Een jaar later

Vorig jaar hing er rond deze tijd van het jaar enkel een hele grote donkere zwarte wolk boven mijn hoofd. Bliksemschichten, regenbuien, donder, alles er op en eraan. Veel regen, veel water, veel tranen. Nu zie ik een blauwe lucht; een zonnetje met een briesje wind. De lucht die je ziet op dagen dat je enkel in het park wilt liggen met een boek en een glas ijskoude icetea. Af en toe komt die donderwolk nog wel opzetten en regent het weer even, maar ik moet er door. Ik droog tenminste al weer sneller op. 

Precies een jaar geleden schreef ik

“Over precies een jaar kom ik hier nog eens kijken en lees ik dit alles en ga ik denken, wat ben ik blij dat dié periode gedaan is.”

 We zijn nu een jaar later.

 De tijd vliegt, en toch ook weer niet.

 + Ik heb ondertussen een andere job, die dag en nacht verschillend is met vroeger. Ik ben graag op mijn werk. Zondagmiddag word er niet meer stiekem gehuild omdat de onvermijdelijke maandag er zat aan te komen. Elke ochtend met lood in de schoenen op de trein stappen om naar mijn werk te vertrekken om daar dag na dag na dag met teleurstellingen geconfronteerd te worden. ’s Avond thuis verder werken maar weten dat het vaak toch voor niets is. Het was een nachtmerrie.

+ Mijn mama ziet er goed uit. Haar haren groeien terug en ook al voelden ze in het begin een beetje grappig en leek het wel wat op negerkeshaar, ze ziet er best wel cool uit met haar korte kopje. Ze is dan wel nog niet terug aan het werk, maar ze is afgelopen week wel even mee gaan tennissen met ons en ze wilt zelfs op dieet omdat ze de laatste paar maanden weer is bijgekomen. Ze kookt en leest boeken en wandelt en fiets ki lo me ters. Ik ben blij voor haar.

+ Papa heeft de 10 mijl van Antwerpen meegelopen. Vroeger was hij altijd veel en veel sneller dan mij maar nu mag hij niet meer te snel lopen van mama en de dokter en alzo hebben we voor de eerste keer in onze loopcarrière een wedstrijd volledig samen gelopen. Toen we samen over de streep kwamen gaf hij mij een high five en het was fijn te weten dat hij weer helemaal terug de oude is. Terwijl mama naast ons altijd ongerust staat te wezen en te zeggen dat hij zich rustig moet houden maken we stiekem plannen over andere loopwedstrijden en droomt hij weer over een halve marathon.

+ Over dromen gesproken, deze zondag zal nr 27 geschrapt worden.

+ Over nachtmerries gesproken en voordat u er zelf achter vraagt: dat doctoraat, nee, dat is er nog niet. Het is een te lang verhaal om hier uit de doeken te doen en sommigen onder u hebben het al wel (meerdere keren) van mijzelve gehoord; maar het komt erop neer dat ik zwaar teleurgesteld ben in de begeleiding de ik (niet?) kreeg. Ik krijg ondertussen van verschillende kanten emails waarin gezegd wordt dat ze ‘snappen dat ik in een lastige situatie zit en dat ze er alles aan doen om mij hier zo snel mogelijk uit te helpen’; maar in de praktijk wordt er weinig aan gedaan.

Jammer genoeg voor mijn mijn promotor heeft hij hier te maken met iemand die blijft bijten, en niet loslaat, en niet opgeeft. Too bad for him.

(al lijkt het me soms gemakkelijker om gewoon foert te zeggen en alles te laten zoals het is om verder te genieten, te genieten van dit mooie leven dat blijkbaar daar buiten bestaat)

Over geld uitgeven en herinneringen maken.

We geven best wel veel geld uit, dit jaar zo. Best wel.

En alleen maar aan dingen waar we niks aan overhouden, behalve herinneringen. Maar daar leeft ge voor! En niet materialistisch zijn is ook wel keihip tegenwoordig, twee vliegen in één klap, zeg. (dat niet materialistisch zijn minstens evenveel geld kan kosten zegt wel niemand luidop).

We kopen allerhande tickets. Van treintickets naar het buitenland tot vliegtickets – ook naar het buitenland –  en concerttickets. Hotelvouchers en inschrijvingsbewijzen. Reservaties in coole restaurants met coole vrienden.

Ik heb een viertal maand geleden besloten om er alles aan te doen om weer gelukkiger te worden. Het is met vallen en opstaan, wegens die ene grote struikelblok waar ik telkens weer eens over durf struikelen om met mijn gezicht in de modder te vallen, maar over het algemeen lukt het. Erg goed.

Ik heb een viertal maand geleden besloten om dit jaar eens werk te maken van een aantal dingen waarvan ik al jaren zeg dat ik ze echt wel binnenkort wil doen.

Stay tuned.

Over bijleren en leven.

Ik leer ongelofelijk veel bij. Over dingen waar ik een half jaar geleden nog nooit van gehoord had. Ik gebruik afkortingen als een echte vakmens en ook al zit ik er nog regelmatig naast, ik voel me er wel thuis in. Ik heb heel veel goesting om heel veel bij te leren en om alles onder de knie te krijgen maar tegelijkertijd werkt dat ook af en toe wel frustrerend. Het kan niet snel genoeg gaan! Er gaan nieuwe werelden voor me open en ik leer niet enkel nieuwe dingen en nieuwe plaatsen kennen maar ook nieuwe mensen, heel veel nieuwe mensen en veel te veel nieuwe namen.

Maar ik leer tegenwoordig ook bij over dingen die ik eigenlijk nog moest weten maar die al zovele jaren stof liggen te vergaren in mijn hoofd dat ge al een serieuze dyson nodig hebt om het er nog af te krijgen. Ja beste mensen, ik volg franse les in avondschool. Vandaag had ik examen en overmorgen – houd u vast – mag ik een spreekbeurt geven, jawel.

De keerzijde van die medaille vol met nieuwigheden is wel dat ik om 22.30 ‘s avonds compleet uitgeteld ben. Niet alleen mentaal door dat vele nadenken en het vele frans praten (2 keer 2.5 uur in de week is wel meer dan genoeg) maar ook door het vele lopen waar ik me weer volop in gesmeten heb en waar ik met volle teugen van geniet.

Ik leef weer een beetje meer dan een tijdje geleden.

‘t Is daar goe.

Echt waar.

Dag en nacht.

Dag en nacht verschil, vroeger en nu, toen en dan en nu en hier.

Tot nu toe heb ik mezelf elke dag al een paar keer moeten inhouden om mijn collega’s, mijn leidinggevende, de mensen van het team, ja, iedereen die in het bedrijf werkt (en dat zijn er veel, heel veel) niet vast te nemen en hun pollen te kussen, hen te omhelzen, te bedanken voor alles, gewoon, omdat ze zo gewoon en zo vriendelijk en zo behulpzaam zijn. Ja ik zou zelfs in staat zijn hun voeten te wassen moesten ze erachter vragen.

(Ok ja, dat laatste nu ook weer niet).

Wel een beetje voorzichtig, en veel hout vasthouden, want ge weet nooit hoe iets dat mooi begint kan eindigen.

Maar toch, ik zweerhetu (en dit is een bekentenis, ‘t is niet de bedoeling dat ge het overal gaat verkondigen want een griet die zit te bijna-schreien op het toilet is zooooo bakvis terwijl ik mijn uiterste best doe om keivolwassen en professioneel en al over te komen): ik heb al enkele keren gedurende een wegdroommoment op het toilet (ja, geef toe: ook voor u is een toiletbezoek het ideale moment om even weg te dromen) mijn tranen moeten wegslikken, gewoon van contentement.

‘t Is daar goe.

 

Over solliciteren – part two

Mijn grootste troef is dat ik ongelofelijk enthousiast ben en heel veel goesting heb om hard te werken.

Blijkbaar is dat ook wat bedrijven zoeken.

En aldus zat ik plots met een enorm luxeprobleem waar ik zelf niet op gerekend had. En moest ik kiezen. En zeggen dat ik er nog even over moest nadenken. Om ten slotte tegen twee mensen te zeggen dat het met pijn in het hart is, maar dat ik besloten heb niet op hun aanbod in te gaan. Het was echt met pijn in het hart, en het was echt moeilijk. Maar ge kunt moeilijk 3 keer full-time gaan werken. En dus koos ik na veel wikken en wegen één van de drie en toen diezelfde keuze bevestigd werd door lotje trek te doen was de beslissing genomen en keek ik niet meer achterom.

En aldus start ik morgen op een verse plek met een verse carrière en een kop vol goesting.

Ik ben wel een beetje zenuwachtig. Alsof ik voor het eerst naar een nieuwe school ga. Met mijn boterhammendoos met bokes met kaas en een flesje water. Maar met het nieuwe hemdje aan dat ik gisteren met mama kocht en met mijn nieuwe witte schoentjes aan mijn voeten kan het alvast niet mislopen.

Over Madonna, Groenland en Duitse snelwegen

+ Ik zat vroeger in de chiro. Speelclub, kwikken, tippers, aspi’s, de hele mikmak. Ik herinner mij dat er ooit eens een of ander optreden was met dansjes, playback, toneeltjes et cetera in de pastorie. Wij als speelclubbers gingen een dansje brengen. Op een liedje van madonna. ‘Like a virgin’.

Ik dacht dat een virgin een vogel was. En dat we daar als een vogel aan het dansen waren.

Pas jaren later begreep ik waarom wij met onze heupen moesten wiegen en waarom we zo’n korte rokjes aanhadden met netkousen en rode lippen.

(Ik bedoel, wie noemt er een vliegmaatschappij dan ook ‘virgin’?)

+ Een vroeger klasgenootje van mijn lieve liefje woonde in de Groenstraat in Wachtebeke. Mijn lieve liefje dacht altijd dat die wel héél lang onderweg naar school moest zijn. Groenland lag zoooo ver weg op de wereldkaart! Toen een andere klasgenoot naar Canada ging verhuizen en niet meer naar dezelfde school kon komen, begreep hij er helemaal niets meer van.

+ Ik reed met mijn lief in de wagen op de autosnelweg in Duitsland, op weg naar Noorwegen. We hadden al heel wat kilometers achter de rug. Plots moest hij grinniken. Ik vraag waarom hij moet lachen. Zegt hij dat hij zich plots herinnerde dat hij een vriend had die vroeger dacht dat Ausfahrt wel een héle grote stad moest staan. Werkelijk alle wegen gingen daar naar toe.

 

 

 

Over kiezen.

We worden ouder.

Daar waar vroeger iedereen overdag naar school ging en ‘s avonds huiswerk maakte en naar de turnkring of de voetbal of de muziekschool en op zondag naar de jeugdbeweging ging is het nu allemaal zo anders. De enige verschillen die er vroeger waren waren de klas waarin je zat of misschien de school waar je naar toe ging en of je zondags naar de chiro of naar de scouts (chiro blinkt! scouts stinkt!) ging.

Het was allemaal zo gemakkelijk. En hetzelfde voor iedereen.

Maar naarmate je ouder wordt moet je kiezen en vooral, moet je zelf kiezen. Het wordt niet meer voor u gedaan.

Ge kunt gaan reizen en de wereld zien en verhuizen van plek naar plek naar plek. Ge kunt huizen en kinders kopen en weekmenu’s opstellen. Ge kunt kei en kei en keihard werken en een coole carrière hebben met mannen in kostuum en chique mantelpakjes en mooie dure botjes. Ge kunt een job kiezen waarin ge veel naar het buitenland moet en maar af en toe uw lief ziet als ge terug thuis komt waardoor het elke keer weer vuurwerk is. Ge kunt een afvallige boerderij kopen en weken, maanden, jaren bezig zijn om er uw droomhuis van te maken met een grote tuin en paarden en een eigen moestuin. Ge kunt klein gaan wonen met uw lief en bewust geen kinders kiezen maar wel genieten van het leven! En blijven bijleren! En reizen!

Ik ken van elk van voorgaande wel een voorbeeld. Iemand die het nastreeft.

En toch hè. Toch zoekt iedereen hetzelfde.

Dat klein beetje geluk.

En ook hè. Ook denkt iedereen wel eens. Ik wou dat ik jou was.

 

Over solliciteren

Ondertussen zit ik professioneel natuurlijk ook niet stil en ben ik de queen van de sollicitatiegesprekken geworden.

Op een gegeven moment liep ik het ene gebouw uit en het gebouw ernaast in om bij hun buren te gaan solliciteren. Een beetje een ongelukkig toeval want ik had veel schrik dat ik bij het buitengaan van het tweede gebouw de dame van het eerste solliciatiegesprek tegen het lijf ging lopen. Maar dat gebeurde niet. Wel moest ik hierdoor maar één keer naar Jette rijden wat al meer dan genoeg was want naar aloude gewoonte ben ik bij het naar huis rijden in Diegem verzeild geraakt ipv in Antwerpen. (En ja, ik had de GPS op staan, en nee, ge moogt niet lachen.)

Ik kreeg zelfs al telefoon uit Engeland! Ik dacht eerst dat het een grap was maar gelukkig gooide ik de telefoon niet neer en heb ik er beleefd op geantwoord want het was wel degelijk iemand die het serieus bedoelde. Hij vroeg of ik nog op zoek was naar een job. Ik zei ja, maar euhm, niet in Engeland. Hij moest lachen en zei dat het in Brussel zou zijn. Spannend.

Het solliciteren zelf verloopt voorlopig van een leien dakje. Mijn drie goede eigenschappen en mijn drie slechte eigenschappen kan ik zo opsommen alsook wat ik geleerd heb uit mijn jaar Amerika en wilt u iets weten ik trots op ben en iets waarin ik teleurgesteld geweest ben? Ze zijn allemaal hetzelfde, in feite, die eerste sollicitatiegesprekken en het is niet zo heel moeilijk u daar goed op voor te bereiden.

Wat ik ook altijd doe is de personen bij wie ik op gesprek zal gaan linkedinnen, facebooken en googlen. Ik vind het altijd gemakkelijk als ik een fotootje vind om te weten bij wie ik op gesprek zal gaan en wat zijn/haar professionele geschiedenis is.

Maar wat je niet verwacht is om dan op facebook bij ‘info’ het volgende te lezen bij één van de dames in kwestie:

‘Wie het poesje niet scheert is het beffen niet weerd’

Hou dan uw lach maar eens in als ge binnenwandelt.

Over eenzaamheid en thesissen schrijven

Sinds 1 januari ziet mijn leven er best wel anders uit. Mijn contract bij de spin-off van mijn promotor liep af waardoor ik niet langer officieel aan zijn labo verbonden ben. Onofficeel uiteraard wel – totdat mijn thesis af is.

Ik zit nu ganse dagen thuis te schrijven. Helemaal bovenaan op het tweede verdiep van ons huisje hebben we een kamertje ingericht als bureau, met een bureautje, een boekenkast, mijn macbook (die overigens steeds vaker rochelt en reutelt, ik hoop dat hij het nog enkele maanden uithoudt), en vooral heel veel papieren en artikels en verbeteringen in stapeltjes op de grond. Het ziet er best wel chaotisch uit – maar dat komt doordat het in mijn hoofd momenteel ook nog één grote warboel is.

Ik hoop dat ik er geraak.

Ondertussen is het best wel eenzaam hier. Dit is niets voor mij, ganse dagen alleen thuis op een kamertje zitten schrijven. Mijn vinger dirigeert de mighty mouse veel te vaak naar Facebook en gmail, op zoek naar een beetje menselijk contact. Maar ik ben hier oh zo alleen, mijnheer. Elke avond wanneer mijn lief, vaak best wel laat, thuiskomt van zijn werk, sta ik te springen om wat te babbelen, een knuffel hier en daar, wat menselijke warmte. Te vaak alleen zijn is niets voor mij, ik heb geleerd dat ik een mensmens ben.

Over kruimels aan tafel. En een lege fles kidibul.

Daar zaten we, met z’n drieën, in de kantine van gasthuisberg, op mijn laatste werkdag. Tussen ons in lege plateau’s met vuile borden en bestek, lege glazen en een lege fles kidibul. Kidibul omdat één van ons drieën zwanger is. Er waren nog vrienden komen opduiken tijdens mijn laatste middagmaal in gasthuisberg. Maar die waren alweer opgevlogen, en we bleven met z’n drieën achter bij de kruimels.

We kennen elkaar al lang, al heel lang. En goed. Met de één heb ik een jaar samengewoond en toen de ander vertelde dat ze zwanger was een paar maanden geleden moest ik een traantje laten. Zo goed dus.

We babbelden een beetje. Over alles en niets. Over het leven. Over gelukkig zijn. Over verdriet. Over dat wat ik een rampjaar noemde, 2011. En hoe dat allemaal eigenlijk nog best wel meeviel. Het kan altijd erger.

Want.

Een dag voor oudjaar ging de broer van die zwangere vriendin joggen. Hij kreeg hartritmestoornissen en viel neer.

Hem hebben ze niet op tijd gevonden.