijk is probeer ik graag te evenaren, hetzelfde als hen te bereiken, maar via een àndere – mijn – weg.

En daar is niks mis mee.

Over wat ik wil hebben en doen in 2013

Als ik er 903 kan lopen, moet 1000 km ook lukken. Dacht ik. We gaan ervoor! Dus dit jaar wil ik op 31 december 1000 km gelopen hebben, waaronder de 10 miles van Antwerpen en de 20km van Brussel. Verder heb ik vandaag in de solden niet alleen twee nieuwe Tshirtjes en eindelijk! bruin! botten! gekocht maar ook twee vliegtuigticketten. Heerlijk om het jaar te starten met de wetenschap dat er weer een pracht van een reis in het verschiet ligt. Ik wil daarom in 2013 een onvergetelijke reis naar Indonesië maken. Iets dichter bij huis zou ik heel graag in 2013 nog eens een saunabezoek maken in Pure, Lier. Echt waar mensen, ik ben er twee jaar geleden geweest en ook al kost het u een hand (of tenminste een pink), je waant er je in de hemel. Verder zou ik graag in 2013 investeren in een digitale spiegelreflex. Al zit deze beslissing mogelijks nog in een bevliegingsfase wegens twee vriendinnen die er onlangs een kochten en ik die kwijl op hun foto’s. Naast alle decadent verre reizen en dure saunabezoeken en dure aankopen (oh my, ik ben echt een werkmens geworden die geld wilt opdoen) zou ik ook graag 6 boeken lezen. Belachelijk weinig, maar wel dubbel zoveel als ik er vorig jaar blijkbaar las. Een vergeten puntje van 2012 dat dit jaar wel degelijk in orde gebracht moet worden: onze kelder piekfijn in orde brengen. Denk nu: vuil, roet, overbodige mazouttank, afbrokkelende muren. Wat ik wil: het tegenovergestelde. Mijn broer zocht een plaats om gyproc muren te leren zetten. Hij is welkom. Ik wil ook heel graag uitblinken in mijn job. Ik werk er graag en ik ben ambitieus. Laat die kansen maar komen! Tenslotte een heel belangrijk iets op mijn lijst: in 2013 wil ik afscheid nemen van mijn doctoraat. Ofwel op de traditionele manier – verdedigen – ofwel met een rituele verbranding van alles wat er ook maar enigzins mee te maken heeft. Op 31 december 2013 wil ik niet meer met mijn doctoraat in mijn hoofd zitten. Dit wordt een moeilijke.

U zou kunnen zeggen, heeee, je vergeet gelukkig zijn! Maar dat is geen goed voornemen hè mensen, dat is een levenswijze.

Over 2012

2011 kon voor mij niet snel genoeg voorbij zijn. 2011 was op meerdere vlakken een absoluut horrorjaar. Eentje waarvan je hoopt dat je het nooit nog zult moeten meemaken en waarvan je hoopt dat je je nooitvanjeleven nog eens zo zal voelen als toen op een gemiddelde dag.  Ik herinner me als was het gisteren die avond dat ik thuis kwam van mijn werk, alleen, en ineenzeeg op de grond, in tranen, omdat het gewoonweg niet meer ging. Of al die zondagnamiddagen, in de auto terug op weg naar huis, ik stilletjes huilend omdat na een zondagmiddag en -avond altijd gegarandeerd weer een maandag – werkdag – volgt. Of die keer in februari toen ik thuiskwam en mijn lief mij bovenaan de trap stond op te wachten om me op te vangen. Ik had net daarvoor op de trein een telefoontje van mama gekregen waarin ze zei dat het niet goed ging.

Begin 2012 schreef ik dan ook dat 2012 anders zou worden. Veel en veel beter. Mijn lijstje voor 2012 was eigenlijk verbazend praktisch en materialistisch opgesteld. Eens kijken wat ik ervan terecht gebracht heb.

• 500 km lopen. Dit zijn er welgeteld 903.98 geworden. Waaronder de 10 mijl van Antwerpen (zoals altijd), de 20 van Brussel (voor de eerste keer), een rondje in het Vondelpark, een halve marathon in Eindhoven en ein de loos veel rondjes in het rivierenhof en het stadspark van Antwerpen. • doctoraatstitel halen. Dit is me tot dusver nog steeds niet gelukt. De laatste maanden zijn er wel meer mensen bij betrokken geraakt en momenteel zit ik in een fase waarin het òf tandenbijten is en doorzetten en koppig zijn òf dit voor eens en altijd en voorgoed achter mij te laten. Ik schipper tussen de twee maar het feit dat ik een groot deel van mijn kerstvakantie opgeofferd heb aan mijn PhD lijkt het vooralsnog het eerste te worden. • een toffe job vinden. In januari en februari solliciteerde ik bij verschillende bedrijven en plots stond ik voor een moeilijke keuze en moest ik twee keer nee en één keer ja zeggen. Ondertussen ben ik al een tiental maanden aan het werk in een gigabedrijf en heb ik nog geen seconde spijt gehad van die ‘ja’. Het tij is gekeerd, ik ben met mijn gat in de boter gevallen. • voet in Amerika zetten. New York, baby! Sinds mijn eerste bezoek in 2007 heeft NY een plaatsje in mijn hart gekregen, en dat plaatsje is alleen maar groter geworden. • veel en veel en veel meer gelukkige momenten. Absoluut. Absoluut. • de kelder in orde brengen. Deze wordt gewoon properkes naar 2013 gebracht. • een macbook pro kopen. Na een zéér ongelukkige crash van mijn oude mac tijdens het maken van een back up en in volle PhD-koorts heb ik in allerijl in mei inderdaad een nieuwe gekocht. Veel gevloekt, veel data kwijt, maar die macbook pro is inderdaad wel een wonderlijk beestje. • meer boeken lezen, laat ons zeggen, 15. Oeioei. Goodreads leert me dat ik er maar 3 (!) gelezen heb dit jaar. Bonita Avenue, Dit is alles: het hoofdkussenboek van Cordelia Ken, De wereld na zijn verjaardag. Veel te weinig, dus. • het jaar gelukkiger eindigen dan ik nu ben. Ik ben veel en veel gelukkiger dan op 31 december 2011.

2012 is voorbij gevlogen, 2011 lijkt met momenten verser in mijn geheugen te liggen dan zou mogen, maar 2012 was sowieso een jaar vol verandering. Ik herinner me vooral het solliciteren, de Nieuwe Job, onverwacht toch meer vakantiedagen dan ooit gehoopt wat me bracht naar achtereenvolgens Amsterdam, IJsland, Zuid-Marokko en New York. Dus ook op dat vlak mag ik niet klagen. En het belangrijkste van al:

ik ben een heel stuk gelukkiger dan exact een jaar geleden. Ik ben er nog niet helemààl, daar waar ik wil zijn, maar het komt eraan. 2013 wordt een veelbelovend jaar.

Tenslotte: 25, 27, 103, 118

Over music for life en mijn oma

Het was kerstfeest in het rusthuis waar mijn oma verblijft. We zouden snel even passeren alvorens kip met zurkel te gaan eten bij mijn ouders (volgens mijn lief zeg ik kiep met zurkel maar ik zeg wel degelijk kip hoor, mensen).

We dronken jenever en gluhwein, oma kreeg een appelsap, en samen aten we hete appel beignets OMA GOED BLAZEN HE WANT ZE ZIJN WARM HOOR. Op voorhand had ik een beetje schrik om te gaan want het was lang geleden dat ik mijn oma nog zag, en soms kan ze er zo angstaanjagend ingevallen en dof uit zien. Maar vandaag zag ze er echt goed uit en als je heel goed keek zag je ze wel een beetje glunderen, af en toe.

Toen om 16.00 een mannenkoor binnenkwam en we met z’n allen tesamen vrede op aard en stille nacht zongen zong niet enkel meer dan de helft van mijn oma haar medebewoners mee maar ook zowat bijna alle aanwezige bezoekers. Een dame nam de handen van de dirigent vast en begon er mee te dansen. Ze zong stekevals, maar had plezier voor twee. Ik kreeg er een krop van in mijn keel.

En weet je, mensen, dàt is hoe je omgaat met demente mensen. Maar deze mensen een nummer van Muse als Follow me proberen aan te leren (god, de meesten hebben nooit een woord engels gesproken) om vervolgens ‘s avonds op een uur waarop ze al lang in hun vertrouwde bed willen liggen (mijn oma vraagt steevast vanaf 15.00 wanneer ze mag gaan slapen) te laten zingen in een overvol sportpaleis?

Daar kan ik in de verste verte niet bij.

Over ditjes en datjes

+ Ik wist het nog van de eerste keer. Mijn paswoord. Mijn excuses voor de lange radiostilte.

+ Een halfvergeten kadobon die een week later verviel bracht mij en mijn zus naar mijn favoriete boekenwinkel in Antwerpen alwaar we beiden voor 50 euro boeken mochten kiezen. Als kinderen in een grote! snoep!winkel! voelden we ons. We lazen kaften en keken en voelden en twijfelden en konden niet kiezen. Een uur later hengelde mijn lief of we nu a l s j e b l i e f t eindelijk dat beloofde ijsje gingen eten.

+ Jong Keukengeweld. We gingen naar het soort restaurant waar dames een vilten bakje krijgen om hun sjakosj op te zetten. Uw bakje kost waarschijnlijk meer dan mijn handtas, zeg ik nog. Maar zoals het hoort glimlachte ze slechts beleefd en zei ze vriendelijk of we graag een glaasje dieheefteenbelangrijkeprijs-schuimwijn wouden drinken. Heerlijk eten, heerlijk gesprek. Dat plots stilviel toen mijn lief niet meer uit zijn woorden kwam, zijn adem snokte en hij ietwat rood aanliep. Zijn favoriete tweeling had zich net aan het tafeltje naast het onze genesteld: Lesley Ann en Poppe. Volledig gehuld in – oh heerlijk cliché – een paars minijurkje met pantermotief.

+ Balletjes van denikea. Pianolessen. Collega’s. Een nieuw kleedje. Kleine neefjes en nichtjes en nog kleinere neefjes en nog kleinere nichtjes. Bouillabaisse met rouille. Perfect gelukte keilekkere zelfgemaakte bouillabaisse met iets minder perfect gelukte maar nog steeds keilekkere zelfgemaakte rouille. Auping. Een halve marathon lopen. Een eigen boekenkast VOOR HET EERST IN MIJN LEVEN. Bruine suiker op mijn boterham. Een collega die knoppers voor mij meebrengt.

+Ik werk hard. Ik werk graag en veel en goed. Dat bleek toch uit mijn eerst echte evaluatie waarna ik met een grote grote glimlach naar huis ging.

+ Ik neem haar pruik en zet hem voor de eerste keer zelf op. Ze lacht. Mijn lief kijkt raar op wanneer ik de kamer binnenwandel. Hij heeft mij nog nooit met korte zwarte haren gezien. We nemen foto’s en zetten ze op facebook. Lachen. Mijn lief valt op bruin, heeft ie eindelijk een brunette, lachen we. Mama en ik kijken even naar elkaar. Nu wel, nu lachen we met de pruik. Eigenlijk was ie wel mooi, zegt ze zelfs. ‘Had ik hem maar meer op gezet.’

+Een heel, heel, heel, heel klein stapje voorwaarts wat mijn doctoraatsthesis betreft. Wie weet. Toch. Ooit.

+ Maroc’n Roll – Kriskras 2012.

Twee maanden.

Zowel wat mijn leeftijd als wat mijn relatie betreft heb ik blijkbaar een punt bereikt waardoor ik steevast elk familiefeest moet beginnen met een groot glas wijn leeg te drinken alvorens alle hoofden zich weer wegdraaien van mijn lief en mij en we de eeuwige ‘En?’ vraag kunnen voorkomen. Vriendinnen die vragen voor speelkameraadjes, schoonzussen die neefjes en nichtjes willen voor hun kleinmannen, ouders die oma en opa willen worden, het kan niet snel genoeg gaan.

Soms bedotten we iedereen en drink ik de ganse avond braafkes bruiswater en hoogstens eens een cola light om vervolgens op het einde van de avond fijntjes te verkondigen dat ik bob ben. Ik zie ze wel gluren, naar mijn immer twee maanden oude buikje (als ik veel gegeten heb drie maanden), want zoals bij zovele vrouwen is er altijd wel iets te zien daar, ter hoogte van die broedoven die daar blijkbaar zit.

Maar dan zijn daar die kennissen die vragen naar waar je op reis gaat dit jaar en je antwoordt met ‘Ijsland, Marokko en oh ja ook nog even New York’ om dan als wederantwoord op diezelfde vraag ‘Centerparks’ te horen waardoor er volledig en compleet kortsluiting in mijn hoofd optreedt en ik ‘s avonds huilend aan mijn lief vraag of het leven echt voorbij is eens er kinderen bij komen.

Het lief van het ongelofelijkhoogzwangere nichtje van mijn lief perst er alle mogelijk leuke momenten nog uit omdat hij schrik heeft dat het leven inderdaad stopt eens koppels elkaar met ‘mama’ en ‘papa’ aanspreken in plaats van met hun voornamen (what’s up with that, trouwens, mensen). Hij lacht ermee, en wij allemaal ook, maar stiekem denk ik dat hij ècht een beetje schrik heeft.

Maar ik ook. Veel, zelfs.

En zo lang al die twijfel er is blijft het bij dat altijd twee maanden oude buikje – soms drie – van mij.