Soms

Soms verliest ge efkes uw geloof in de mensen.

Stellen sommigen u teleur, omdat ge u vergist hebt. Blijken sommigen niet te zijn wat ge dacht. En wordt ge daar wat verdrietig van. Want dat is niet fijn. Ligt dat dan aan u, vraagt ge u af. En ge begint – zonder reden misschien – te malen in uw hoofd. En stelt ge alles in vraag. Uzelf, maar vooral de anderen.

Maar ook gullie, ja, gullie, liever lezertjes. Wanneer alles minder met mij gaat of wanneer mijn leven een zodanige roetsjbaan is dat ik er zelf niet meer van kan genieten, wanneer ik liefdesverdriet of gewoon verdriet heb, wanneer  ik van het ene paar armen in de andere val, ja dan wordt er gelezen. Dan is iedereen benieuwd en bezorgd. Maar vooral benieuwd. Naar wat er gebeurt. Maar eens een vast lief in uw armen en wat minder weemoedigheid in uw bloed, haken velen af. Maar ik neem het u niet kwalijk, echt niet. Mensen zijn ramptoeristen. (Ik ook wel een beetje, trouwens).

Soms verliest ge efkes uw geloof in de mensen. En dan is het tijd om u te omringen met uw beste makkers, vrienden, maten, lief en familie. Zodat ge het gevoel krijgt dat alles toch weer in orde komt.

En dat ge zelf toch nog niet zo slecht zijt.

Over patroonheiligen, interferon gamma en rundstartaar

Dinsdag had ik een dagje verlof. Lang leve de patroonheilige van de KULeuven!

Laten we eens zot doen, dacht ik, en ik besloot een rondje te gaan lopen daar waar ik nog nooit gelopen heb. Op een 7 km van huis besloot ik terug te keren. Het spoor terug opzoeken en dat terug volgen tot ik de weg weer herkende, was mijn strakke plan. Op een 10 km had ik het spoor nog steeds niet gevonden. Op 11 km begon er een licht paniek gevoel zich meester over mij te maken. Op zo’n momenten ben ik blij dat ik mij enkele maanden geleden een garmin gps heb aangeschaft. Uiteindelijk stond ik op 14 km ijskoud en doorweekt terug aan mijn voordeur, al een geluk.

Ik ging schaatsen met vrienden en voelde mij weer een 14 jarige die op schooluitstap was. Daarna sloten zich nog meer vrienden bij ons aan om samen omtermeeste ribbekes te gaan eten. Ik won niet, maar ze smaakten wel.

Woensdag werkte ik zo lang dat de deuren van het labo op slot bleken te zijn toen ik door wou gaan en ik was mijn toegangskaart vergeten. Maar gelukkig vind je in een labo àltijd mensen en vond ik snel iemand die mij kon bevrijden. Ik had zo hard nagedacht dat ’s avonds de interferon gamma’s, interleukines en ror gamma t’s nog door mijn hoofd spookten. Mijn lief en ik kwamen tesamen thuis aan en we kusten elkaar doodmoe gedag. ‘Zullen we beginnen koken?’, vroeg hij met een twijfelende blik in zijn ogen. ‘Ja?’, twijfelde ik terug. Waarop mijn lief zijn portefeuille nam, er in keek, mijn hand vastnam en me mee uit eten nam.

En zo belandden we in een heerlijk piepklein pastarestaurantje waar we nog nooit eerder geweest waren. We zaten er alleen en het was er rustig en warm en vol kaarslicht. We dronken meer wijn dan we van plan waren maar het kwam onze nachtrust alleen maar ten goede.

Over eten gesproken, gisteren heb ik rundstartaar gegeten in het restaurant waar ze de beste rundstartaar van Vlaanderen en Brussel serveren volgens Knack. Het was lekker.

Maar toch, soms maak ik me zorgen over dingen waar ik me geen zorgen over hoor te maken. Maar alles komt in orde! Vanaf nu word ik alleen nog maar gelukkiger!

Over plastieken tafelkleden en BV’s.

Ik doe vanalles maar niks lijkt belangrijk genoeg om hier neer te pennen. Vandaar de lange stiltes.

Ik ga naar zee om het huis dat mijn schoonouders daar opknappen te bezichtigen. ‘t Gaat echt schoon worden zulle, de mensen kijken nu al naar omhoog als ze er voorbij wandelen. En ‘t is met een toren en al! We halen gebakjes en eten ze te midden van al het stof op. Diezelfde dag nog rijden we naar zijn thuis want ’s avonds is het familiefeest. Zo’n typisch Vlaams gedoe met plastieken tafeltjes en witte papieren tafelkleedjes en sandwichen met kaas en hesp. Veel neven en nichten en tantes en nonkels die allemaal lachen ‘Ik heb al veel over u gehoord zenne!’ en eentje die ‘V e r s t a  j e  o n s?’ vroeg omdat ik niet van dezelfde provincie afkomstig ben. ‘Wat zegt ge?’ vraag ik.

’s Anderendaags ga ik ’s ochtends vroeg – zoals elke zondag – naar de repetitie tesamen met mij mama. Wat een twee à drie jaar geleden half als grap begon (mijn mama durfde niet alleen te gaan en vroeg of ik alsjeblieft alsjeblieft niet mee wou gaan) eindigde zondag met de dirigente die me trots zei dat ik Mijn Hemd verdiend heb, wat betekent dat ik voortaan mee mag spelen met de optredens en concerten. Ik zit nu dus bij Het Groot Orkest en ben een Geuniformeerd Lid. En voor u allemaal begint te vragen wat speelt ge, het is accordeon mensen. En nee, ik speel niet voor u.

’s Namiddags val ik in slaap in de zetel in de armen van mijn lief maar word net op tijd terug wakker om Stybar over de finish te zien komen. Enkele minuten later krijgt mijn vader telefoon van De Burgemeester van het dorp waarin ik woon dat hij het feest dat ’s anderendaags gepland staat moet verzetten naar een andere zaal omdat ze toch wel heel veel volk verwachten.

Ja, ik woon op een 5 minuten van Zdenek Stybar en ik ken de zus van zijn vriendin persoonlijk. Toch toen ik klein was. Ik ben een even grote BV-sucker als een 15 jarige puber! Wist u trouwens dat Kommil Foo ook van hier afkomstig is en dat Frank Focketyn in de straat parallel aan die van Stybar woont? En iets wat u niet in de boekskes kan lezen: Stybar en zijn vriendin wonen momenteel in hun garage terwijl ze hun huis aan het verbouwen zijn. Ha!

Maar nu zijn we wel een beetje moe.

U weet het of u weet het niet, maar ik heb vroeger nog een studentenjob in een restaurant gehad. Nu kan ik nogal goed opschieten met mijn bazen van toen – een getrouwd koppel – en ze zijn ook bevriend met mijn ouders. Ze waren nog nooit hier bij mij in Leuven geweest dus had ik besloten om eens te koken voor hen en voor mijn ouders.

Pas enkele dagen na mijn uitnodiging besefte ik wat ik mij op mijn hals gehaald had. Koken voor mijn ouders en voor voormalige restaurantuitbaters? Ik kreeg er spontaan zweetbuiten van telkens ik er aan dacht. Komt er nog bij dat mijn ouders enkele weken geleden bij mijn zus zijn gaan eten en ze danig onder de indruk waren.

Ik moest dus overduidelijk beter doen.

Mijn lief en ik hielden heelder vergaderingen over hapjes en hoofdgerechten en desserten. We proefden, probeerden en kookten. We lazen en vroegen raad. Uiteindelijk was onze menu samengesteld. Lees en geniet mee:

Amuse-bouche

Salade van rode ui, vijgen en gekookte kalkoenfilet

Mousse van groene asperges met garnalen

Avocado en frisse appel met garnalen

Voorgerecht

St- Jacobsvruchten met een yoghurt-mosterd saus, appel met witlof en druifjes

Hoofdgerecht

Wildragout met geuze, shi-takes en cantherellen op een bedje van rucola, geserveerd met aardappelnootjes

Nagerecht

Iles flottantes

Twee dagen zijn we bezig geweest met alles bijeen te zoeken. Het wild en de St-Jacobsvruchten wouden we zo vers mogelijk hebben dus besloten we dat op de dag zelf te gaan zoeken.

Nergens nog wild te vinden. “Enkel op bestelling, mevrouw.” Lichtelijk in paniek hebben we dan na 4 winkels toch maar besloten om voor wild van, uhm, kalf te gaan. Stoofvlees dus. Maar het was er niet minder lekker om!

Het was allemaal een beetje improviseren en alles deed een beetje studentikoos aan, we hadden maar 4 wijnglazen voor 6 mensen, niet alle bestek was hetzelfde en mama moest de nette borden van thuis zelf meebrengen, maar het was gezellig èn lekker. Mijn lief en ik waren er beiden trots op  dat ons eerste èchte etentje – weliswaar nog steeds niet in ons eigen huisje – samen zo fijn was.

En nu liggen we uitgeteld in de zetel met het laatste restje wijn voor ons.

Date.

Zaterdag ging mijn lief mij mee op date nemen. Ja hoor, een echte date. Eentje zoals ik er nog maar zelden eentje gehad heb. Omdat we dan toch op date waren (wat een woord, mensen toch), besloten we er maar meteen een eerste date van te maken, aangezien wij die nooit echt gehad hebben.

Hij kwam mij op het afgesproken uur netjes ophalen aan het station en voerde mij – zonder dat ik wist wat we gingen doen- naar de cinema. Hij bestelde en betaalde kaartjes en trakteerde me op popcorn. Na de film liepen we nog snel even door Gent op zoek naar een kadootje voor een housewarming die we binnenkort hebben (dat dit niet gedaan wordt op een eerste date zagen we even door de vingers) om daarna lekker te gaan eten.

We stapten in de auto en ik dacht dat we naar huis zouden rijden, maar plots reed hij een andere weg in en parkeerde zijn auto. Ik herkende het meteen – een jaartje geleden zijn we er al eens geweest – en kijk hem verbaasd aan. ‘Heb je dat echt gereserveerd voor ons?’ ‘Ja hoor.’ ‘Echt?’ ‘Kom maar mee’.

Hij kleedde zich uit, ik kleedde mij uit en samen hebben we genoten van een drie uur lange douche – sauna – rusten – bubbelbad – sauna – douchen – rusten – sauna – douchen – bubbelbad en hier en daar een kusje.

Hij nam me stevig vast en keek me diep in mijn ogen. ‘Ik denk wel dat dit meestal niet gedaan wordt op een eerste date’, fluister ik. Maar het kan mij allemaal niet schelen en ik kus hem.

En nu mag u allemaal beginnen lachen.

U herinnert zich allemaal nog mijn galblazerij over de nmbs.

Welnu.

U mag mij allemaal uitlachen indien u wilt.

De helft van jullie gaf mij niet helemaal gelijk met die blogpost – je kan je ticketjes immers online kopen, aan de automaten, je weet dat je daar minstens een kwartier op voorhand moet zijn, et cetera et cetera.
Braaf als ik ben volg ik jullie raad op en bestel ik online mijn ticket naar Boortmeerbeek alwaar ik maandagavond bijles geef. Ik heb daartoe zelfs speciaal mijn kaske van de bank mee naar mijn werk genomen. Na wat gefoeter op de printer – de eerste keer wou hij niet printen – kreeg ik mijn ticket twee keer afgedrukt (gelukkig maar één keertje betaald). Ik steek het weg in mijn portefeuille wanneer mijn telefoon gaat.

“Hallo”

“Hallo, het is hier de mama van [naam]. Ik bel om te zeggen dat mijn zoon net een berichtje heeft gestuurd dat hij te veel huiswerk heeft voor morgen, en dat de bijles niet kan doorgaan. Hopelijk is dit geen probleem voor u?”

“Uhm. Nee. Natuurlijk niet.”

En ik kijk verweesd naar mijn vers, nog printerwarm, treinticketje.

Over gal spuwen en de kinepolis.

Een tijdje geleden – in september 2009 – kreeg ik een vriendelijke uitnodiging via lama om de voorstelling van de Kinepolis Student Card bij te wonen in de kinepolis te Gent. Er hing een gratis filmpje aan vast, dus daar zegden we geen nee tegen. Op die voorstelling hoorde ik dat de eerste duizend studenten die zich inschreven voor zo’n student card een gratis filmticket zouden krijgen.

Ik ben student.

U hoort mij al aankomen.

Uiteraard vroeg ik die studentenkaart dus zo snel mogelijk aan, en ja hoor, ik kreeg een bevesting van de inschrijving en enkele dagen later ook volgende mail:

“Hey [naam],

Je bent één van de eerste duizend studenten die een Kinepolis Student Card heeft aangevraagd. Dat betekent dat je een gratis filmticket krijgt van Kinepolis!

Ga naar een Kinepolis bioscoop in je buurt (kies hier je bioscoop), geef deze mail aan het onthaal en krijg een gratis ticket voor een film naar keuze (in programmatie) op vertoon van je Kinepolis Student Card.

Geniet ervan,

Het Kinepolis Student Card team

Opgelet! Dit is een persoonlijke mail, stuur hem niet door naar je vrienden. Zij kunnen een Kinepolis Student Card aanvragen via deze link.”

Drie maanden later print ik de mail af en ga ik naar de metropolis in Antwerpen. Daar wisten ze van niets. De kassierster laat de mail aan haar buurvrouwkassierster zien maar deze weet er overduidelijk ook niets over. Als antwoord besluit ze dan maar dat ‘de actie vervallen is’. Ik zeg hen dat er nergens een datum op staat, maar ze blijven volhouden dat de actie ‘gedaan is’. Nu wou ik niet moeilijk doen en heb ik dus mijn ticketje gewoon maar betaald.

Ik stuur achteraf – meer omwille van het principe dan omwille van het geld – een mailtje naar kinepolis over dit voorval. Dat ik dat gewonnen had en dat een gratis ticketje normaal een jaar geldig blijft en dat ik dat dus ook dacht aangezien dat er geen einddatum in de mail stond vermeld et cetera et cetera. Maar, zoals het een grote onderneming in België betaamt krijg ik geen antwoord. Of toch wel.

“Beste Student,

Indien je een vraag hebt met betrekking tot de Kinepolis Student Card 2009-2010 vind je waarschijnlijk het antwoord in deze mail.

• Heb ik recht op een Kinepolis Student Card?
  
• Ik ben een student uit de derde graad secundair onderwijs, kan ik de Kinepolis Student card aanvragen ?
  
• Hoeveel kost een Kinepolis Student Card?
  
• Hoe kan ik de Kinepolis Student Card verkrijgen?
  
• Waar en hoelang is mijn Kinepolis Student Card 2009-2010 geldig?
  
• Hoelang zal ik moeten wachten op de activatie van mijnKinepolis Student Card?
  
• Hoeveel kost mijn bioscoopticket op vertoon van mijnKinepolis Student Card 2009-2010?
  
• Wat moet ik doen als ik niet over een e-mailadres beschik?
  
• Mijn Kinepolis Student Card is gestolen/verloren, wat moet ik doen?
  
• Ik kan de newsletter niet correct lezen noch deelnemen aan de wedstrijden.
  
• Wat zijn de voordelen van de partners van de KinepolisStudent Card
  
• Wat krijg ik op mijn verjaardag als extra voordeel?
  
• Meer info
  
• Reglement Kinepolis Student Card
  

Veel plezier en tot snel,

Het Kinepolis Student Card team”

Right. Mijn mail werd waarschijnlijk verticaal geklasseerd met als achterliggende gedachte ‘ze moeten hun antwoord maar in de FAQ zoeken’.

Ik haat dit, heel dat gedoe met kluitjes en in het riet sturen. Wat is me dat zeg? Zowel wat de NMBS betreft als de kinepolis: investeer eens in klantvriendelijkheid. Het gaat jullie goed doen, allebei. Wees daar maar zeker van.

Over gal spuwen en de NMBS.

+ Ik kwam in het station aan 5 minuten voor mijn trein vertrok. het was 18.05, spitsuur dus. Waarom er dan maar 3 van de 6 loketten open zijn zijn mij een groot raadsel. Uiteraard had dit tot gevolg dat er ellenlange wachtrijen voor de loketten stonden. Even stond ik aan te schuiven, maar al gauw werd duidelijk dat ik mijn trein dan zou missen. Ik besluit dus naar het perron te gaan en de conducteur op te zoeken om bij hem een kaartje te kopen.

Ik ga naar de conducteur en leg mijn probleem uit; dat ik er op tijd was maar dat er maar 3 van de 6 loketten open zijn waardoor er wachtrijen zijn en ik onmogelijk nog een kaartje kon kopen.

“Op de trein is het drie euro extra.” zegt hij onnodig nors.

“Maar mijnheer, ik kan daar toch echt niet aan doen? Anders zou ik mijn trein missen. Ik was hier nochtans ruim op tijd.”

“Op. De. Trein. Is. Het. Drie. Euro. Extra.” zegt hij kwaad.

Ik draai me op en stap laaiend van woede de trein op.

Waarom openen ze dan maar DE HELFT van de loketten tijdens het spitsuur? Waarom zo onnodig nors en kwaad zijn op mij als ik een beleefde vraag stel? Het gaat dan maar over drie euro, maar toch vind ik dit niet kunnen. Ik ben dan nog zo vriendelijk om de conducteur op te zoeken en hem mijn probleem voor te leggen. Ik heb dan maar mijn GO-pass ingevuld. Anders zou het 5,80 euro (!!) geweest zijn voor een ritje van nog geen kwartier.

+ Uren van mijn leven heb ik al versleten, wachtende op treinen. Vertragingen, afgelaste treinen (“Jah. Die is afgelast. Neeh, ik weet niet wanneer de volgende zal komen”), ‘vandaag rijdt de trein uitzonderlijk met een verminderd aantal rijtuigen, onze excuses hiervoor’, treinen waarin de passagiers als sardienen in een doos zitten. Ik heb het allemaal gehad. Ik heb het helemaal gehad.

+ Een klacht neerleggen bij de NMBS haalt toch niets uit. Twee keer heb ik het geprobeerd (zie dit), ik kreeg geen antwoord. Zelfs geen standaard-mailtje ‘wij hebben uw klacht goed ontvangen’. Daar kan ik nu eens NIET tegen zie. Een grote onderneming zoals de NMBS moet een fatsoenlijke ombudsdienst hebben. Ik heb me al meermaals afgevraagd wat er zou gebeuren moest ik een vriendelijke doch kordate mail sturen waarin ik hen zeg dat ik NIET meer betaal, tot zij mij een duidelijk antwoord sturen. Als ik deze mail eens afprint en aan elke conducteur die mijn kaartje wilt knippen laat zien, wat zou er dan gebeuren? Ik overweeg het ernstig. En ik ben zelfs serieus, zie.

De volgende gal-spuwing gaat over de kinepolis. Houd u vast!

Over het nieuwe en het oude jaar.

Zoals het een goede blogger betaamt schrijf ik hier op één of twee januari normaal gezien een bericht over wensen en goede voornemens en plannen en dromen.

Het is al bijna vijf januari en nog steeds krijg ik niets uit mijn virtuele pen geperst. 

Op 1 januari 2008 wenste ik mezelf en u vanalle goeds toe. Op 2 januari 2009 vertelde ik u dat ik alles wat ik mij wenste in mijn schoot geworpen kreeg gedurende dat jaar. Ik besloot daarom mezelf niet al te veel toe te wensen voor 2009 en gaf het jaar aan u. Wel ja, dat had ik misschien toch maar niet moeten doen. Niet dat me iets ernstig is overkomen in 2009, helemaal niet. Integendeel, er gebeurde niets. Dat gevoel heb ik toch.

Toen ik enkele dagen geleden met mijn laptop op schoot en mijn lief naast mij in de zetel zat met de bedoeling 2009 even voor u samen te vatten en u en mezelve meteen wat goeds toe te wensen begon ik plots te janken (ik was moe, prikkelbaar (ik was net mijn lievelingsring verloren en zat er erg mee in), lastig omdat er niets op tv was en mijn goede boek net uit was èn ik had daags tevoren een zielige film gezien die nog in mijn hoofd rondspookte en ja, dan mag je janken). Mijn lief schrok – je zou voor minder als je vriendin naast je plots begint te huilen zonder reden – en vroeg wat er scheelde.

Eerst leek het me allemaal te banaal om hem te vertellen wat me dwarszat, maar toen hij me vertelde dat hij bang was dat hij iets verkeerd gedaan had kwam het er toch in één adem uit:

dat ik het gevoel had dat ik niets gedaan had in 2009 althans niets noemenswaardig dat ik mijn vrienden te weinig gezien heb dat er niks gebeurd is dat hij het zeker niet persoonlijk mag opvatten omdat ik hem zo graag zie maar dat het wel lijkt alsof we niks spannends meer doen dat er geen hoogtes en laagtes meer zijn in mijn leven zoals vroeger dat dat misschien ook wel een beetje een goed teken is maar toch dat ik daardoor het gevoel heb dat ik minder lééf dan vroeger dat alles wat ik eigenlijk wil toch nog niet voor in 2010 zal zijn namelijk een huis met hem en een echte echte job zo eentje van 9 tot 5 en meer vakantie samen met mijn lief wat ook nooit mogelijk is vanwege zijn job en dat ik weet dat ik niet moet zaniken omdat ik het zo slecht nog niet heb maar boehoehoeeeeeee

Hij zweeg, keek me aan en pakte me vast. Hij kan troosten zoals geen ander het kan. Daarna pelden we samen een appelsien en aten hem op terwijl hij met een papieren zakdoekje voorzichtig mijn resterende tranen opdroogde.

Zo slecht heb ik het toch nog niet.

Maar voor de rest wens ik u  – en mezelf - alleen maar goeds toe in 2010!

(en die ring heeft vandaag iemand teruggevonden, hoera!)

Over de fijnste kerstkado ooit.

Nù begrijp ik waarom ik zowel van mijn lief als van mijn mama per sé op 23 december naar huis moest komen terwijl ik eigenlijk van plan was de 23ste nog in Leuven te slapen om de 24ste nog te kunnen gaan werken. Nù begrijp ik waarom mijn lief plots een mooie foto van ons twee vroeg om op zijn bureaublad te zetten.

Het was voor mijn fijnste kerstkado ooit.

Op kerstavond kreeg ik twee kadootjes van mijn zus: mijn eigen, oude, versleten knuffelbeer die altijd op mijn bed in het huis in Leuven ligt. Ik begreep het niet, kon er niet bij. Hadden ze die een hele tijd geleden al gepikt en had ik hem tot dusver niet gemist? Had mijn lief hem meegebracht en ontvoerd als grap?

In het tweede kado zat een kleine fotoalbum, met een fotoverhaal in. Ik zag op de eerste bladzijde hoe mijn zus en haar lief mijn huis in Leuven binnenstapten (wat meteen verklaarde hoe ze aan mijn knuffelbeer gekomen waren), op de volgende bladzijden hoe ze alles klaarmaakten om schilderwerken uit te voeren, hoe ze met een beamer iets projecteerden op mijn slaapkamermuur en details van wat blijkbaar een wit schilderij zou worden.

Ik begreep er niets, niets van. Ik was daags voordien toch nog in Leuven geweest? Ik had er geslapen in mijn kamer, en alles was er zoals voordien? Het kon niet anders zijn dan dat ze de nacht van 23 op 24 december in mijn kamer waren binnen geweest..

En dat ik aangenaam verrast was toen ik zondagavond mijn slaapkamer in Leuven binnen kwam: