Kip met zurkel

Lieve oma,

af en toe heb ik zo’n zin in jouw kip met zurkel. Ik zou je graag willen vragen hoe jij dat klaarmaakte. Ik kan het vragen, maar als antwoord zeg je steevast dat je dat niet meer weet, en dan lach je zo’n beetje.

Mama maakt ook wel kip met zurkel, maar die is niet zo lekker. Mama zegt dat jij dat niet juist klaarmaakte. Dat je rijst te slap was en er zat te veel room bij de zurkel. ‘Ik zal dat ne keer juist maken, zie’, zegt ze dan. Maar eigenlijk vind ik die van haar helemaal niet zo lekker. Mislukt of niet, ik vond de jouwe altijd veel lekkerder. Misschien wel net doordat de rijst de waterig was en de zurkel te veel room bevatte.

Rijst en spaghetti, dat was de wereldkeuken voor jou. Dat was ‘vreemd eten’. Je maakte het maar om ons een plezier te doen. Patatten en vlees, dàt was echt eten. Vandaar misschien dat het allemaal niet zo goed lukte. Maar hij was zo lekker, zo lekker, die rijst met kip en zurkel.

Ik had het je moeten vragen toen je het nog wist. Maar nu weet je soms zelfs even mijn naam even niet meer.

Maar, lieve oma, als ik heel eerlijk ben, moet ik ook wel zeggen dat

je spaghetti daarentegen

echt niet te vreten was.

Dingen die ik niet durf zeggen

+ Ik dacht altijd dat Genève in Frankrijk lag. Het ligt in Zwitserland.

+ Ik ken niks van politiek. Van ministers, kabinetten, parlementen, lijstrekkers, duwers.

+ Mijn prof zijn adem stinkt soms.

+ Sommige mannen rieken beter dan mijn lief.

+ Ik zou zo voor één dag wel eens Miley Cyrus willen zijn.

+ Mijn lief heeft gelijk als hij denkt dat ik niet goed kan autorijden. (Hij zegt het niet luidop, maar ik zie het hem denken).

+ En dan is er nog dat ene dingetje dat ik zelfs hier niet durf zeggen.

100 km

“Een lief moet al je dromen steunen, hoe onbereikbaar of vergezocht ze ook zijn.”

Onder dat motto – dat ik overigens zelf ter plekke verzonnen heb – troonde ik mijn lief mee naar de start van de 41ste dodentocht. ‘ ‘t Is maar wandelen’, zei ik. ‘ ‘t Is maar wandelen’, zei mijn lief, hetzij iets minder overtuigd. Edoch, vol goede moed startten we de 100 km lange wandeltocht.

100 km en 21 uur, 45 minuten later strompelden we over de finish. Tesamen met mijn broer en een vriend van hem. Mankend en krom, maar wel met onze handen in de lucht gestoken. Zelfs eventjes een brok in onze keel toen we onze ananas, diploma en medaille in ontvangst namen.

Maar.

Niet doen mensen, niet doen. ‘t Is verschrikkelijk. Mij kostte het de volle 5 dagen om te genezen. U leest het, van de dodentocht moet je niet bekomen, van de dodentocht moet je genezen. Mijn lief kan nog steeds niet fatsoenlijk gaan. U zou hem eens moeten zien zitten op zijn werk, kostuum aan en sandelen met dikke sokken eronder omdat hij niets anders aan zijn voeten verdraagt. Vandaag is het de eerste dag dat ikzelf terug dichte schoenen kon aandoen. De vorige dagen verdroeg ik alleen mijn zachte teva-teenslippers. De mensen keken nogal, daar aan de bushalte, in de regen.

En toch ben ik trots om te kunnen zeggen dat nummerke 90 in’t vet gezet mag worden.

(Een ananas kan u overigens ook zomaar in de GB kopen. U hoeft daar echt geen 100 km voor te stappen.)

Dranouter

Dranouter was weer zalig.

Genieten van muziek en je beste vrienden rond je heen en van vettig eten en van de zon als die er is. Van de hangmatten, het straattheater (je kreeg gratis knuffels van Jezus, je kon nogmaals geboren worden, we zagen vuurspuwers, en levensgrote insecten, we hebben zelfs Franse erotische films gezien van tig jaren geleden terwijl we moesten fietsen omdat anders den elentriek uit viel.) We genieten van het kamperen, het geluid van dichtritsende tenten, de dauw ‘s ochtends, de nachtelijke wandelingen met de pillamp, mijn lief en mijn zus’ lief die een vaste boom kiezen om tegen te pissen.

Maar we hebben ondertussen toch ook al die leeftijd bereikt waarop we minstens even hard genieten van de eerste echte douche na al het festivalgebeuren. Nu al.

We kunnen niet anders dan eens meewarend kijken naar die paar pubers die stoer denken te zijn door constant hoereeeeee te roepen terwijl ze er nog nooit eentje van dichtbij gezien hebben tenzij misschien dat ene tenstletje waarmee ze de nacht doorgebracht hebben.

Dat is ware liefde, zeggen twee agenten naast ons als ze een koppeltje passeren, in de berm, het meisje dat voorovergebogen staat te kotsen terwijl haar lief haar vasthoudt. Ze klonken niet eens ironisch. Ach, we zijn ook jong geweest, denken we, en we verschieten er van dat we dat zeggen.

Maar Dranouter is eens te meer een familiefestival, daarvan getuigen we zelf. Daar waar vroeger drie tentjes voldoende waren om iedereen te herbergen hebben we nu een heel tentenkamp nodig om iedereen plaats te geven. Mijn ouders erbij, de ouders van mijn beste vrienden, de twee kleine wonders van mijn beste vrienden (en bij uitbreiding de twee kleine wonders van vrienden van die vrienden), van een paar maanden tot bomma en bompa: hoe meer folk, hoe meer vreugd. Leve de gezelligheid!

Dieter Coppens kan mij krijgen.

En nu maar hopen dat hij het leest.

(en ja, mijn lief weet hier van)

Inspireren. Aooommm.

Soms is het zoek, de motivatie. Dan is het een kwestie van die zo snel mogelijk terug te vinden.

En daarom heb ik besloten om me vanaf nu niet meer te laten despireren door sommigen, ik ga me laten inspireren door die enkelen naar wie ik op kijk.

Zoals je daar hebt:

+ die ene prof aan de andere kant van het gebouw. Geweldige intelligente en ook gewoon geweldige vent. U weet wel, zo van die jonge proffen die er toch ook al een wereldreis op hebben zitten. Ongelofelijke wetenschapper. Kent mij echter waarschijnlijk niet, ondanks die enkele keren dat we gepraat hebben. (Ik laat geen zware indruk achter bij proffen denk ik dan)

+ die ene dokter (ingang gasthuisberg, groene pijl volgen, secretariaat neurologie) die me al een paar keer geholpen heeft. Ze maakt indruk op me. Ze is zo wijs, zo rustig. Gespecialiseerd in dat wat haar fascineert. Ik wou dat ik het allemaal zo goed wist. Ze kent mij, maar ze weet niet dat ik zo naar haar op kijk.

+ De vriend van een vriendin. Geweldig intelligent, geweldig harde werker. Gaat ver komen. Weet wat hij wil en wat hij kan en dat wat hij kan is dat wat hij wilt.

+ Mijn lief. Harde werker. Meer nog, een van de hardste werkers die ik ken. Maar het valt niet op omdat hij niet klaagt. Totaal niet materialistisch. Tevreden met wat hij heeft. Kan ik nog veel van leren.

Ik ga volledig zen worden en me vullen met wijsheid. Vanaf nu. Aooommm.

Over samenwonen

Gaan samenwonen, dan rijzen er enkele existentiële vragen.

In hoeverre woon je samen met iemand, als je samen woont? Samenwonen als in _samenwonen_? Nu woon ik immers ook samen met drie meisjes, maar dat is anders. Wat moet je zeggen en vragen aan de andere en wat niet? Ik ben het gewoon om te doen en te laten wat ik wil, om te eten wanneer ik wil en wat ik wil, om weg te gaan wanneer ik wil en naar waar ik wil. Moet ik voortaan een schema voorleggen zodat mijn lief weet waar ik wanneer ben?

Moet ik het hem zeggen als ik besluit een ommetje te maken? Als ik naar de winkel ga voor 4 eieren omdat ik zo’n zin heb in verloren brood? Als ik een douche wil nemen midden op de dag? Als ik ga kakken?

Ik stelde hem die vraag en zei dat het me wel een beetje zorgen baarde.

Maar hij schoot in de lach en zei dat het allemaal wel los zou open. Dat het wel zou lukken, en dat dat echt niet zo moeilijk gaat zijn.

En ik moet het hem niet zeggen als ik wil gaan kakken.

Over huwelijksaanzoeken

Ja mannekes, wat is me dat. Kom ik na een paar dagen terug naar mijn blog en blijkt dat jullie hier allemaal het verhaal van een huwelijksaanzoek verwachten.

Maar nu heb ik jullie allemaal goed liggen hè.

In tegenstelling tot wat de titel van die bericht suggereeert zijn huwelijksaanzoeken en de bijhorende trouwerijen en witte kleedjes en openingsdansen voorlopig nog zeker niet aan ons besteed. Verre van zelfs. Stopt dus allemaal maar met speculeren.

Ik kijk er daarentegen echt naar uit om elke dag thuis te kunnen komen in hetzelfde huis, met hem, bij hem. Elke avond na je werkdag kunnen thuiskomen in een proper huis, het eten dat staat te pruttelen in de potten en ik die het deksel oplicht terwijl ik ‘wat eten we vanavond?’ vraag. Elk weekend ontbijt op bed, vers geperst fruitsap en pistolets uit den oven. Een man die stofzuigt, de ramen lapt, de bedden opmaakt en de was doet. Die de vuilzakken buiten zet en frieten gaat halen als ik daar zin in heb. Die me elke avond toestopt en een nachtzoen geeft.

(soms mag je jezelf vanalles wijs maken)

Over kinds zijn, travel grants, huizen en diamanten.

Ik las dit en moest lang nadenken vooraleer ik een antwoord kon formuleren. Maar toen wist ik wat het probleem was! Je bent immers toch nooit te oud voor alles wat je leuk vindt? Koetjesrepen, raketijsjes, sandwich-ijsjes, lekstokken for the win! Trampolinespringen, kersen aan je oren hangen, elkaar nat spetteren, peper op je hand en diep inademen – haaaaatsjoe!

Ondertussen doe ik keivolwassen dingen als travel grants toegewezen krijgen, presentaties voorbereiden, reizen ineen steken voor anderen, huizen kopen (haha) maar ik vier het allemaal wel met ijsjes en zwemmen en lekker eten.

Ik heb zoveel geluk de laatste tijd dat mijn collega’s me aanraadden om een lottoticketje in te vullen deze week. Ik won een travel grant (waar ik zo blij mee ben dat het hier twee keer vermeld mag worden jawel), ik kocht ons droomhuis (zie vorige opmerking), het regende en stormde zo hard dat iedereen al dan niet stiekem een beetje bang was maar op het moment dat mijn liefste lief en ik naar het restaurant wouden vertrekken om het tweejarig bestaan van ‘ons’ te vieren begon de zon te schijnen. We aten lekker en ik gaf hem een zoen en een kadootje waarop hij een pruillip trok omdat we hadden afgesproken elkaar geen kado’s te geven. Maar hij had het me vlug vergeven omdat we dit weekend met ons tweetjes naar de sauna gaan om vervolgens in een B&B te blijven logeren en af te sluiten met een ballonmeeting. Luchtballonnen for the win too!

‘Jij vond diamanten òp een ring niet zo mooi hè?’ vraagt mijn lief me. Een kwartier later tracht hij achteloos te vragen of mijn zus dezelfde maat van ringen heeft als ik. Ik lach luidop en geef hem een klapzoen op zijn wang.

Over diamanten gesproken.De verkoper van ons huis zit in de diamantsector. Hij belde mijn lief op en vroeg nog iets over de inboedel van het huis. Het gesprek nam echter een andere wending. ‘Nu we elkaar toch kennen…..je weet dat ik in de diamantsector zit en diamanten invoer en ze verkoop aan winkels en juweliers. Als je ooit geïnteresseerd bent…”.

Ik ga diamanten krijgen, best mensen, diamanten! Heelder schuiven vol. Aan elke vinger! En rond mijn nek! En in mijn oren!

(Een mens mag dromen)

(En nu ga ik een lottoformuliertje halen)

58.

We reden terug naar Leuven. Hij bracht me echter niet naar huis maar reed een eindje verder. Ik begreep het eerst niet goed, ‘wat gaan we doen?’, vraag ik hem. Maar hij keek me glimlachend aan, parkeerde de auto, nam mijn hand en leidde me verder. ‘We gaan er eentje op drinken’. ‘Dat mag wel’.

We bestelden onze favoriete cocktails en toostten.

‘Op ons.’

‘En op ons huis.’

(nummer 58)